คือพ่อเราจะชอบเหวี่ยงคนในครอบครัวอ่ะค่ะ อย่างเรากะเเม่ คือถามอะไรนิดหน่อยก็ทำฮึดฮัดไม่อยากตอบหรือตอบแบบส่งๆอ่ะค่ะ
เวลามรปัญหาจะถามพ่อก็ชอบตอบเหมือนไม่อยากตอบ เราไม่เข้าใจ ทั้งๆที่คนอื่นอย่างเช่น เพื่อน หรือลูกน้อง มาให้ช่วยเเก้ปัญหาจะกระตือรือร้นช่วยเเก้
มากเเต่กับคนในครอบครัวเหมือนไม่อยากคุยด้วย เเล้วก็ชอบคิดไปเองว่าเรากะเเม่พูดไม่ดีใส่เขา ทั้งๆที่ไม่มีใครพูดแบบนั้นเลย อย่างเช่นเรื่องเมื่อเร็วๆนี่
เราฝึกขับรถเลยให้พ่อนั่งไปด้วย เพราะยังเงอะงะอยู่ พ่อก็ใจร้อน ชอบพูดเสียงดัง ตะโกนว่าเรา เราก็แอบเคืองๆทำไมต้องว่าด้วย พูดดีๆด็ได้ ตอนเย็นเลยบ่นๆกะเเม่ว่าพ่อชอบตวาดอะ เเม่เลยบอกจะบอกพ่อให้ละกันว่าให้ใจเย็นลงหน่อย ลูกตกใจ
วันต่อมาพอเเม่บอกเสร็จ กลายเป็นพ่อเดินมาบอกเราว่า เออ วันหลังก็ให้เเม่นั่งไปเเทนละกัน ไม่อยาก เสื_กละ
เราแบบเฮ้ยยยยยย!!!!อะไรอะ ถึงขั้นพูดคำหยายเลยอ่ออ บ้านเราเคร่งมากเรื่องคำหยาบ ตั้งเเต่เด็กถ้าไม่โมโหจริงๆเราไม่เคยพูด
เเต่นี่พ่อพูดกับเราแบบนี้คือไรอะ อย่างเเม่เราเพิ่งเปลี่ยนที่ทำงานเเละงานเยอะกว่าเดิมมากๆต้องใช้เวลาปรับตัวเลยมาบ่นๆให้พ่อฟังในฐานะคู่ชีวิตเเละเพื่อนคนนึง พ่อเรากลับตอบว่า ถ้ามันเหนื่อยนักก็ไปลาออกเถอะ(เสียงแบบ ไม่อยากใส่ใจ) อ่าวววว คือเเม่เราเเค่บ่นไปเรื่อยเปื่อยขอกำลังใจอะ คนมันเหนื่อย
คือมันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่เพราะพ่อเราแปลกๆแบบนี้มาตั้งหลายปีเเล้ว เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะวัยทองรึเปล่า คืออาการของคนที่กับคนในครอบครัวจะไม่ค่อยสนใจเเละไปใจดีกับคนนอกเเทนคือไรอะคะ
ตัดประเด็นเครียดจากเรื่องงานทิ้งไป เราว่าไม่ใช่อ่ะค่ะ 2ปีมานี่พ่อเราต้องไปทำงานต่างจังหวัดกลับมาได้เเค่เสาร์อาทิตย์ (ที่กลับมาเพราะติดบ้านนะคะไม่ได้คิดถึงครอบครัวอะไรเพราะพอกลับมาก็เเทบไม่พูดอะไรกะใคร) พ่อเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงอยู่เเล้ว เราไม่อยากคิดว่าถ้าต้องย้ายกลับมากทม.เเล้วอยู่ด้วยกันทุกวันจะไม่อึดอีดเเย่เหรอไง เเค่นี้เวลาอยู่บ้านเราก็รู้สึกอึดอัดมาก เหมือนกลัวตลอดเวลาว่าพ่อจะพูดจิกกัดเรากับเเม่ขึ้นมาตอนไหน พูดอะไรไปเจ้าตัวก็ไม่ฟัง เหมือนไม่รู้ตัวเองอะค่ะ เเม่เราเสียใจเพราะคำพูดพ่อมาหลายรอบเเล้ว ส่วนตัวเราใจด้านพอที่จะไม่รู้สึกอะไรมาก เเต่ก็อยากหาเหตุผลอยู่ดี มันทำบรรยากาศในบ้านเเย่อ่ะค่ะ
