สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ ชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ถ้าเลือกห้อง แท็ก ผิด ก็ขอโทษด้วยนะคะ คืออยากจะมาเล่าประสบการณ์ชีวิตตัวเองให้อ่าน อาจจะไว้อ่านแก้เครียดหรือไว้สอนใจ (อยากระบายออกมาด้วย)
คือไม่รู้จะเริ่มเล่าเรื่องยังไง ขอเล่าชีวิตตัวเองตั้งแต่วัยเด็ก เป็นเด็กที่เรียบร้อย อยู่กับตายายมาตั้งแต่เด็กและก็น้องสาวอีกหนี่งคน คือก่อนอื่นเลย ไม่ได้อยู่กับตายายมาตั้งแต่เด็ก เรื่องของเรื่องคือ แม่กับพ่อเราโดนจับข้อหาเกี่ยวกับยาเสพติด (แม่เราไม่เห็นด้วยกับการกระทำของพ่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันเกิดเหตุแม่อยู่ด้วยจึงมีส่วนในข้อหานี้) นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้มาอยู่กับตายาย น้องสาวเราเป็นเด็กดี แต่จะมีนิสัยที่ดื้อรั้นไปบ้าง และมีอาการทางประสาทหน่อย ๆ ค่อนข้างเก็บกด ทุก ๆวันแม่ วันพ่อเราจะไม่มีพ่อแม่มาที่โรงเรียน โดนเพื่อนล้อบ่อย ๆ ตอนนั้นอายุประมาณ7-8ขวบ อ่อนไหวง่ายมาก ร้องไห้ตลอดและโกรธทุกคนที่ล้อเรา และบางทีก็มีเรื่องกับเพื่อน ๆ เหล่านั้นโดยการตีกันแบบเด็ก ๆ ขว้างไม้กวาด เหวี่ยงแปรงลบกระดานบ้าง 555 นึกแล้วก็ตลกดี พอเราตีเสร็จเราก็มานั่งร้องไห้ แล้วหยิบรูปพ่อแม่มาดู เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แม่เราจะส่งจดหมายมาให้ แต่เราส่งจดหมายไม่เป็น ตายายก็เช่นกัน เราได้แต่อ่านจดหมายแต่ตอบกลับไปไม่ได้จนถึงวันที่แม่พ้นโทษ แม่ก็มาหาเราเลี้ยงดูเรา ส่วนพ่อ ยังไม่พ้นโทษ นานกว่าแม่2ปี แม่เราทำงานทุกอย่างหาเลี้ยงเรากับน้องและตายายต่อมาไม่นานพ่อพ้นโทษ แต่ช่วงนั้นแม่เราบอกเลิกกับพ่อแม่มีเหตุผล และเราก็เข้าใจดี แต่ตอนเป็นเด็กก็อาจมีไม่เข้าใจเสียใจที่ครอบครัวแตกแยก พ่อเราโกรธมากจะมาฆ่าเราน้องและแม่ จนผ่านมาหลายปีแม่เรามีครอบครัวใหม่ เราโอเคนะ แม่เรายังเป็นแม่เราเสมอ ไม่ทอดทิ้ง ทำงานหาเงินส่งเราเรียนพ่อใหม่ก็เช่นกัน ส่วนพ่อเราไม่ทำอะไรได้แต่กินเหล้า สังสรรค์รักเพื่อนพ้องมากกว่าลูก เราคิดจากการกระทำนะ พ่อได้แต่พร่ำเพ้อถึงแม่ที่ทิ้งพ่อไป ซึ่งพ่อไม่ดูตัวเองเลยว่าพ่อเป็นพ่อที่ดีหรือยัง พ่อเราเจ้าชู้ คบคนนู้นคนนี้ แรก ๆ เราคุยกับพ่อดีมาก เพราะเป็นห่วงและรักจริงๆ แต่พ่อกลับประชดชีวิต ทำตัวเองแย่ลง ๆ ไม่ส่งเสียเลี้ยงดูเราไม่ว่า แต่ทำไมไม่เป็นห่วงหรือห่วงใยเราเลย มีแต่แม่ที่ทำทุกอย่าง เราเคยเห็นแม่ทำงานมันทำให้เราอยากเรียนจบสูง ๆ มีงานดี ๆทำเลี้ยงดูแม่ได้ เรามีความฝันนะ แต่เราดันเลือกเรียนผิดคณะ อาา ข้ามเรื่องนี้ไปละกันเนาะ ต่อมาเรื่องของตายายเราบ้าง ยายกับตาท่านดีกับเรามาก เราไม่ไปอยู่กับแม่เพราะขอแม่ว่าขออยู่ดูแลตายาย อยากดูแลท่านจนแก่เฒ่า แม่เราเลยยอมให้อยู่ที่จริงท่านก็อยากให้เราไปอยู่ด้วยตามประสาแม่ลูก เรากับตายายมีความสุขดี จนกระทั่งยายป่วย เป็นอัลไซเมอร์ ช่วงเราอายุ 20 ช่วงนั้นชีวิตเราเศร้ามากต้องการกำลังใจสุด ๆเราทั้งเรียนไปกลับบ้านก็ไกล ต่อมาตาป่วยต้องไปรักษาตัวที่กทม เหลือเราน้องยายสามคน น้องอายุห่างจากเรานิดหน่อย อาการของอัลไซเมอร์ ต้องมีคนช่วยดูแลเยอะ ๆ แต่กลับมีแค่เรากับน้อง อาการของโรคนี้เริ่มแรกยังไม่หนักก็จะค่อย ๆ หลงลืมความจำบางอย่าง เช่นลืมเงิน ลืมชื่อ ลืมการทำอะไรในชีวิตประจำวัน
เรื่องราวชีวิตทีอยากระบาย
คือไม่รู้จะเริ่มเล่าเรื่องยังไง ขอเล่าชีวิตตัวเองตั้งแต่วัยเด็ก เป็นเด็กที่เรียบร้อย อยู่กับตายายมาตั้งแต่เด็กและก็น้องสาวอีกหนี่งคน คือก่อนอื่นเลย ไม่ได้อยู่กับตายายมาตั้งแต่เด็ก เรื่องของเรื่องคือ แม่กับพ่อเราโดนจับข้อหาเกี่ยวกับยาเสพติด (แม่เราไม่เห็นด้วยกับการกระทำของพ่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันเกิดเหตุแม่อยู่ด้วยจึงมีส่วนในข้อหานี้) นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้มาอยู่กับตายาย น้องสาวเราเป็นเด็กดี แต่จะมีนิสัยที่ดื้อรั้นไปบ้าง และมีอาการทางประสาทหน่อย ๆ ค่อนข้างเก็บกด ทุก ๆวันแม่ วันพ่อเราจะไม่มีพ่อแม่มาที่โรงเรียน โดนเพื่อนล้อบ่อย ๆ ตอนนั้นอายุประมาณ7-8ขวบ อ่อนไหวง่ายมาก ร้องไห้ตลอดและโกรธทุกคนที่ล้อเรา และบางทีก็มีเรื่องกับเพื่อน ๆ เหล่านั้นโดยการตีกันแบบเด็ก ๆ ขว้างไม้กวาด เหวี่ยงแปรงลบกระดานบ้าง 555 นึกแล้วก็ตลกดี พอเราตีเสร็จเราก็มานั่งร้องไห้ แล้วหยิบรูปพ่อแม่มาดู เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แม่เราจะส่งจดหมายมาให้ แต่เราส่งจดหมายไม่เป็น ตายายก็เช่นกัน เราได้แต่อ่านจดหมายแต่ตอบกลับไปไม่ได้จนถึงวันที่แม่พ้นโทษ แม่ก็มาหาเราเลี้ยงดูเรา ส่วนพ่อ ยังไม่พ้นโทษ นานกว่าแม่2ปี แม่เราทำงานทุกอย่างหาเลี้ยงเรากับน้องและตายายต่อมาไม่นานพ่อพ้นโทษ แต่ช่วงนั้นแม่เราบอกเลิกกับพ่อแม่มีเหตุผล และเราก็เข้าใจดี แต่ตอนเป็นเด็กก็อาจมีไม่เข้าใจเสียใจที่ครอบครัวแตกแยก พ่อเราโกรธมากจะมาฆ่าเราน้องและแม่ จนผ่านมาหลายปีแม่เรามีครอบครัวใหม่ เราโอเคนะ แม่เรายังเป็นแม่เราเสมอ ไม่ทอดทิ้ง ทำงานหาเงินส่งเราเรียนพ่อใหม่ก็เช่นกัน ส่วนพ่อเราไม่ทำอะไรได้แต่กินเหล้า สังสรรค์รักเพื่อนพ้องมากกว่าลูก เราคิดจากการกระทำนะ พ่อได้แต่พร่ำเพ้อถึงแม่ที่ทิ้งพ่อไป ซึ่งพ่อไม่ดูตัวเองเลยว่าพ่อเป็นพ่อที่ดีหรือยัง พ่อเราเจ้าชู้ คบคนนู้นคนนี้ แรก ๆ เราคุยกับพ่อดีมาก เพราะเป็นห่วงและรักจริงๆ แต่พ่อกลับประชดชีวิต ทำตัวเองแย่ลง ๆ ไม่ส่งเสียเลี้ยงดูเราไม่ว่า แต่ทำไมไม่เป็นห่วงหรือห่วงใยเราเลย มีแต่แม่ที่ทำทุกอย่าง เราเคยเห็นแม่ทำงานมันทำให้เราอยากเรียนจบสูง ๆ มีงานดี ๆทำเลี้ยงดูแม่ได้ เรามีความฝันนะ แต่เราดันเลือกเรียนผิดคณะ อาา ข้ามเรื่องนี้ไปละกันเนาะ ต่อมาเรื่องของตายายเราบ้าง ยายกับตาท่านดีกับเรามาก เราไม่ไปอยู่กับแม่เพราะขอแม่ว่าขออยู่ดูแลตายาย อยากดูแลท่านจนแก่เฒ่า แม่เราเลยยอมให้อยู่ที่จริงท่านก็อยากให้เราไปอยู่ด้วยตามประสาแม่ลูก เรากับตายายมีความสุขดี จนกระทั่งยายป่วย เป็นอัลไซเมอร์ ช่วงเราอายุ 20 ช่วงนั้นชีวิตเราเศร้ามากต้องการกำลังใจสุด ๆเราทั้งเรียนไปกลับบ้านก็ไกล ต่อมาตาป่วยต้องไปรักษาตัวที่กทม เหลือเราน้องยายสามคน น้องอายุห่างจากเรานิดหน่อย อาการของอัลไซเมอร์ ต้องมีคนช่วยดูแลเยอะ ๆ แต่กลับมีแค่เรากับน้อง อาการของโรคนี้เริ่มแรกยังไม่หนักก็จะค่อย ๆ หลงลืมความจำบางอย่าง เช่นลืมเงิน ลืมชื่อ ลืมการทำอะไรในชีวิตประจำวัน