เรามีพี่น้อง 2 คน พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กๆซึ่งก็ยังเจอพ่ออยู่บ้างแต่ไม่ค่อยได้พูดคุยกันสักเท่าไร
ทางพ่อมีครอบครัวใหม่ส่วนแม่มีครอบครัวใหม่แล้วก็เลิกกันไปแล้วตอนนี้ไม่มีคะ เราอายุ 24 น้องเราอายุ 17-18
คือแม่เราตามใจน้องมากๆเราไม่ได้อิจฉาหรืออะไรนะเพราะเราเองมีครอบครัวและแยกบ้านออกมาแล้ว
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เราฝากแม่ซื้อของตอนเย็นหลังจากแม่เลิกงานก้แชทมาบอกว่า ไม่ได้ซื้อของให้น้ะเพราะเงินเดือนไม่ออก ทั้งตัวเหลือตังอยู่ 20 บาท
เราอ่านแชทแล้วตกใจมากว่าทำไมแม่ไม่บอกเราว่าเงินไม่พอใช้ (แม่เปนคนไม่ค่อยบอกเรื่องที่ฟังแล้วไม่สบายใจให้เราฟังสักเท่าไร)
มันคือต้นเหตุให้เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา นวันที่แม่เหลือเงิน20บ. น้องเราดันไปเดินเที่ยวกับเพื่อนเปนผู้หญิง(ทอม)กลับบ้านดึก
ซึ่งแม่เราก็ไม่ได้บอกน้องว่าเหลือเงินแค่นี้ เราเลยไปนั่งคุยกับแม่ว่ามันเป็นยังไง
คือแม่ตามใจน้องในเรื่องที่ไม่จำเป็นเช่น กลับจาก รร. มาไม่เคยช่วยงานบ้านเลย กลับมาถึงพุ่งขึ้นห้อง
ซักผ้ารีบผ้าให้ หาข้าวเทใส่ชามให้กินไม่เคยเก็บ แม่ก็ เก็บจานล้างจานให้อีก ช่วงวันพระใหญ่แม่จะขายกับข้าวหน้าบ้าน
น้องไปเที่ยวกลับมาน็อตไม่คิดจะช่วยแม่ ใช้เงินแม่แต่ไม่คิดจะช่วยแม่หาตัง เห็นแฟนเราเล่นกีต้าร์ก็ไปขอแม่ให้ซื้อกีต้าร์กับแอมป์ให้
มีคีบอร์ดเก่าๆหลายอันมันก็หลอกแม่ว่าพังขอแม่ซื้อคีบอร์ดใหม่อันนึง3-4พันเอาไว้เล่นเกม เอาเป็นว่า มีหน้าที่ตื่นไป รร. อย่างเดียว ประมานนี้
น้องอยากดัดฟัน แม่ก้ไปหากู้มาให้น้องเอาเงินไปเคลียร์ช่องปากจนได้ติดอุปกรณ์รวมๆแล้วก็เป็นหมื่นแต่ไม่ยอมบอกเราสักคำ
มันก็ดีดัดแล้วฟันสวยแต่ถามว่าดัดแล้วได้แค่ฟันสวย ฟันสวยแล้วไปทำอะไรอีกก็ป่าว
แม่เราทำงานเป็นแม่บ้านในโรงงานได้วันละ 330บ. เดือนนึงยังไม่ถึงหมื่น ต้องใช้หนี้ที่กู้เค้ามาเดือนละ 5000
ค่าดัดฟันเดือนละ1000บ. เหลือไม่เท่าไรก้เป็นค่ารถค่ากินไปทำงาน ยังดีที่ยายให้เงินค่าขนมไปรร.น้องวันละ 200บ.
