อันนี้สืบเนื่องมาจากได้อ่านกระทู้เรื่องลูกผมไม่ได้น่ารักสำหรับคนอื่น (ลิงค์ไม่เป็น) เลยอยากมาแชร์ประสบการณ์ของตัวเองในแง่มุมนี้บ้าง
เนื่องจากตัวเองทำงานและใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ พยายามกลับบ้านปีละหน หนแรกลูกชาย 7 เดือน เดินทางคนเดียว สามีไม่ได้มาด้วย หลังจากนั้นตอน 11 เดือน และทุกๆปีต่อมา ยกเว้นปีที่ลูกชายอายุหกขวบนิดๆ เนื่องจากติดธุระ
นอกจากนั้นในหนึ่งปี เราเที่ยวพอสมควร เดินทางไปใกล้ๆด้วยรถยนต์ ไปทะเลด้วยเครื่องบิน ไปยุโรปนู่นนี่ พาลูกไปด้วยตลอด
ทุกครั้งที่ขึ้นเครื่อง ลูกน่ารักสำหรับคนอื่นเสมอ ไม่เคยร้องไห้จนน่ารำคาญ ปวดหูบ้างตอนยังเล็ก ให้ดูดนมก็ค่อยยังชั่ว คือพูดตามตรงถ้าเราไหว จะไปไกลแค่ไหนก็ได้ แต่อันนี้คือไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเราสมควรจะพาลูกเล็กเดินทางมากขนาดนั้นหรือเปล่า
เพราะทำมาแล้ว และในบางครั้งจำเป็นต้องทำ เพราะอยากพาลูกกลับบ้านมาเจอคุณตาคุณยายและญาติๆ เพราะไม่มีครอบครัว(คุณปู่คุณย่า)อยู่ด้วยทิ้งลูกไว้ไม่ได้ ไปไหนต้องเอาไปด้วยตลอด ตอบตามตรงเลยว่าเด็กเล็กกว่าห้าขวบ การไปเที่ยวต่างประเทศใกล้หรือไกล เป็นการตอบสนองตัณหาตัวเอง ไม่ได้คิดถึงลูกเป็นที่ตั้ง ยิ่งไกล ลูกยิ่งเล็ก ยิ่งไม่ดีกับลูก เด็กกินนอนไม่เป็นเวลา อาหารก็ไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคย เวลาก็เปลี่ยน
เด็กเล็กขนาดนี้ เวลาเค้าเห็นสิ่งแปลกใหม่ เค้าก็ตื่นเต้น แต่สิ่งแปลกใหม่เหล่านี้เค้าสามารถเห็นได้ ถ้าเราพาเค้าไปไหนก็ได้ที่เค้าไม่เคยไปมาก่อน ในระยะทางใกล้ๆ คือไปพุทธมณฑล ก็ค่าเท่ากัน
ไม่ได้บอกว่าพ่อแม่ควรหยุดเที่ยวเมื่อมีลูก กลับกันพ่อแม่ควรมีเวลาเป็นของตัวเองเพื่อจะได้กลับมารีชาร์จ
แต่ถ้าทำได้ อย่าพกลูกไปพันพัวพัวพันเลยค่ะ ถ้ามีครอบครัวที่ไว้ใจได้ ฝากลูกเอาไว้แล้วไปเที่ยวกันเองแบบ quality time จะดีกว่า
พ่อแม่มีความสุข ลูกไม่เหนื่อย อาจจะคิดถึงลูก แต่แป๊บเดียวก็กลับบ้านแล้ว
ฝากไว้พิจารณาค่ะ