ผมพึ่งขึ้น ม.ปลายใหม่ แล้วพึ่งรู้จักเพื่อนคนนี้มาได้ประมาณ 1 เดือนแบบไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดตอนอยู่ในโรงเรียนถ้าเลิกเรียนก็แยกย้ายกันไป มันเหมือนเป็นลูกคุณหนูด้วยเคยไปทำงานกลุ่มบ้านมันครั้งหนึ่งแบบว่าเป็นคนประเภทไม่ยอมใครไม่ฟังเหตุผลเลยแต่มันไม่เท่าไหร่ เรื่องหนักจริงๆมันอยู่ที่เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมรู้ว่ามันชอบใครแล้วผมมีเพื่อนสนิทที่อยู่ห้องผู้หญิงที่มันชอบก็เลยไปถามประมาณว่า เห้ยเพื่อนนายรู้ไหมว่าไอ้A(ขอแทนชื่อเพื่อนว่าA)มันชอบคนในห้องนาย แล้วเพื่อนผมก็ตอบว่ารู้สิ B(ขอแทนชื่อคนที่มันชอบว่าB)ไงเห็นมันชอบมาแอบดูบ่อยๆ แล้วจากนั้นก็แยกย้ายกันแล้วเพื่อนผมก็ไปถามเพื่อนอีกคนว่าผมคุยอะไรกันมันก็ตอบว่า ผมบอกว่ามันชอบใคร แค่นี้ มันโกรธผมแบบสุดๆประมาณว่าวันต่อมาไม่คุยกับผมทำเหมือนผมไร้ตัวตนมากถึงผมจะนั่งในกลุ่มเดิมมีมันด้วยมันก็ชวนเพื่อนคุยซึ่งไม่พูดกับผมเลยเหมือนกีดกันเพื่อนออกจากผม ผมพยายามเรียกชื่อมันแล้วว่าเป็นไงบ้างแต่มันเงียบไม่ตอบ
คือส่วนตัวนะผมคิดว่าโตๆกันแล้วนะ แต่ก็เท่านั้นแหละเพราะแต่ละคนอาจจะคิดไม่เหมือนกันผมอาจจะเป็นฝ่ายผิดก็ได้ ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกเพราะตอน ม.ต้น ผมก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ตอนนี้พอมาเป็นแบบนี้ผมกลับรู้สึกว่ามีเวลาว่างมากขึ้นอยู่ตัวคนเดียวนั่งอ่านหนังสือ กินข้าวคนเดียว ซึ่งตอนนี้เหมือนมันทำประชดผมหรือเปล่า ตอนนั่งเรียนมันคอยแต่ถามคนนู้นคนนี้ตอนครูสอนทั้งๆที่ผมตั้งใจนั่งฟังครูผมกลับรู้สึกว่าพอเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเวลาเรียนก็จะได้ไม่ต้องมีคนมาคุยด้วยสงบดีเวลาเรียน เหมือนช่วงนี้มันจะแบบว่าพูดมากเป็นพิเศษตอนผมนั่งอยู่คุยกับคนนู้นคนนี้บ้างเสียงดังๆเพื่อให้ผมได้ยิน ที่ผมอยากรู้ที่สุดคือแค่ไปคุยกับอีกคนว่ามันชอบใครเหตุผลแค่นี้มันตัดเพื่อนทิ้งเลยหรอ ผมไม่สนใจหรอกนะว่าจะมีเพื่อนหรือไม่มีเพื่อนเพราะแต่ละวันที่ผมมาโรงเรียนมาเรียนมันก็เพื่อตัวผมเองเพื่อนมันเกี่ยวอะไรด้วยถ้ามาโรงเรียนแล้วจะให้ผมทำเป็นเล่นแล้วเงินที่พ่อแม่ผมให้มาโรงเรียนค่ารถค่าต่างๆละ ผมอยู่คนเดียวนั่งอ่านหนังสือคนเดียวตลอด ม.ต้น ถ้าผมจะทำแบบนั้นอีกตอน ม.ปลาย จะเป็นอะไร แล้วก็เวลาสอบเก็บคะแนนแต่ละครั้งถ้าผมได้คะแนนมากกว่ามัน มันจะทำหน้าแบบไม่พอใจสุดๆแต่ถ้ามันได้คะแนนเยอะกว่าผมมันจะทำแบบหน้าตาเยาะเย้ยผมซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไม
เพื่อนแบบนี้ควรเลิกคบดีไหม
คือส่วนตัวนะผมคิดว่าโตๆกันแล้วนะ แต่ก็เท่านั้นแหละเพราะแต่ละคนอาจจะคิดไม่เหมือนกันผมอาจจะเป็นฝ่ายผิดก็ได้ ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกเพราะตอน ม.ต้น ผมก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ตอนนี้พอมาเป็นแบบนี้ผมกลับรู้สึกว่ามีเวลาว่างมากขึ้นอยู่ตัวคนเดียวนั่งอ่านหนังสือ กินข้าวคนเดียว ซึ่งตอนนี้เหมือนมันทำประชดผมหรือเปล่า ตอนนั่งเรียนมันคอยแต่ถามคนนู้นคนนี้ตอนครูสอนทั้งๆที่ผมตั้งใจนั่งฟังครูผมกลับรู้สึกว่าพอเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเวลาเรียนก็จะได้ไม่ต้องมีคนมาคุยด้วยสงบดีเวลาเรียน เหมือนช่วงนี้มันจะแบบว่าพูดมากเป็นพิเศษตอนผมนั่งอยู่คุยกับคนนู้นคนนี้บ้างเสียงดังๆเพื่อให้ผมได้ยิน ที่ผมอยากรู้ที่สุดคือแค่ไปคุยกับอีกคนว่ามันชอบใครเหตุผลแค่นี้มันตัดเพื่อนทิ้งเลยหรอ ผมไม่สนใจหรอกนะว่าจะมีเพื่อนหรือไม่มีเพื่อนเพราะแต่ละวันที่ผมมาโรงเรียนมาเรียนมันก็เพื่อตัวผมเองเพื่อนมันเกี่ยวอะไรด้วยถ้ามาโรงเรียนแล้วจะให้ผมทำเป็นเล่นแล้วเงินที่พ่อแม่ผมให้มาโรงเรียนค่ารถค่าต่างๆละ ผมอยู่คนเดียวนั่งอ่านหนังสือคนเดียวตลอด ม.ต้น ถ้าผมจะทำแบบนั้นอีกตอน ม.ปลาย จะเป็นอะไร แล้วก็เวลาสอบเก็บคะแนนแต่ละครั้งถ้าผมได้คะแนนมากกว่ามัน มันจะทำหน้าแบบไม่พอใจสุดๆแต่ถ้ามันได้คะแนนเยอะกว่าผมมันจะทำแบบหน้าตาเยาะเย้ยผมซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไม