เรากับแฟนคบกันมา 7 ปี กว่าๆ จะเข้าสู่ปีที่ 8 แล้ว..
เราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแบบสามีภรรยา 4 ปี แต่ไม่ได้แต่งงานกัน "อยู่ด้วยกันจนมันกลายเป็นความผูกพันธ์มากกว่าความรัก" ทุกเทศกาลก็เหมือนวันธรรมดาทั่วไป เราไม่เคยได้อะไรจากแฟนเลย มีแต่เราที่เป็นผู้ให้มาตลอด ให้ทุกอย่าง ความรัก ความห่วงใย อยากได้ไรก็ตัองซื้อให้
ช่วง 3 ปีแรกที่คบกันนั้นแสนลำบากมาก เราทั้งมอบความรัก ความห่วงใย ความจริงใจ ให้แฟน แต่แฟนเรากลับพาผู้หญิงคนอื่นมานอนด้วย ให้ผู้หญิงมาอยู่ด้วยแบบไม่เกรงใจแต่เขาสองคนบอกว่าเป็นแค่เพื่อน แต่เราไม่เชื่อนะ เพราะถ้าเป็นเพื่อนก็น่าจะบอกกันสักหน่อยว่าจะมีเพื่อนมานอนด้วยนะ แต่เราไม่คิดว่าเขาเป็นเพื่อนกันจริงๆ เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นเขาเอาทุกอย่างไปจากเรา แฟนเราไม่มีเวลาให้ โทรหาก็ไม่โทร เราไปหาที่บ้านก็ปล่อยให้เราอยู่คนเดียว แล้วออกไปเที่ยวกับผู้หญิงคนนั้นสองคนทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนดึกช่วงเวลาที่อยู่กับผู้หญิงคนนั้น แฟนไม่เคยมีอะไรกับเราเลยสักครั้ง ทั้งๆแฟนเรามีความต้องการทางเพศสูงมาก อีกอย่างผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน เพิ่งจะรู้จักกันได้แค่ไม่กี่อาทิตย์ก็มานอนห้องเดียวกันแล้ว **ที่สำคัญพอเราถามย้ำว่าเขาเป็นใครทำไมต้องมาอยู่ แฟนเราตบหน้าเราแรงมาก** ถึงปัจจุบันเขาจะเลิกลากันไปแล้ว และยังยืนยันว่าไม่ได้มีอะไรกัน ก็แค่เพื่อน เราก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี... หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นออกจากชีวิต เขาดูเศร้าๆ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ และจากนั้นแฟนเราก็นอกใจเรามาได้นับครั้งไม่ถ้วน แชทกับผู้หญิงเยอะมาก ทั้งชวนมาอยู่ห้อง ทั้งชวนไปเที่ยว ที่จับได้คาหนังคาเขา เพิ่ม 2 ครั้ง เราก็ให้อภัยเพราะตอนนั้นรักมากๆ ยอมได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้เขาอย่างทิ้งเราไป
เราทนกับความรู้สึกเจ็บปวดมา ปีเต็มๆ ไม่มีวันไหนที่ไม่นึกถึงเลย มันทรมานมากๆ จนอยากจะตีตัวออกห่าง เพราะไม่ไหว ตอนนั้นมีเพื่อนสนิทชาย เขามาทำดีกับเรา ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหว ตอนนั้นยอมรับว่าเรารู้ชอบเพื่อนคนนี้ขึ้นมา พอเราทำใจได้ เราจะเลิกกับแฟนเพราะไม่อยากจะทนกับนิสัยเขาอีกต่อไปแล้ว แฟนเรากลับไม่ยอม กลับหวงเรา ไปหาเรื่องเพื่อนชายเรา โทรด่าสารพัด จนเรากับเพื่อนต้องเลิกเป็นเพื่อนกัน ตอนนั้นแฟนเราต่อยเราจนหัวแตก เลือดพุ่งเต็มเลย...แล้วไปบอกพ่อแม่เขาว่าเราไปมีคนอื่น
เราไม่เคยบอกใครเลยนะ เรื่องที่เขาทำร้ายเรา เราปกป้องเขาทุกอย่าง กลัวเขาจะมีปัญหากับทางครอบครัวเรา ไม่อยากจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ไปกว่าเดิม
