สวัสดีคะทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรา กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่งแต่ก็มาจากใจทุกคำ
....เราก็ไม่รู้จะเริ่มเล่า ณ จุดไหนก่อนเพราะเรื่องราวของเรามันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเราก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ เราขอเริ่มเล่าเรื่องของเรากับแฟนเก่าก่อนเลยนะคะ ขอใช้คำว่า ซี แทนชื่อของแฟนเก่าเลยละกันคะ เรารู้จักกัน เพราะว่าเราเรียนมหาลัยอยู่ห้องเดียวกัน ทำกิจกรรมหลายอย่างด้วยกันและเที่ยวในกลุ่มเดียวกัน เราไม่เคยคิดว่าซีจะเป็นคนที่เราจะมาคบได้เลยเพราะเราเป็นเด็กกิจกรรมส่วนซีไม่เอาไรเลย เราเริ่มคุยกันตอนปิดเทอมใหญ่ของมหาลัยซีเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนที่จังหวัดของเรา(เชียงใหม่ค่ะ)โดยที่เพื่อนในห้องในกลุ่มไม่มีใครรู้ คุยกันมาสักระยะนึงก็เกือบครึ่งปีโดยที่ไม่เปิดตัวว่าคบจนเพื่อนๆมาสังเกตุพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเราสองคน เวลามีเรียนเขาก็จะมาตรงเวลาเวลาชวนไปไหนเขาก็จะไปด้วย ซีเป็นคนตลกเพื่อนๆชอบคุยเล่นกับซีถือว่าซีเป็นคนน่ารักในกลุ่มเพื่อนเลยก็ว่าได้ ตอนแรกที่บอกเพื่อนๆว่าคบกัน บางคนก็บอกว่าไม่ดีนะเราเป็นเพื่อนกันถ้าหากวันนึงมันไม่ใช่เราจะเสียเพื่อนไปนะ มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ซีขอเราเป็นแฟนที่ข้างสะพานริมน้ำปิงในเชียงใหม่ เขาสัญญากับเราว่าถ้าเราคบกันไม่ได้เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมโดยที่จะไม่ทำให้เพื่อนคนอื่นเสียใจ ต่อจากนั้นเราก็คบกันมาเรื่อยๆ ช่วงแรกๆที่คบกันเขาติดเหล้าติดเพื่อนและมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาด้วยมากมายจนเกือบจะเลิกกันแต่ด้วยตอนนั้นเขาสัญญาว่าจะไม่ทำมันอีก และขอโอกาสกลับมาอีกที หลังจากนนั้นเขาก็ยังมีนิสัยเดิมๆซึ่งเราเคยหนีไปร้องไห้กับเพื่อนมาแล้วจนเพื่อนบอกว่าก็เคยบอกไปแล้วว่าเขาเป็นคนยังไงก่อนคบก็รู้อยู่แล้วว่าซีนิสัยยังไง ก็บอกว่ารับได้ไม่ใช่หรอ แต่ทำไมตอนนี้ไม่ได้ล่ะ เพราะคำๆนี้จึงทำให้เราต้องเปลี่ยนใจกลับไปคืนดีกับซี เพราะเราไม่ใช่คนแพ้อะไรง่ายๆ เรากับซีอยู่กับแบบนั้นมา 7 ปี ผู้ใหญ่มีการคุยกับเรื่องแต่งงานเกิดขึ้นแล้วจริงๆแล้วเราชินกับเรื่องพวกนี้มานานแล้วละ ซีสัญญากับพ่อแม่เราว่าถ้าเรียนจบจะมาขอทันที แต่ด้วยความที่พ่อกับแม่เราเขาก็รักซีเหมือนลูกรักมากกว่าเราด้วยซ้ำแต่ซีก็ทำเฉยเรื่องพวกนี้ เขาไม่เคยที่จะอะไรกับครอบครัวเราเลย เรารู้สึกว่าเขาไม่ให้ความเคารพคอบครัวเรา มีอยู่ครั้งนึง พ่อกับแม่เราชวนซีไปกินข้าวที่บ้านพอถึงเวลากินข้าวซีไม่ยอมมาเพราะมัวแต่ดูดบุหรี่ แต่บ้านเราไม่อะไรแต่เรากลับกลายเป็นคนที่เริ่มรู้สึกว่าตลอดเวลาที่คบกับมาทำไมเขาไม่เกรงใจที่บ้านเราเลย เรื่องที่พวกเราอยู่ด้วยกันซีสักซีสูบบุหรี่ซีกินเหล้ามีแต่ทางบ้านเราที่รู้แต่ทางบ้านซีไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย ไม่เคยรู้ว่าเราไปอยู่คอนโดของซี ไม่รู้ว่าซีสักกับสูบบุหรี่ ซีเกรงใจกับแค่ครอบครัวของเขาเท่านั้น แต่ทั้งหมดที่พูดมาก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่บ้านเราไม่เคยเก็บมาคิด
