สวัสดีเพื่อนๆทุกคนนะครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม
ผมอยากจะมาเล่าเรื่องความความรักครั้งนี้ของผม เพราะจุดจบมันไม่ได้สวยงามสักเท่าไหร่ ผมรู้สึกอึดอัดจึงอยากมาระบาย ผมก็ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร มันดูเป็นการคบหากันแบบไม่เปิดเผย เพราะอาจจะเป็นความรักระหว่างเพศเดียวกัน แต่เราก็มีความสุขมากนะครับตลอดเวลาที่เราได้รู้จักกันมา สี่เดือนกว่า มันอาจจะดูเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่สำหรับผมแล้วมันมีความสุขที่ได้ดูแลซึ่งกันและกันในทุกๆวัน ซึ่งเรานั้นก็ได้พบทางโซเชียลมีเดียนี่แหละครับ แรกๆเราก็ได้แอดไลน์ไว้คุยกัน จนผ่านไปสักระยะหนึ่ง เราต่างคนก็ต่างอยากจะมาพบตัวจริงกัน ประมาณกลางๆเดือนกุมภาพันธ์เรานัดพบกันที่ห้างใจกลางเมือง พอดีวันนั้นผมก็แวะไปทำธุระด้วย แล้วนั่งBTSย้อนมาเพื่อมารอเขา ซึ่งผมก็รอสักพักใหญ่ เพราะเขาขับรถมารถติดมาก ผมก็คิดนะว่าจะไปเจอเขาดีรึป่าว แล้วเราก็ได้เจอกัน เขาชวนผมไปกินข้าวเที่ยง เเล้วก็ยังเลี้ยงหนังผมอีก มันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดี เพราะเค้าเป็นคนที่เทคแคร์ดีมากๆเลยครับ แล้วมื้อเย็นผมก็ขอเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทบ หลังจากวันนั้น เราก็ต่างหาเวลาเพื่อที่จะมาพบกับ ไม่ทานข้าวก็ไปดูหนัง ( เราอายุห่างกันแค่1ปี แต่เขาทำงานแล้วล่ะ ซึ่งผมนั้นก็ใกล้จะจบละ เราจึงมีเวลาเจอกันแค่เฉพาะบางเสาร์หรืออาทิตย์ ) พอถึงเดือนมีนาคม ก็เป็นเดือนสำคัญเพราะป็นวันเกิดของเขา ผมก็คิดหาว่าจะเอาอะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาดี ผมก็คิดทำของมาชิ้นหนึ่ง ซึ่งผมตั้งใจทำมากก่อนถึงวันเกิดกว่าครึ่งเดือน มันเป็นของชิ้นเดียวที่ทำให้ที่มีชิ้นเดียวในโลก ^_^ เพื่อหวังว่าเมื่อเขาเห็นเขาจะได้คิดถึงผม แล้วก็ให้เขา เขาก็ยิ้มแล้วก็บอกขอบคุณนะ วันเวลาผ่านไปความสัมพันธ์เราก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เขาและผมก็อยากจัดทริป2วัน1คืน และโอกาสเหมาะเป็นช่วงวันสงกรานต์พอดี เราก็วางแผนกันไปเที่ยวเพราะอยากไปเล่นน้ำกับช้าง เขาเป็นคนขับรถผมก็เป็นคนนำทางพาเที่ยวซะรอบเมืองเลย ทริปนี้เป็นทริปแรกที่เราได้มาพักผ่อน นอนค้างคืนด้วยกัน มันช่างเป็นช่วงที่มีความสุขมากอ่ะ ถ้าวันไหนมีโอกาสเราก็จะนัดกันเป็นครั่งเป็นคราว แต่ทุกคืนเราก็วีดิโอคอลกันทุดคืนเลยนะ จนแบบวันไหนไม่ได้คุยกัน มันทำให้รู้สึกแปลกเลยครับ(ในความคิดผมนะ) จนมาถึงต้นเดือนพฤษภาคม มีข้อความไลน์เด้งมาว่า "เป็นแฟนกันนะ : )" ตอนนั้นผมก็รู้สึกโค ตรดีใจอ่ะ เพราะผมรักเขาคนนี้มาก และพร้อมที่จะกล้าเปิดใจกับครอบครัวและสังคมด้วย เพราะเพราะจริงจังกับเขาจริงๆ ..