ตามหัวข้อเลยค่ะ
เราไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาที่เราต้องการใครสักคนที่คอยอยู่ข้างเรา คอยปลอบเรา คอยให้กำลังใจเรา...ในเวลาที่เราเหนื่อ เราท้อ เราอ่อนแอ และคนๆนั้าควรเป็นพ่อกับแม่ แต่...ท่านไม่เคยสนใจเลย เราพยายามที่จะคุยกับพ่อแม่ในเรื่องที่เรามีปัญหา แต่ท่านกลับเมินเฉย ไม่พูดอะไร.... บางทีเราก็น้อยใจนะคะ เราเป็นผู้หญิงและเป็นลูกคนโต และเรามีน้องชายซึ่ง พ่ออยากมีลูกชายมากๆๆๆ จึงทุ่มเทความรักความเอาใจใส่กับน้องชายมากกว่า พอดีว่าเราอยูทกับปู่ย่าตั้งแต่ยังเด็กอ่ะค่ะ พ่อแม่ก็ไปทำงานในเมืองใหญ่ และไม่ค่อยติดต่อเราเลย .......
พ่อแม่ควรเป็นคนที่อยู่ข้างลูกในเวลาที่ลูกอ่อนแอไม่ใช่หรือ?
เราไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาที่เราต้องการใครสักคนที่คอยอยู่ข้างเรา คอยปลอบเรา คอยให้กำลังใจเรา...ในเวลาที่เราเหนื่อ เราท้อ เราอ่อนแอ และคนๆนั้าควรเป็นพ่อกับแม่ แต่...ท่านไม่เคยสนใจเลย เราพยายามที่จะคุยกับพ่อแม่ในเรื่องที่เรามีปัญหา แต่ท่านกลับเมินเฉย ไม่พูดอะไร.... บางทีเราก็น้อยใจนะคะ เราเป็นผู้หญิงและเป็นลูกคนโต และเรามีน้องชายซึ่ง พ่ออยากมีลูกชายมากๆๆๆ จึงทุ่มเทความรักความเอาใจใส่กับน้องชายมากกว่า พอดีว่าเราอยูทกับปู่ย่าตั้งแต่ยังเด็กอ่ะค่ะ พ่อแม่ก็ไปทำงานในเมืองใหญ่ และไม่ค่อยติดต่อเราเลย .......