....จนถึงจุดแตกหัก มันเหมือนกับว่าเราเองที่ผิด ผิดเต็มๆเลยเราจะไม่พูดอะไรเลย ซีเริ่มต้องไปทำงานต่างประเทศและออกต่างจังหวัดบ่อย เวลากลับมาทำงานที่เชียงใหม่ก็จะกลับมาที่ห้องตอนตีสามตีสี่จนบางวันเราออกไปทำงานแล้วซีถึงกลับมาเปลี่ยนชุด ซีเป็นคนที่แทคแคร์เพื่อนและจริงจังกับการทำงานมาก เขามักจะนึกถึงเราหลังจากเรื่องพวกนั้นเสมอ เราก็พยายามเข้าใจว่าเขากำลังจะสร้างครอบครัวกับเรา เดี๋ยวคงหาซื้อบ้านหลังเล็กแล้วไปขอเราแต่งงานทีเดียว เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเรา ซีจะไปคุยกับคนนั้นคนนี้ว่าจะมาขอเราจะไปซื้อบ้านจะแต่งงานแต่กับเรากับพ่อแม่เราเขาไม่พูด ตอนแรกๆเราเองก็ยังเที่ยวกินข้าวกับเพื่อนๆกลุ่มที่มีซีอยู่ด้วยพวกเรารักกันมาก มักจะหาทริปไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆแต่พอหลังๆมาที่ซีเริ่มไปทำงานต่างจังหวัดก็ไม่ค่อยได้ไปกันอีกเลย และวันนึงเราก็ได้ข้อความจากเพื่อนรักของเราว่ามันเป็นมะเร็ง เราไม่ได้เจอกันมานานมากเราคุยกันมากขึ้น เพราะหลังจากซีไปทำงานต่างจังหวัดเขาก็ไม่ค่อยโทรมา เราทะเลาะกับเขาเรื่องเวลาแค่สามนาทีเขาไม่มีให้เราพอรู้อีกทีเขาไปโพล่อยู่ร้านเหล้ากับเพื่อนร่วมงานบ้างเพื่อนเขาบ้างเราไม่มีเรื่องอะไรที่จะแชร์ให้กันอีกต่อไป เราต้องไปอยู่ดูแลเพื่อนที่ป่วยมันจะเข้าออกโรงบ้านและโชคร้ายของมันที่แฟนมันไปมีผู้หญิงคนอื่นหลอกว่าไปทำงานตปท.แต่จริงๆแล้วอยู่เชียงใหม่แต่ไม่ยอมเข้าบ้าน เพื่อนเราเสียใจมาก เราก็ทิ้งมันไม่ได้เพราะมันบอกเราว่ามันกำลังจะตาย ทุกคืนเราไม่มีเวลาไปตามซีเริ่มห่างกันจนจำไม่ได้ว่าเมื่อวานเราได้คุยกันรึป่าว หลังๆเราแทบจะไม่ได้กลับคอนโดเลยเราต้องเฝ้าเพื่อนทุกวันแต่หมอบอกว่ามันจะค่อยๆดีขึ้นมันยังจะหายอยู่ที่กำลังใจของผู้ป่วย จากเดือนกลายเป็นสองเดือน สองกลายเป็นสาม จนซีเสร็จงานจากต่างจังหวัดกลับมา แต่เราก็กลับไปอยู่กับเขาไม่ได้ เขาไม่ค่อยจะเข้าใจหลอกเขาอยากให้เพื่อนของเรารีบตายเราจะได้ไปอยู่กับเขา เราบอกให้เขารอ ตอนแรกๆเขาก็รอ เราก็เคลียดเหมือนกัน เพื่อนในกลุ่มเริ่มมองเราแปลกไปคล้ายกับว่าเรามีคนอื่น ถึงตอนนี้เรายังพูดได้เต็มปากว่าเรายังไม่คิดจะมีใครนอกจากซี แต่ยอมรับว่ามีคุยบ้างก็ตามประสาทั่วไปแต่จะให้ไปอยู่ด้วยนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย นานวันเข้าจนซีเริ่มทนไม่ไหวบอกขอห่างจากเรา เรามานั่งคิดแล้วว่าเราไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมเราต้องเป็นคนไปง้อด้วย ตอนที่เขาขอห่างกับเราเขาขอทุกอย่างที่ให้เราใช้รถที่เราเคยขับไปทำงาน เราทำงานไกลพอสมควรต้องใช้รถยนในการเดินทางไปกลับ60โล