พ่อใครมีพฤติกรรมแบบพ่อเรามั้ยคะ?หรือเราเป็นคนเดียว
เวลามรปัญหาจะถามพ่อก็ชอบตอบเหมือนไม่อยากตอบ เราไม่เข้าใจ ทั้งๆที่คนอื่นอย่างเช่น เพื่อน หรือลูกน้อง มาให้ช่วยเเก้ปัญหาจะกระตือรือร้นช่วยเเก้
มากเเต่กับคนในครอบครัวเหมือนไม่อยากคุยด้วย เเล้วก็ชอบคิดไปเองว่าเรากะเเม่พูดไม่ดีใส่เขา ทั้งๆที่ไม่มีใครพูดแบบนั้นเลย อย่างเช่นเรื่องเมื่อเร็วๆนี่
เราฝึกขับรถเลยให้พ่อนั่งไปด้วย เพราะยังเงอะงะอยู่ พ่อก็ใจร้อน ชอบพูดเสียงดัง ตะโกนว่าเรา เราก็แอบเคืองๆทำไมต้องว่าด้วย พูดดีๆด็ได้ ตอนเย็นเลยบ่นๆกะเเม่ว่าพ่อชอบตวาดอะ เเม่เลยบอกจะบอกพ่อให้ละกันว่าให้ใจเย็นลงหน่อย ลูกตกใจ
วันต่อมาพอเเม่บอกเสร็จ กลายเป็นพ่อเดินมาบอกเราว่า เออ วันหลังก็ให้เเม่นั่งไปเเทนละกัน ไม่อยาก เสื_กละ
เราแบบเฮ้ยยยยยย!!!!อะไรอะ ถึงขั้นพูดคำหยายเลยอ่ออ บ้านเราเคร่งมากเรื่องคำหยาบ ตั้งเเต่เด็กถ้าไม่โมโหจริงๆเราไม่เคยพูด
เเต่นี่พ่อพูดกับเราแบบนี้คือไรอะ อย่างเเม่เราเพิ่งเปลี่ยนที่ทำงานเเละงานเยอะกว่าเดิมมากๆต้องใช้เวลาปรับตัวเลยมาบ่นๆให้พ่อฟังในฐานะคู่ชีวิตเเละเพื่อนคนนึง พ่อเรากลับตอบว่า ถ้ามันเหนื่อยนักก็ไปลาออกเถอะ(เสียงแบบ ไม่อยากใส่ใจ) อ่าวววว คือเเม่เราเเค่บ่นไปเรื่อยเปื่อยขอกำลังใจอะ คนมันเหนื่อย
คือมันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่เพราะพ่อเราแปลกๆแบบนี้มาตั้งหลายปีเเล้ว เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะวัยทองรึเปล่า คืออาการของคนที่กับคนในครอบครัวจะไม่ค่อยสนใจเเละไปใจดีกับคนนอกเเทนคือไรอะคะ
ตัดประเด็นเครียดจากเรื่องงานทิ้งไป เราว่าไม่ใช่อ่ะค่ะ 2ปีมานี่พ่อเราต้องไปทำงานต่างจังหวัดกลับมาได้เเค่เสาร์อาทิตย์ (ที่กลับมาเพราะติดบ้านนะคะไม่ได้คิดถึงครอบครัวอะไรเพราะพอกลับมาก็เเทบไม่พูดอะไรกะใคร) พ่อเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงอยู่เเล้ว เราไม่อยากคิดว่าถ้าต้องย้ายกลับมากทม.เเล้วอยู่ด้วยกันทุกวันจะไม่อึดอีดเเย่เหรอไง เเค่นี้เวลาอยู่บ้านเราก็รู้สึกอึดอัดมาก เหมือนกลัวตลอดเวลาว่าพ่อจะพูดจิกกัดเรากับเเม่ขึ้นมาตอนไหน พูดอะไรไปเจ้าตัวก็ไม่ฟัง เหมือนไม่รู้ตัวเองอะค่ะ เเม่เราเสียใจเพราะคำพูดพ่อมาหลายรอบเเล้ว ส่วนตัวเราใจด้านพอที่จะไม่รู้สึกอะไรมาก เเต่ก็อยากหาเหตุผลอยู่ดี มันทำบรรยากาศในบ้านเเย่อ่ะค่ะ