เราตัดสินใจลองให้โอกาสเขาอีกครั้ง ตอนนั้นชีวิตก็เริ่มดีขึ้นเพราะเริ่มมีความสุข เริ่มปรับตัวเข้าหากันได้ เราก็รู้สึกได้ว่าแฟนก็มีนิสัยที่ดีเหมือนกัน เป็นคนพูดเก่ง ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ไปไหนมาไหนมีแต่คนชื่นชม เราทั้งสองคนเริ่มวางแผนอนาคตร่วมกัน นั่นก็เป็นสิ่งที่ดี แต่เรากลับรู้สึกว่าแฟนเราไม่มีความเป็นผู้นำ ทำอะไรไม่เป็น เรารู้สึกว่าทุกๆอย่างเราจะต้องทำ เราจะต้องตัดสินใจเอง ทั้งๆเขาก็จบชั้นปริญญาตรี แต่กลับทำไม่ทำไรเลย เรียนจบมาก็ไม่ทำงานทำการ แม้แต่ไปสมัครก็ไม่เคยไป ไม่คิดจะหาความรู้เพิ่มเติม วันๆเอาแต่นอน กิน เล่น ตื่นเช้ามาก็มานั่งเล่นเกม ทั้งติดการพนันบอล เราฝากเงินไว้หน่อยไม่ได้เลย เอาไปเล่นจนหมด หมดเป็นหมื่น จับได้ก็ได้แต่ขอโทษ บอกจะขอเงินแม่มาคืน.. ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว คือเมื่อไรจะทำมาหากินคะ? ความเป็นอยู่ทุกอย่างเราเป็นคนออก บางทีก็แอบนึกในใจนะ ถ้าเราไม่ตามใจเขา ไม่ให้เขาเยอะขนาดนี้เขาจะอยู่กับเราไหม ?
ตอนนี้เรามาอยู่ต่างประเทศ แฟนขอให้เราทำวีซ่าให้เขาบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง จะตั้งใจทำมาหากิน ขอแค่ให้เราช่วยเราจะได้สร้างอนาคตด้วยกัน จะได้มีลูกด้วยกัน เขาบอกเขาอยากมีลูกชาย เขาจะมาอยู่ดูแลเราด้วย
ตอนนี้แฟนเราเป็นทหารเกณท์ที่ลพบุรีนะ เดือนที่แล้วแฟนเราโทรมา แต่เราไม่รับสาย เพราะทำงานอยู่ เขาส่งข้อความมาว่า จะต้องลาไปสอบ ให้โทรถามเพื่อนๆเขาให้หน่อยว่ามีใครไปสอบไหม เราก็ไม่มีเบอร์ ไกลก็อยู่ไกลติดต่อกันเองไม่ได้รึไง เฟสก็มี ไลน์ก็มี ทำไมต้องเป็นเราที่ถามให้? แม้กระทั๋งตอนสมัครสอบ จะต้องเป็นเราที่สมัครให้ เพราะบอกว่าทำไม่เป็น เราก็บอกจะสอน ก็ไม่เอา กลับพูดว่า ให้คนอื่นสมัครให้ก็ได้... แล้วพูดทำนองว่า เสียใจ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเป็นธุระให้เลย.. เราได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายสำหรับเราเลย.. เขาจะเป็นพ่อคนได้จริงๆไหม ? ความรักอย่างเดียวมันไม่พอนะ
เราไม่รู้จะทำยังไงดี เรารู้สึกอยากเป็นพี่น้องกันมากกว่าเป็นแฟน เราไม่อยากตัดขาดความสัมพันธ์ ด้วยความที่เราสนิทสนมและผูกพัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ความรู้สึกมันเหมือนเพื่อนมากกว่าผัวเมีย เราชอบนะแต่เขาเทคแคร์เรา ดูแลเรา บอกรักเรา ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่
แต่เราไม่ชอบการที่เราทำให้ทุกๆอย่าง ไม่ชอบที่เล่นการพนัน ไม่ทำงาน นั่งกิน นอนกิน ขอแต่เงิน
เราขอร้องเขาไปหลายรอบแล้วว่าให้ทำงานหาเงิน ทีนี้จะเอาเงินไปเล่นยังไงก็ได้..เราสงสารพ่อแม่เขามากนะ เป็นชาวนา ที่ต้องทำงานหนัก ลูกโตแล้วทั้งนั้นก็มีแต่ขอๆๆ..