แต่เขาก็ทิ้งเราบอกให้เราต้องหัดช่วยตัวเอง เพราะเขาก็ลำบาก เราก็คืนให้ เราก็บอกให้เขาว่าถ้าจะทิ้งกันไปในวันที่เราไม่มีใครแบบนี้คิดดีแล้วก็ตามใจ เราก็ไม่สนใจแล้ว เราส่งข้อความไปหาซีว่าไม่ต้องรอเราแล้วเราไม่กลับไปแล้ว ตอนนั้นเราเสียใจมากคิดว่าซีจะมาง้อเหมือนทุกครั้งแต่ไม่คะ ซีไปแล้วไปเลย ก่อนช่วงที่ห่างกันมาสักพักเราก็ไปเจอกับพี่คนนึง เราเคยคบกันเมื่อสิบกว่าปีก่อนเราปรึกษาเขาทุกเรื่องเกี่ยวกับซี เรานับถือเขาเป็นพี่ ส่วนเขาเข้ามาเพื่อหวังอะไรตอนนั้นเราไม่รู้เราก็ปรึกษาเขาไป เราเหนื่อยกับการใช้ชีวิตช่วงนั้นมาก กลุ่มเพื่อนที่เคยมีกันพร้อมหน้าก็ไม่ค่อยอยยากคุยกับเราเหมือนเราเป็นคนผิด พยายามไปค้นหาจากเฟสบุคว่าเราไปคบกับใครอยู่เราไม่ได้คบกับใครจนเขาไปเอารูปเรากับพี่คนนี้มาให้เราดู เราก็ไม่อธิบายแล้วก็ยอมๆไปเลยเป็นการถ่ายรูปในหมู่พี่ๆที่รู้จักกันเจอกันแค่สองครั้งและเป็นสองครั้งที่มีรูปของจริงเลย มันก็ยังไปหาเจอ ก็คงต้องยอม มีช่วงนึงที่เราพยายามจะกลับไปคบกับซีพยายามหาเวลาไปเจอกับเขา แต่เราบอกกับเขาไปว่ากูไม่ได้รู้สึกแบบเดิมกับแล้ว ช่วยจีบกูใหม่ได้ไหม เราไปเที่ยวด้วยกันได้ไหมกูอยากไปทะเลพากูไปหน่อยได้ไหม ซีปฎิเสธทุอย่างเราก็เริ่มถอดใจตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว พี่เขาขอเราแต่งงานทั้งๆที่เราเพิ่งเลิกกับซีจริงแค่สามเดือนแต่เราไม่ได้รักพี่เขา พ่อแม่เราพยายามติดต่อซี เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่สองฝั่งผิดใจกัน ว่าคบอีกคนจะมาแต่งกับอีกคนได้ยังไง ตอนแรกแม่เราไม่ยอมโทรหาซีแต่ซีไม่รับโทรศัพท์ตัดผู้ใหญ่ฝั่งเราไปเลย เราก็เริ่มรู้สึกว่าซีไม่ให้เกียรติครอบครัวเราแล้ว เราก็ขอร้องให้แม่เราหยุดตามซี แต่เรายังติดต่อแม่ของซีอยู่เพราะเขามีบุญคุญกับเรา ผู้ใหญ่ไม่ผิดคนที่ผิดคือเราเอง ตอนนั้นเราโกรธมากเลยรับว่าจะแต่งงานกับพี่เขา แต่พอถึงตอนที่จะกำหนดวันหมั่นวันแต่งเรากับขอเขาว่าขอแค่หมั่นก่อนได้ไหม ถ้าจะให้ไปอยู่ด้วยก็มาเสียผีเพื่อเป็นการให้เกียรติที่บ้านเราก็พอบ้านเราไม่เรียกร้องอะไร เราไม่มีกระจิตกระใจจะคิดหรือทำอะไรทั้งสิ้นอยากทำไรก็ทำคิดอย่างเดียวคือ เสียใจที่ได้ตอบตกลงกับพี่เขาไป มาคิดได้อีกทีก็ถึงวันที่จะต้องหมั่นแล้ว แต่ก็คิดในใจว่าเราทำถูกแล้วสิ่งที่พี่เขาทำมันก็ถูกแล้ว มันต้องหมั่นหมายเสียผีกันตามประเพณีเสียก่อนถึงจะอยู่กินกันได้ เราย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องของซีถ้าตอนนั้นซีทำตามสัญญามาขอทำตามประเพณีบ้านเราให้หมดเรื่องทุกวันนี้เราคงยังอยู่ด้วยกันคงไม่เห็นใครเป็นคนอื่นแบบนี้ เราร้องไห้กับเพื่อนสนิทเราที่เป็นมะเร็ง เราทำไรไม่ได้แล้ว เราตัดสินใจไปแล้วต้องเดินไปข้างหน้า ถ้าเรายกเลิกตอนนี้แล้วพ่อกับแม่เราละจะเอาหน้าไปไว้ไหน อีกอย่างพี่เขาก็มาช่วยกู้หน้าให้กับเรากู้ชื่อเสียงให้เราเพราะซีมาบอกกับทุกคนไว้หมดแล้วว่าจะมาขอแต่ก็ไม่มา เราไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลย เราตกลงหมั่นหมายกับพี่เขาวันเกิดของซี เพราะเรายังรักเขาเราส่งข้อความไปสุขสันต์วันเกิดซีแต่ก็ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย เขามีอิสระแล้ว ตอนนั้นเราคิดอย่างเดียวว่าซีคงคบกับพี่ที่ทำงานกับซี เรายินดีด้วยเราไม่อยากเป็นตัวขัดขวางความสุขที่เขาควรจะได้รับ เพราะตลอดเวลาที่คบกับเขาไม่มีความสุขเลย เราเป็นคนคอยขับขวางทางไปข้างหน้าของเขา เราไม่เข้าใจเรื่องการทำงานว่าทำไมเลิกงานแล้วไม่กลับบ้าน เราน้อยใจมากทุกครั้งที่ต้องไปนั่งทานข้าวคนเดียวหลายต่อหลายครั้ง มีแฟนก็เหมือนไม่มี ทุกวันนี้เราก็เลยไม่ติดต่อไปหาเขา เราพยายามทำให้เขารู้ว่าเรามีความสุขดีทั้งๆที่เรารู้สึกผิดในใจมาตลอด ทุกวันนี้ยังนึกถึงเรา มีแต่ภาพเขาเต็มไปหมดในความทรงจำ ที่ๆเราเคยไปด้วยกันเพลงที่เราชอบร้องมันกลับมาวนเวียนในหัวของเราตลอดเวลา ตลอดเวลาที่คบกันมาเราเสียใจอย่างนึงคือ เรามีเพียงรูปถ่ายคู่กับแค่ใบเดียวที่เราแอบเก็บไว้ เรามานั่งคิดในใจตอนนี้ก็เสียดาย เราคิดถึงเพื่อนๆที่เราได้ออกมาจากชีวิตพวกเขา เราคงออกมาไกลมากแล้วจริงๆ ถึงตอนนี้เราก็ยังคงร้องไห้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเราไม่กล้าเล่าให้ใครฟังว่าเรายังรักซีมันอยู่ แต่เราอยากให้ซีมันยกโทษให้เราจริงๆ คุยกับเราสักคำก็ได้ ทุกวันนี้เราก็ทรมานมากแต่เราไม่ขอกลับไปเป็นอะไรกับเขาแล้ว ไม่เจอกันก็ได้แต่ขอให้ยกโทษให้เรา ทุกๆการกระทำที่เคยล่วงเกินทางคำพูดที่ทำให้เสียใจ ความเห็นแก่ตัวของเรา เราเสียใจจริงๆ ซีเป็นความทรงจำดีๆของเราเสมอ ทุกวันนี้เราก็จำได้แต่เรื่องดีๆของเขา เขาชอบดูหนังเรื่องเพื่อนสนิทและเขาดูประมาณ 13 รอบ เขาอยากให้เราทำผัดผงกระหรี่ให้เขากินแต่เราก็บอกว่ามาขอสิวันที่เราตื่นมาวันแรกหลังจากจดทะเบียนสมรสแต่งงานกันเราจะทำให้เขากินจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้กิน เราอยากจะบอกเขาว่าเราไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนอื่นในระหว่างที่คบกับซีนะ แต่เรายอมรับว่ามันเคยมีเห็นการที่จะเกิดขึ้นแต่เราทำไม่ลง เราสงสารเธอ ซีมอส. ไม่ว่าเธอจะคบใครเขาคนนั้นจะเป็นคนที่โชคดี เราขอบคุณทุกสิ่งที่ซีพยายามทำให้เรานะ ในสายตาซี เราคงเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายมากละสิ ใช่เราใจร้ายมากและเราก็ขออยู่ในส่วนของเราแบบนี้เราจะไม่เข้าไปในโลกของเธออีก
....ถึงเพื่อนๆที่กูรัก ถ้าใครเข้ามาอ่านและคิดว่าเป็นกู กูก็ยังรักพวกแต่กูขอให้เวลาเยียวยาทุกคนนะ
....พวกมีสิทธิ์ที่จะไม่ชอบในสิ่งที่กูทำได้แต่ห้ามเกลียดกู เพราะกูก็ยังเป็นเพื่อนพวกเหมือนเดิม
....เราขอโทษ....เราควรขอโทษเขายังไงดีค่ะ เพื่อให้เขายกโทษให้เรา ไม่ได้หมายความว่ากลับมารักกันแต่ขอให้เขายกโทษให้เรายังอยากเป็นเพื่อนกับเขาเหมือนที่เคยสัญญากันไว้ค่ะ เพราะเราก็อยากได้เพื่อนคนอื่นๆกลับมาด้วย ตอนนี้เราปลีกตัวออกมาเองเพื่อให้เพื่อนคนอื่นดูแลความรู้สึกของซี...