แม่เลยไม่ต้องจ่ายตรงนี้ ส่วนเราก้ให้แม่บ้างเพราะงานที่เราทำไม่ใช่งานประจำ เวลาไม่มีจริงๆหาจากที่อื่นไม่ได้จริงๆแม่ถึงจะมาบอกเรา
เราก็มีให้แม่ทุกครั้งน้ะ
น้องมันไม่เคยรับรู้ถึงความลำบากของแม่เลย น้องเราไม่เคยคิดเองหรือมีจิตสำนึกเรื่องนี้เลยจริงๆ
เป็นบางคนเค้าคิดเองได้เค้าก้จะช่วยแบ่งเบาภาระให้แม่
แม่ก็ไม่เคยบังคับน้องเลย จนทุกวันนี้มันจะทำอะไรเองไม่เป็นแล้ว ถ้าแม่บ่นแม่โมโหแม่โกรธก็แปปเดียวก็หาย(โกรธง่ายหายเร็ว)
เช่นข้างบ้านเคเาก็เป็นบ้านที่ค้าขายเหมือนบ้านเรา เค้าจะขายข้าวแกงตอนเช้า ส่วนบ้านเราขายของชำ
พี่เค้าจะบังคับให้ลูกกับหลานรวม 4 คน ยังเด็กๆคนเล็ก5-6ขวบไล่เลี่ยกันมาคนโตน่าจะ 14-15 บังคับให้ตื่นมาช่วยกันทำมาหากินหยิบจับอะไรเล็กๆน้อยๆแล้วค่อยไปรร. จนติดเป็นความเคยชิน เราเห็นแล้วยังรู้สึกดีที่เค้าสอนลูกสอนหลานให้ช่วยงานช่วยการ
ซึ่งย้อนมาบ้านเราไม่เอาอะไรสักอย่าง ถ้าแม่บังคับน้องให้มีหน้าที่ภายในบ้านบ้างก็คงจะดี
จะมาให้เราพูดกับน้องเอง ต่อหน้าเรามันก็เอ่อๆอืมๆเพราะกลัวเราดุเราด่า(เราเป็นคนเสียงดัง)
แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยตลอดนั่นสิ เราจะไปบ้านแม่แค่ทุกวันอาทิตย์ พอเรากลับทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิม..
พอเราเริ่มพูดเริ่มถาม แม่ก็จะตอบว่า ครอบครัวเราไม่ได้อบอุ่นเหมือนครอบครัวคนอื่น พ่อไปทางแม่ไปทาง
น้องมันก็จะขาดตรงนี้แม่แค่อยากให้น้องรู้สึกไม่ขาดอะไรไป (แต่มันไม่ใช่การตามใจแบบนี้นะแม่)
**เราจะพูดกับแม่ยังไงดีคะให้แม่เปลี่ยนความคิดแบบนี้คะ**
ครอบครัวแตกแยก เป็นสาเหตุให้แม่ตามใจลูกมากเกินไป!!
ทางพ่อมีครอบครัวใหม่ส่วนแม่มีครอบครัวใหม่แล้วก็เลิกกันไปแล้วตอนนี้ไม่มีคะ เราอายุ 24 น้องเราอายุ 17-18
คือแม่เราตามใจน้องมากๆเราไม่ได้อิจฉาหรืออะไรนะเพราะเราเองมีครอบครัวและแยกบ้านออกมาแล้ว
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เราฝากแม่ซื้อของตอนเย็นหลังจากแม่เลิกงานก้แชทมาบอกว่า ไม่ได้ซื้อของให้น้ะเพราะเงินเดือนไม่ออก ทั้งตัวเหลือตังอยู่ 20 บาท
เราอ่านแชทแล้วตกใจมากว่าทำไมแม่ไม่บอกเราว่าเงินไม่พอใช้ (แม่เปนคนไม่ค่อยบอกเรื่องที่ฟังแล้วไม่สบายใจให้เราฟังสักเท่าไร)
มันคือต้นเหตุให้เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา นวันที่แม่เหลือเงิน20บ. น้องเราดันไปเดินเที่ยวกับเพื่อนเปนผู้หญิง(ทอม)กลับบ้านดึก
ซึ่งแม่เราก็ไม่ได้บอกน้องว่าเหลือเงินแค่นี้ เราเลยไปนั่งคุยกับแม่ว่ามันเป็นยังไง
คือแม่ตามใจน้องในเรื่องที่ไม่จำเป็นเช่น กลับจาก รร. มาไม่เคยช่วยงานบ้านเลย กลับมาถึงพุ่งขึ้นห้อง