เราไม่รู้จะพูดกับเขายังไง ว่าเราอยากเป็นพี่น้องกันมากกว่าเราไม่อยากเป็นคนแฟนเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว... เราให้โอกาสเขาหลายครั้งเกินไปแล้ว เสียใจนะ ยังรักอยู่..แต่ไม่อยากได้ผู้ชายแบบนี้มาเป็น "พ่อของลูก"
เมื่ออยากเปลี่ยนจากแฟน มาเป็นเพื่อน
เราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแบบสามีภรรยา 4 ปี แต่ไม่ได้แต่งงานกัน "อยู่ด้วยกันจนมันกลายเป็นความผูกพันธ์มากกว่าความรัก" ทุกเทศกาลก็เหมือนวันธรรมดาทั่วไป เราไม่เคยได้อะไรจากแฟนเลย มีแต่เราที่เป็นผู้ให้มาตลอด ให้ทุกอย่าง ความรัก ความห่วงใย อยากได้ไรก็ตัองซื้อให้
ช่วง 3 ปีแรกที่คบกันนั้นแสนลำบากมาก เราทั้งมอบความรัก ความห่วงใย ความจริงใจ ให้แฟน แต่แฟนเรากลับพาผู้หญิงคนอื่นมานอนด้วย ให้ผู้หญิงมาอยู่ด้วยแบบไม่เกรงใจแต่เขาสองคนบอกว่าเป็นแค่เพื่อน แต่เราไม่เชื่อนะ เพราะถ้าเป็นเพื่อนก็น่าจะบอกกันสักหน่อยว่าจะมีเพื่อนมานอนด้วยนะ แต่เราไม่คิดว่าเขาเป็นเพื่อนกันจริงๆ เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นเขาเอาทุกอย่างไปจากเรา แฟนเราไม่มีเวลาให้ โทรหาก็ไม่โทร เราไปหาที่บ้านก็ปล่อยให้เราอยู่คนเดียว แล้วออกไปเที่ยวกับผู้หญิงคนนั้นสองคนทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนดึกช่วงเวลาที่อยู่กับผู้หญิงคนนั้น แฟนไม่เคยมีอะไรกับเราเลยสักครั้ง ทั้งๆแฟนเรามีความต้องการทางเพศสูงมาก อีกอย่างผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน เพิ่งจะรู้จักกันได้แค่ไม่กี่อาทิตย์ก็มานอนห้องเดียวกันแล้ว **ที่สำคัญพอเราถามย้ำว่าเขาเป็นใครทำไมต้องมาอยู่ แฟนเราตบหน้าเราแรงมาก** ถึงปัจจุบันเขาจะเลิกลากันไปแล้ว และยังยืนยันว่าไม่ได้มีอะไรกัน ก็แค่เพื่อน เราก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี... หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นออกจากชีวิต เขาดูเศร้าๆ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ และจากนั้นแฟนเราก็นอกใจเรามาได้นับครั้งไม่ถ้วน แชทกับผู้หญิงเยอะมาก ทั้งชวนมาอยู่ห้อง ทั้งชวนไปเที่ยว ที่จับได้คาหนังคาเขา เพิ่ม 2 ครั้ง เราก็ให้อภัยเพราะตอนนั้นรักมากๆ ยอมได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้เขาอย่างทิ้งเราไป
เราทนกับความรู้สึกเจ็บปวดมา ปีเต็มๆ ไม่มีวันไหนที่ไม่นึกถึงเลย มันทรมานมากๆ จนอยากจะตีตัวออกห่าง เพราะไม่ไหว ตอนนั้นมีเพื่อนสนิทชาย เขามาทำดีกับเรา ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหว ตอนนั้นยอมรับว่าเรารู้ชอบเพื่อนคนนี้ขึ้นมา พอเราทำใจได้ เราจะเลิกกับแฟนเพราะไม่อยากจะทนกับนิสัยเขาอีกต่อไปแล้ว แฟนเรากลับไม่ยอม กลับหวงเรา ไปหาเรื่องเพื่อนชายเรา โทรด่าสารพัด จนเรากับเพื่อนต้องเลิกเป็นเพื่อนกัน ตอนนั้นแฟนเราต่อยเราจนหัวแตก เลือดพุ่งเต็มเลย...แล้วไปบอกพ่อแม่เขาว่าเราไปมีคนอื่น
เราไม่เคยบอกใครเลยนะ เรื่องที่เขาทำร้ายเรา เราปกป้องเขาทุกอย่าง กลัวเขาจะมีปัญหากับทางครอบครัวเรา ไม่อยากจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ไปกว่าเดิม