อีกมุมของคนที่ทิ้งแฟนเก่ามาและรู้สึกผิดอยู่เต็มอก...แต่ไม่คิดจะกลับไป
....เราก็ไม่รู้จะเริ่มเล่า ณ จุดไหนก่อนเพราะเรื่องราวของเรามันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเราก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ เราขอเริ่มเล่าเรื่องของเรากับแฟนเก่าก่อนเลยนะคะ ขอใช้คำว่า ซี แทนชื่อของแฟนเก่าเลยละกันคะ เรารู้จักกัน เพราะว่าเราเรียนมหาลัยอยู่ห้องเดียวกัน ทำกิจกรรมหลายอย่างด้วยกันและเที่ยวในกลุ่มเดียวกัน เราไม่เคยคิดว่าซีจะเป็นคนที่เราจะมาคบได้เลยเพราะเราเป็นเด็กกิจกรรมส่วนซีไม่เอาไรเลย เราเริ่มคุยกันตอนปิดเทอมใหญ่ของมหาลัยซีเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนที่จังหวัดของเรา(เชียงใหม่ค่ะ)โดยที่เพื่อนในห้องในกลุ่มไม่มีใครรู้ คุยกันมาสักระยะนึงก็เกือบครึ่งปีโดยที่ไม่เปิดตัวว่าคบจนเพื่อนๆมาสังเกตุพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเราสองคน เวลามีเรียนเขาก็จะมาตรงเวลาเวลาชวนไปไหนเขาก็จะไปด้วย ซีเป็นคนตลกเพื่อนๆชอบคุยเล่นกับซีถือว่าซีเป็นคนน่ารักในกลุ่มเพื่อนเลยก็ว่าได้ ตอนแรกที่บอกเพื่อนๆว่าคบกัน บางคนก็บอกว่าไม่ดีนะเราเป็นเพื่อนกันถ้าหากวันนึงมันไม่ใช่เราจะเสียเพื่อนไปนะ มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ซีขอเราเป็นแฟนที่ข้างสะพานริมน้ำปิงในเชียงใหม่ เขาสัญญากับเราว่าถ้าเราคบกันไม่ได้เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมโดยที่จะไม่ทำให้เพื่อนคนอื่นเสียใจ ต่อจากนั้นเราก็คบกันมาเรื่อยๆ ช่วงแรกๆที่คบกันเขาติดเหล้าติดเพื่อนและมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาด้วยมากมายจนเกือบจะเลิกกันแต่ด้วยตอนนั้นเขาสัญญาว่าจะไม่ทำมันอีก และขอโอกาสกลับมาอีกที หลังจากนนั้นเขาก็ยังมีนิสัยเดิมๆซึ่งเราเคยหนีไปร้องไห้กับเพื่อนมาแล้วจนเพื่อนบอกว่าก็เคยบอกไปแล้วว่าเขาเป็นคนยังไงก่อนคบก็รู้อยู่แล้วว่าซีนิสัยยังไง ก็บอกว่ารับได้ไม่ใช่หรอ แต่ทำไมตอนนี้ไม่ได้ล่ะ เพราะคำๆนี้จึงทำให้เราต้องเปลี่ยนใจกลับไปคืนดีกับซี เพราะเราไม่ใช่คนแพ้อะไรง่ายๆ เรากับซีอยู่กับแบบนั้นมา 7 ปี ผู้ใหญ่มีการคุยกับเรื่องแต่งงานเกิดขึ้นแล้วจริงๆแล้วเราชินกับเรื่องพวกนี้มานานแล้วละ ซีสัญญากับพ่อแม่เราว่าถ้าเรียนจบจะมาขอทันที แต่ด้วยความที่พ่อกับแม่เราเขาก็รักซีเหมือนลูกรักมากกว่าเราด้วยซ้ำแต่ซีก็ทำเฉยเรื่องพวกนี้ เขาไม่เคยที่จะอะไรกับครอบครัวเราเลย เรารู้สึกว่าเขาไม่ให้ความเคารพคอบครัวเรา มีอยู่ครั้งนึง พ่อกับแม่เราชวนซีไปกินข้าวที่บ้านพอถึงเวลากินข้าวซีไม่ยอมมาเพราะมัวแต่ดูดบุหรี่ แต่บ้านเราไม่อะไรแต่เรากลับกลายเป็นคนที่เริ่มรู้สึกว่าตลอดเวลาที่คบกับมาทำไมเขาไม่เกรงใจที่บ้านเราเลย เรื่องที่พวกเราอยู่ด้วยกันซีสักซีสูบบุหรี่ซีกินเหล้ามีแต่ทางบ้านเราที่รู้แต่ทางบ้านซีไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย ไม่เคยรู้ว่าเราไปอยู่คอนโดของซี ไม่รู้ว่าซีสักกับสูบบุหรี่ ซีเกรงใจกับแค่ครอบครัวของเขาเท่านั้น แต่ทั้งหมดที่พูดมาก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่บ้านเราไม่เคยเก็บมาคิด