ซักผ้ารีบผ้าให้ หาข้าวเทใส่ชามให้กินไม่เคยเก็บ แม่ก็ เก็บจานล้างจานให้อีก ช่วงวันพระใหญ่แม่จะขายกับข้าวหน้าบ้าน
น้องไปเที่ยวกลับมาน็อตไม่คิดจะช่วยแม่ ใช้เงินแม่แต่ไม่คิดจะช่วยแม่หาตัง เห็นแฟนเราเล่นกีต้าร์ก็ไปขอแม่ให้ซื้อกีต้าร์กับแอมป์ให้
มีคีบอร์ดเก่าๆหลายอันมันก็หลอกแม่ว่าพังขอแม่ซื้อคีบอร์ดใหม่อันนึง3-4พันเอาไว้เล่นเกม เอาเป็นว่า มีหน้าที่ตื่นไป รร. อย่างเดียว ประมานนี้
น้องอยากดัดฟัน แม่ก้ไปหากู้มาให้น้องเอาเงินไปเคลียร์ช่องปากจนได้ติดอุปกรณ์รวมๆแล้วก็เป็นหมื่นแต่ไม่ยอมบอกเราสักคำ
มันก็ดีดัดแล้วฟันสวยแต่ถามว่าดัดแล้วได้แค่ฟันสวย ฟันสวยแล้วไปทำอะไรอีกก็ป่าว
แม่เราทำงานเป็นแม่บ้านในโรงงานได้วันละ 330บ. เดือนนึงยังไม่ถึงหมื่น ต้องใช้หนี้ที่กู้เค้ามาเดือนละ 5000
ค่าดัดฟันเดือนละ1000บ. เหลือไม่เท่าไรก้เป็นค่ารถค่ากินไปทำงาน ยังดีที่ยายให้เงินค่าขนมไปรร.น้องวันละ 200บ.
แม่เลยไม่ต้องจ่ายตรงนี้ ส่วนเราก้ให้แม่บ้างเพราะงานที่เราทำไม่ใช่งานประจำ เวลาไม่มีจริงๆหาจากที่อื่นไม่ได้จริงๆแม่ถึงจะมาบอกเรา
เราก็มีให้แม่ทุกครั้งน้ะ
น้องมันไม่เคยรับรู้ถึงความลำบากของแม่เลย น้องเราไม่เคยคิดเองหรือมีจิตสำนึกเรื่องนี้เลยจริงๆ
เป็นบางคนเค้าคิดเองได้เค้าก้จะช่วยแบ่งเบาภาระให้แม่
แม่ก็ไม่เคยบังคับน้องเลย จนทุกวันนี้มันจะทำอะไรเองไม่เป็นแล้ว ถ้าแม่บ่นแม่โมโหแม่โกรธก็แปปเดียวก็หาย(โกรธง่ายหายเร็ว)
เช่นข้างบ้านเคเาก็เป็นบ้านที่ค้าขายเหมือนบ้านเรา เค้าจะขายข้าวแกงตอนเช้า ส่วนบ้านเราขายของชำ
พี่เค้าจะบังคับให้ลูกกับหลานรวม 4 คน ยังเด็กๆคนเล็ก5-6ขวบไล่เลี่ยกันมาคนโตน่าจะ 14-15 บังคับให้ตื่นมาช่วยกันทำมาหากินหยิบจับอะไรเล็กๆน้อยๆแล้วค่อยไปรร. จนติดเป็นความเคยชิน เราเห็นแล้วยังรู้สึกดีที่เค้าสอนลูกสอนหลานให้ช่วยงานช่วยการ
ซึ่งย้อนมาบ้านเราไม่เอาอะไรสักอย่าง ถ้าแม่บังคับน้องให้มีหน้าที่ภายในบ้านบ้างก็คงจะดี
จะมาให้เราพูดกับน้องเอง ต่อหน้าเรามันก็เอ่อๆอืมๆเพราะกลัวเราดุเราด่า(เราเป็นคนเสียงดัง)
แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยตลอดนั่นสิ เราจะไปบ้านแม่แค่ทุกวันอาทิตย์ พอเรากลับทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิม..
พอเราเริ่มพูดเริ่มถาม แม่ก็จะตอบว่า ครอบครัวเราไม่ได้อบอุ่นเหมือนครอบครัวคนอื่น พ่อไปทางแม่ไปทาง
น้องมันก็จะขาดตรงนี้แม่แค่อยากให้น้องรู้สึกไม่ขาดอะไรไป (แต่มันไม่ใช่การตามใจแบบนี้นะแม่)
**เราจะพูดกับแม่ยังไงดีคะให้แม่เปลี่ยนความคิดแบบนี้คะ**