เราตัดสินใจลองให้โอกาสเขาอีกครั้ง ตอนนั้นชีวิตก็เริ่มดีขึ้นเพราะเริ่มมีความสุข เริ่มปรับตัวเข้าหากันได้ เราก็รู้สึกได้ว่าแฟนก็มีนิสัยที่ดีเหมือนกัน เป็นคนพูดเก่ง ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ไปไหนมาไหนมีแต่คนชื่นชม เราทั้งสองคนเริ่มวางแผนอนาคตร่วมกัน นั่นก็เป็นสิ่งที่ดี แต่เรากลับรู้สึกว่าแฟนเราไม่มีความเป็นผู้นำ ทำอะไรไม่เป็น เรารู้สึกว่าทุกๆอย่างเราจะต้องทำ เราจะต้องตัดสินใจเอง ทั้งๆเขาก็จบชั้นปริญญาตรี แต่กลับทำไม่ทำไรเลย เรียนจบมาก็ไม่ทำงานทำการ แม้แต่ไปสมัครก็ไม่เคยไป ไม่คิดจะหาความรู้เพิ่มเติม วันๆเอาแต่นอน กิน เล่น ตื่นเช้ามาก็มานั่งเล่นเกม ทั้งติดการพนันบอล เราฝากเงินไว้หน่อยไม่ได้เลย เอาไปเล่นจนหมด หมดเป็นหมื่น จับได้ก็ได้แต่ขอโทษ บอกจะขอเงินแม่มาคืน.. ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว คือเมื่อไรจะทำมาหากินคะ? ความเป็นอยู่ทุกอย่างเราเป็นคนออก บางทีก็แอบนึกในใจนะ ถ้าเราไม่ตามใจเขา ไม่ให้เขาเยอะขนาดนี้เขาจะอยู่กับเราไหม ?
ตอนนี้เรามาอยู่ต่างประเทศ แฟนขอให้เราทำวีซ่าให้เขาบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง จะตั้งใจทำมาหากิน ขอแค่ให้เราช่วยเราจะได้สร้างอนาคตด้วยกัน จะได้มีลูกด้วยกัน เขาบอกเขาอยากมีลูกชาย เขาจะมาอยู่ดูแลเราด้วย
ตอนนี้แฟนเราเป็นทหารเกณท์ที่ลพบุรีนะ เดือนที่แล้วแฟนเราโทรมา แต่เราไม่รับสาย เพราะทำงานอยู่ เขาส่งข้อความมาว่า จะต้องลาไปสอบ ให้โทรถามเพื่อนๆเขาให้หน่อยว่ามีใครไปสอบไหม เราก็ไม่มีเบอร์ ไกลก็อยู่ไกลติดต่อกันเองไม่ได้รึไง เฟสก็มี ไลน์ก็มี ทำไมต้องเป็นเราที่ถามให้? แม้กระทั๋งตอนสมัครสอบ จะต้องเป็นเราที่สมัครให้ เพราะบอกว่าทำไม่เป็น เราก็บอกจะสอน ก็ไม่เอา กลับพูดว่า ให้คนอื่นสมัครให้ก็ได้... แล้วพูดทำนองว่า เสียใจ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเป็นธุระให้เลย.. เราได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายสำหรับเราเลย.. เขาจะเป็นพ่อคนได้จริงๆไหม ? ความรักอย่างเดียวมันไม่พอนะ
เราไม่รู้จะทำยังไงดี เรารู้สึกอยากเป็นพี่น้องกันมากกว่าเป็นแฟน เราไม่อยากตัดขาดความสัมพันธ์ ด้วยความที่เราสนิทสนมและผูกพัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ความรู้สึกมันเหมือนเพื่อนมากกว่าผัวเมีย เราชอบนะแต่เขาเทคแคร์เรา ดูแลเรา บอกรักเรา ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่
แต่เราไม่ชอบการที่เราทำให้ทุกๆอย่าง ไม่ชอบที่เล่นการพนัน ไม่ทำงาน นั่งกิน นอนกิน ขอแต่เงิน
เราขอร้องเขาไปหลายรอบแล้วว่าให้ทำงานหาเงิน ทีนี้จะเอาเงินไปเล่นยังไงก็ได้..เราสงสารพ่อแม่เขามากนะ เป็นชาวนา ที่ต้องทำงานหนัก ลูกโตแล้วทั้งนั้นก็มีแต่ขอๆๆ..
เราไม่รู้จะพูดกับเขายังไง ว่าเราอยากเป็นพี่น้องกันมากกว่าเราไม่อยากเป็นคนแฟนเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว... เราให้โอกาสเขาหลายครั้งเกินไปแล้ว เสียใจนะ ยังรักอยู่..แต่ไม่อยากได้ผู้ชายแบบนี้มาเป็น "พ่อของลูก"