....จนถึงจุดแตกหัก มันเหมือนกับว่าเราเองที่ผิด ผิดเต็มๆเลยเราจะไม่พูดอะไรเลย ซีเริ่มต้องไปทำงานต่างประเทศและออกต่างจังหวัดบ่อย เวลากลับมาทำงานที่เชียงใหม่ก็จะกลับมาที่ห้องตอนตีสามตีสี่จนบางวันเราออกไปทำงานแล้วซีถึงกลับมาเปลี่ยนชุด ซีเป็นคนที่แทคแคร์เพื่อนและจริงจังกับการทำงานมาก เขามักจะนึกถึงเราหลังจากเรื่องพวกนั้นเสมอ เราก็พยายามเข้าใจว่าเขากำลังจะสร้างครอบครัวกับเรา เดี๋ยวคงหาซื้อบ้านหลังเล็กแล้วไปขอเราแต่งงานทีเดียว เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเรา ซีจะไปคุยกับคนนั้นคนนี้ว่าจะมาขอเราจะไปซื้อบ้านจะแต่งงานแต่กับเรากับพ่อแม่เราเขาไม่พูด ตอนแรกๆเราเองก็ยังเที่ยวกินข้าวกับเพื่อนๆกลุ่มที่มีซีอยู่ด้วยพวกเรารักกันมาก มักจะหาทริปไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆแต่พอหลังๆมาที่ซีเริ่มไปทำงานต่างจังหวัดก็ไม่ค่อยได้ไปกันอีกเลย และวันนึงเราก็ได้ข้อความจากเพื่อนรักของเราว่ามันเป็นมะเร็ง เราไม่ได้เจอกันมานานมากเราคุยกันมากขึ้น เพราะหลังจากซีไปทำงานต่างจังหวัดเขาก็ไม่ค่อยโทรมา เราทะเลาะกับเขาเรื่องเวลาแค่สามนาทีเขาไม่มีให้เราพอรู้อีกทีเขาไปโพล่อยู่ร้านเหล้ากับเพื่อนร่วมงานบ้างเพื่อนเขาบ้างเราไม่มีเรื่องอะไรที่จะแชร์ให้กันอีกต่อไป เราต้องไปอยู่ดูแลเพื่อนที่ป่วยมันจะเข้าออกโรงบ้านและโชคร้ายของมันที่แฟนมันไปมีผู้หญิงคนอื่นหลอกว่าไปทำงานตปท.แต่จริงๆแล้วอยู่เชียงใหม่แต่ไม่ยอมเข้าบ้าน เพื่อนเราเสียใจมาก เราก็ทิ้งมันไม่ได้เพราะมันบอกเราว่ามันกำลังจะตาย ทุกคืนเราไม่มีเวลาไปตามซีเริ่มห่างกันจนจำไม่ได้ว่าเมื่อวานเราได้คุยกันรึป่าว หลังๆเราแทบจะไม่ได้กลับคอนโดเลยเราต้องเฝ้าเพื่อนทุกวันแต่หมอบอกว่ามันจะค่อยๆดีขึ้นมันยังจะหายอยู่ที่กำลังใจของผู้ป่วย จากเดือนกลายเป็นสองเดือน สองกลายเป็นสาม จนซีเสร็จงานจากต่างจังหวัดกลับมา แต่เราก็กลับไปอยู่กับเขาไม่ได้ เขาไม่ค่อยจะเข้าใจหลอกเขาอยากให้เพื่อนของเรารีบตายเราจะได้ไปอยู่กับเขา เราบอกให้เขารอ ตอนแรกๆเขาก็รอ เราก็เคลียดเหมือนกัน เพื่อนในกลุ่มเริ่มมองเราแปลกไปคล้ายกับว่าเรามีคนอื่น ถึงตอนนี้เรายังพูดได้เต็มปากว่าเรายังไม่คิดจะมีใครนอกจากซี แต่ยอมรับว่ามีคุยบ้างก็ตามประสาทั่วไปแต่จะให้ไปอยู่ด้วยนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย นานวันเข้าจนซีเริ่มทนไม่ไหวบอกขอห่างจากเรา เรามานั่งคิดแล้วว่าเราไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมเราต้องเป็นคนไปง้อด้วย ตอนที่เขาขอห่างกับเราเขาขอทุกอย่างที่ให้เราใช้รถที่เราเคยขับไปทำงาน เราทำงานไกลพอสมควรต้องใช้รถยนในการเดินทางไปกลับ60โล แต่เขาก็ทิ้งเราบอกให้เราต้องหัดช่วยตัวเอง เพราะเขาก็ลำบาก