แต่ว่าทางครอบครัวผมและเขา ก็ไม่มีใครรู้ล่ะครับ.. ผมก็อยากจะสานสัมพันธ์รักครั้งนี้ให้ยาวที่สุดนะ แต่แล้วผมก็มารู้ในตอนหลังว่าตัวเขาก็เคยมีแฟนเป็น ผญ มาก่อน คบมาก็เป็นปี แล้วทะเลาะจนเลิกกันไป จนเขาได้มาเจอผมนี่แหละ จนมาถึงในเดือนมิถุนายน อะไรๆก็เริ่มเปลี่ยนไป ทักไปเขาก็ไม่เหมือนจะสนใจ จนเขามาบอกที่หลังว่า ทางครอบครับเขาจะให้เขาทั้งสองคนกลับมาคบกัน จนวันนึงเขาได้ไปพบแฟนเก่าไปกินข้าวกัน ผมทำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทักไปเขาก็หายเงียบ.. พอวันรุ่งขึ้น ผมถามว่าเมื่อวานเป็นไงบ้าง เขาก็บอกว่า "เดือนหน้า..เค้าจะจัดงานหมั้นอ่ะครับ" ผมก็นึ่งไปเลย ในหัวนี่คิดอะไรต่ออะไรเยอะเเยะไปหมด ผมไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อเลยครับ จนมาวันนี้เขาบอก "เค้ากำลังจะมีครอบครัว" คือตอนนั้นอยากจะร้องก้ร้องไม่ได้ซึ่งผมก็อยู่กับครอบครัว มันเป็นวันที่ช่างมืดสนิทอ่ะครับ แล้วเค้าก็หายไปโทรก็ไม่รับสาย ซึ่งผมอยากจะพูดคุยกันให้รู้เรื่องอ่ะ ตอนนี้ผมเค้วงคว้างมากอ่ะ ตัวผมก็ไม่ได้จะเรียกร้องร้องอะไรหรอกนะครับ แต่มันโค ตรเสียใจ เสียความรู้สึกที่ดีที่ผ่านมา เค้าไม่รู้สึกแบบที่เรารู้สึกบ้างเลยหรอ ทั้งๆที่เราก็เคยมีความสุขด้วยกันมา ณ ตอนนี้ผมก็ต้องทำใจยอมรับมัน ใช่ไหมครับ ? T T
รักกัน..แต่แล้วทำไมจุดจบ ถึงลงเอยแบบนี้?
ผมอยากจะมาเล่าเรื่องความความรักครั้งนี้ของผม เพราะจุดจบมันไม่ได้สวยงามสักเท่าไหร่ ผมรู้สึกอึดอัดจึงอยากมาระบาย ผมก็ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร มันดูเป็นการคบหากันแบบไม่เปิดเผย เพราะอาจจะเป็นความรักระหว่างเพศเดียวกัน แต่เราก็มีความสุขมากนะครับตลอดเวลาที่เราได้รู้จักกันมา สี่เดือนกว่า มันอาจจะดูเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่สำหรับผมแล้วมันมีความสุขที่ได้ดูแลซึ่งกันและกันในทุกๆวัน ซึ่งเรานั้นก็ได้พบทางโซเชียลมีเดียนี่แหละครับ แรกๆเราก็ได้แอดไลน์ไว้คุยกัน จนผ่านไปสักระยะหนึ่ง เราต่างคนก็ต่างอยากจะมาพบตัวจริงกัน ประมาณกลางๆเดือนกุมภาพันธ์เรานัดพบกันที่ห้างใจกลางเมือง พอดีวันนั้นผมก็แวะไปทำธุระด้วย แล้วนั่งBTSย้อนมาเพื่อมารอเขา ซึ่งผมก็รอสักพักใหญ่ เพราะเขาขับรถมารถติดมาก ผมก็คิดนะว่าจะไปเจอเขาดีรึป่าว แล้วเราก็ได้เจอกัน เขาชวนผมไปกินข้าวเที่ยง เเล้วก็ยังเลี้ยงหนังผมอีก มันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดี เพราะเค้าเป็นคนที่เทคแคร์ดีมากๆเลยครับ แล้วมื้อเย็นผมก็ขอเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทบ หลังจากวันนั้น เราก็ต่างหาเวลาเพื่อที่จะมาพบกับ ไม่ทานข้าวก็ไปดูหนัง ( เราอายุห่างกันแค่1ปี แต่เขาทำงานแล้วล่ะ ซึ่งผมนั้นก็ใกล้จะจบละ เราจึงมีเวลาเจอกันแค่เฉพาะบางเสาร์หรืออาทิตย์ ) พอถึงเดือนมีนาคม ก็เป็นเดือนสำคัญเพราะป็นวันเกิดของเขา ผมก็คิดหาว่าจะเอาอะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาดี ผมก็คิดทำของมาชิ้นหนึ่ง ซึ่งผมตั้งใจทำมากก่อนถึงวันเกิดกว่าครึ่งเดือน มันเป็นของชิ้นเดียวที่ทำให้ที่มีชิ้นเดียวในโลก ^_^ เพื่อหวังว่าเมื่อเขาเห็นเขาจะได้คิดถึงผม แล้วก็ให้เขา เขาก็ยิ้มแล้วก็บอกขอบคุณนะ วันเวลาผ่านไปความสัมพันธ์เราก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เขาและผมก็อยากจัดทริป2วัน1คืน และโอกาสเหมาะเป็นช่วงวันสงกรานต์พอดี เราก็วางแผนกันไปเที่ยวเพราะอยากไปเล่นน้ำกับช้าง เขาเป็นคนขับรถผมก็เป็นคนนำทางพาเที่ยวซะรอบเมืองเลย ทริปนี้เป็นทริปแรกที่เราได้มาพักผ่อน นอนค้างคืนด้วยกัน มันช่างเป็นช่วงที่มีความสุขมากอ่ะ ถ้าวันไหนมีโอกาสเราก็จะนัดกันเป็นครั่งเป็นคราว แต่ทุกคืนเราก็วีดิโอคอลกันทุดคืนเลยนะ จนแบบวันไหนไม่ได้คุยกัน มันทำให้รู้สึกแปลกเลยครับ(ในความคิดผมนะ) จนมาถึงต้นเดือนพฤษภาคม มีข้อความไลน์เด้งมาว่า "เป็นแฟนกันนะ : )" ตอนนั้นผมก็รู้สึกโค ตรดีใจอ่ะ เพราะผมรักเขาคนนี้มาก และพร้อมที่จะกล้าเปิดใจกับครอบครัวและสังคมด้วย เพราะเพราะจริงจังกับเขาจริงๆ ..แต่ว่าทางครอบครัวผมและเขา ก็ไม่มีใครรู้ล่ะครับ.. ผมก็อยากจะสานสัมพันธ์รักครั้งนี้ให้ยาวที่สุดนะ แต่แล้วผมก็มารู้ในตอนหลังว่าตัวเขาก็เคยมีแฟนเป็น ผญ มาก่อน คบมาก็เป็นปี แล้วทะเลาะจนเลิกกันไป จนเขาได้มาเจอผมนี่แหละ จนมาถึงในเดือนมิถุนายน อะไรๆก็เริ่มเปลี่ยนไป ทักไปเขาก็ไม่เหมือนจะสนใจ จนเขามาบอกที่หลังว่า ทางครอบครับเขาจะให้เขาทั้งสองคนกลับมาคบกัน จนวันนึงเขาได้ไปพบแฟนเก่าไปกินข้าวกัน ผมทำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทักไปเขาก็หายเงียบ.. พอวันรุ่งขึ้น ผมถามว่าเมื่อวานเป็นไงบ้าง เขาก็บอกว่า "เดือนหน้า..เค้าจะจัดงานหมั้นอ่ะครับ" ผมก็นึ่งไปเลย ในหัวนี่คิดอะไรต่ออะไรเยอะเเยะไปหมด ผมไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อเลยครับ จนมาวันนี้เขาบอก "เค้ากำลังจะมีครอบครัว" คือตอนนั้นอยากจะร้องก้ร้องไม่ได้ซึ่งผมก็อยู่กับครอบครัว มันเป็นวันที่ช่างมืดสนิทอ่ะครับ แล้วเค้าก็หายไปโทรก็ไม่รับสาย ซึ่งผมอยากจะพูดคุยกันให้รู้เรื่องอ่ะ ตอนนี้ผมเค้วงคว้างมากอ่ะ ตัวผมก็ไม่ได้จะเรียกร้องร้องอะไรหรอกนะครับ แต่มันโค ตรเสียใจ เสียความรู้สึกที่ดีที่ผ่านมา เค้าไม่รู้สึกแบบที่เรารู้สึกบ้างเลยหรอ ทั้งๆที่เราก็เคยมีความสุขด้วยกันมา ณ ตอนนี้ผมก็ต้องทำใจยอมรับมัน ใช่ไหมครับ ? T T