เราก็คืนให้ เราก็บอกให้เขาว่าถ้าจะทิ้งกันไปในวันที่เราไม่มีใครแบบนี้คิดดีแล้วก็ตามใจ เราก็ไม่สนใจแล้ว เราส่งข้อความไปหาซีว่าไม่ต้องรอเราแล้วเราไม่กลับไปแล้ว ตอนนั้นเราเสียใจมากคิดว่าซีจะมาง้อเหมือนทุกครั้งแต่ไม่คะ ซีไปแล้วไปเลย ก่อนช่วงที่ห่างกันมาสักพักเราก็ไปเจอกับพี่คนนึง เราเคยคบกันเมื่อสิบกว่าปีก่อนเราปรึกษาเขาทุกเรื่องเกี่ยวกับซี เรานับถือเขาเป็นพี่ ส่วนเขาเข้ามาเพื่อหวังอะไรตอนนั้นเราไม่รู้เราก็ปรึกษาเขาไป เราเหนื่อยกับการใช้ชีวิตช่วงนั้นมาก กลุ่มเพื่อนที่เคยมีกันพร้อมหน้าก็ไม่ค่อยอยยากคุยกับเราเหมือนเราเป็นคนผิด พยายามไปค้นหาจากเฟสบุคว่าเราไปคบกับใครอยู่เราไม่ได้คบกับใครจนเขาไปเอารูปเรากับพี่คนนี้มาให้เราดู เราก็ไม่อธิบายแล้วก็ยอมๆไปเลยเป็นการถ่ายรูปในหมู่พี่ๆที่รู้จักกันเจอกันแค่สองครั้งและเป็นสองครั้งที่มีรูปของจริงเลย มันก็ยังไปหาเจอ ก็คงต้องยอม มีช่วงนึงที่เราพยายามจะกลับไปคบกับซีพยายามหาเวลาไปเจอกับเขา แต่เราบอกกับเขาไปว่ากูไม่ได้รู้สึกแบบเดิมกับแล้ว ช่วยจีบกูใหม่ได้ไหม เราไปเที่ยวด้วยกันได้ไหมกูอยากไปทะเลพากูไปหน่อยได้ไหม ซีปฎิเสธทุอย่างเราก็เริ่มถอดใจตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว พี่เขาขอเราแต่งงานทั้งๆที่เราเพิ่งเลิกกับซีจริงแค่สามเดือนแต่เราไม่ได้รักพี่เขา พ่อแม่เราพยายามติดต่อซี เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่สองฝั่งผิดใจกัน ว่าคบอีกคนจะมาแต่งกับอีกคนได้ยังไง ตอนแรกแม่เราไม่ยอมโทรหาซีแต่ซีไม่รับโทรศัพท์ตัดผู้ใหญ่ฝั่งเราไปเลย เราก็เริ่มรู้สึกว่าซีไม่ให้เกียรติครอบครัวเราแล้ว เราก็ขอร้องให้แม่เราหยุดตามซี แต่เรายังติดต่อแม่ของซีอยู่เพราะเขามีบุญคุญกับเรา ผู้ใหญ่ไม่ผิดคนที่ผิดคือเราเอง ตอนนั้นเราโกรธมากเลยรับว่าจะแต่งงานกับพี่เขา แต่พอถึงตอนที่จะกำหนดวันหมั่นวันแต่งเรากับขอเขาว่าขอแค่หมั่นก่อนได้ไหม ถ้าจะให้ไปอยู่ด้วยก็มาเสียผีเพื่อเป็นการให้เกียรติที่บ้านเราก็พอบ้านเราไม่เรียกร้องอะไร เราไม่มีกระจิตกระใจจะคิดหรือทำอะไรทั้งสิ้นอยากทำไรก็ทำคิดอย่างเดียวคือ เสียใจที่ได้ตอบตกลงกับพี่เขาไป มาคิดได้อีกทีก็ถึงวันที่จะต้องหมั่นแล้ว แต่ก็คิดในใจว่าเราทำถูกแล้วสิ่งที่พี่เขาทำมันก็ถูกแล้ว มันต้องหมั่นหมายเสียผีกันตามประเพณีเสียก่อนถึงจะอยู่กินกันได้ เราย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องของซีถ้าตอนนั้นซีทำตามสัญญามาขอทำตามประเพณีบ้านเราให้หมดเรื่องทุกวันนี้เราคงยังอยู่ด้วยกันคงไม่เห็นใครเป็นคนอื่นแบบนี้ เราร้องไห้กับเพื่อนสนิทเราที่เป็นมะเร็ง เราทำไรไม่ได้แล้ว เราตัดสินใจไปแล้วต้องเดินไปข้างหน้า ถ้าเรายกเลิกตอนนี้แล้วพ่อกับแม่เราละจะเอาหน้าไปไว้ไหน อีกอย่างพี่เขาก็มาช่วยกู้หน้าให้กับเรากู้ชื่อเสียงให้เราเพราะซีมาบอกกับทุกคนไว้หมดแล้วว่าจะมาขอแต่ก็ไม่มา เราไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลย เราตกลงหมั่นหมายกับพี่เขาวันเกิดของซี เพราะเรายังรักเขาเราส่งข้อความไปสุขสันต์วันเกิดซีแต่ก็ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย เขามีอิสระแล้ว ตอนนั้นเราคิดอย่างเดียวว่าซีคงคบกับพี่ที่ทำงานกับซี เรายินดีด้วยเราไม่อยากเป็นตัวขัดขวางความสุขที่เขาควรจะได้รับ เพราะตลอดเวลาที่คบกับเขาไม่มีความสุขเลย เราเป็นคนคอยขับขวางทางไปข้างหน้าของเขา เราไม่เข้าใจเรื่องการทำงานว่าทำไมเลิกงานแล้วไม่กลับบ้าน เราน้อยใจมากทุกครั้งที่ต้องไปนั่งทานข้าวคนเดียวหลายต่อหลายครั้ง มีแฟนก็เหมือนไม่มี ทุกวันนี้เราก็เลยไม่ติดต่อไปหาเขา เราพยายามทำให้เขารู้ว่าเรามีความสุขดีทั้งๆที่เรารู้สึกผิดในใจมาตลอด ทุกวันนี้ยังนึกถึงเรา มีแต่ภาพเขาเต็มไปหมดในความทรงจำ ที่ๆเราเคยไปด้วยกันเพลงที่เราชอบร้องมันกลับมาวนเวียนในหัวของเราตลอดเวลา ตลอดเวลาที่คบกันมาเราเสียใจอย่างนึงคือ เรามีเพียงรูปถ่ายคู่กับแค่ใบเดียวที่เราแอบเก็บไว้ เรามานั่งคิดในใจตอนนี้ก็เสียดาย เราคิดถึงเพื่อนๆที่เราได้ออกมาจากชีวิตพวกเขา เราคงออกมาไกลมากแล้วจริงๆ ถึงตอนนี้เราก็ยังคงร้องไห้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเราไม่กล้าเล่าให้ใครฟังว่าเรายังรักซีมันอยู่ แต่เราอยากให้ซีมันยกโทษให้เราจริงๆ คุยกับเราสักคำก็ได้ ทุกวันนี้เราก็ทรมานมากแต่เราไม่ขอกลับไปเป็นอะไรกับเขาแล้ว ไม่เจอกันก็ได้แต่ขอให้ยกโทษให้เรา ทุกๆการกระทำที่เคยล่วงเกินทางคำพูดที่ทำให้เสียใจ ความเห็นแก่ตัวของเรา เราเสียใจจริงๆ ซีเป็นความทรงจำดีๆของเราเสมอ ทุกวันนี้เราก็จำได้แต่เรื่องดีๆของเขา เขาชอบดูหนังเรื่องเพื่อนสนิทและเขาดูประมาณ 13 รอบ เขาอยากให้เราทำผัดผงกระหรี่ให้เขากินแต่เราก็บอกว่ามาขอสิวันที่เราตื่นมาวันแรกหลังจากจดทะเบียนสมรสแต่งงานกันเราจะทำให้เขากินจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้กิน เราอยากจะบอกเขาว่าเราไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนอื่นในระหว่างที่คบกับซีนะ แต่เรายอมรับว่ามันเคยมีเห็นการที่จะเกิดขึ้นแต่เราทำไม่ลง เราสงสารเธอ ซีมอส. ไม่ว่าเธอจะคบใครเขาคนนั้นจะเป็นคนที่โชคดี เราขอบคุณทุกสิ่งที่ซีพยายามทำให้เรานะ ในสายตาซี เราคงเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายมากละสิ ใช่เราใจร้ายมากและเราก็ขออยู่ในส่วนของเราแบบนี้เราจะไม่เข้าไปในโลกของเธออีก
....ถึงเพื่อนๆที่กูรัก ถ้าใครเข้ามาอ่านและคิดว่าเป็นกู กูก็ยังรักพวกแต่กูขอให้เวลาเยียวยาทุกคนนะ
....พวกมีสิทธิ์ที่จะไม่ชอบในสิ่งที่กูทำได้แต่ห้ามเกลียดกู เพราะกูก็ยังเป็นเพื่อนพวกเหมือนเดิม
....เราขอโทษ....เราควรขอโทษเขายังไงดีค่ะ เพื่อให้เขายกโทษให้เรา ไม่ได้หมายความว่ากลับมารักกันแต่ขอให้เขายกโทษให้เรายังอยากเป็นเพื่อนกับเขาเหมือนที่เคยสัญญากันไว้ค่ะ เพราะเราก็อยากได้เพื่อนคนอื่นๆกลับมาด้วย ตอนนี้เราปลีกตัวออกมาเองเพื่อให้เพื่อนคนอื่นดูแลความรู้สึกของซี...