เคยมั้ย? ทำตามความต้องการของพ่อแม่จนไม่รู้เป้าหมายหรือความต้องการของตัวเอง

ตามหัวข้อเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตสิ่งที่ จขกท ต้องทำคือเรียนให้ได้อยู่ห้อง 1 ต้องทำเกรดให้ได้เยอะๆ เคยมีเกรดวิชานึงจากเกรด 4 เป็น 3.5 ก็ต้องโดนถามว่า ทำไมถึงตก ไม่ตั้งใจเรียนเหรอ หรือว่าไม่อ่านหนังสือ ขี้เกียจใช่ไหม พอทำเกรดได้ดีก็ไม่เคยได้คำชม ถามว่าน้อยใจไหม คำตอบคือ มากกกกก ก ไก่ ล้านตัว แต่ก็ไม่เคยโกรธแล้วบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร เพราะรู้ว่าพ่อของ จขกท ต้องทำงานหนักเค้าก็ต้องคาดหวังให้เราได้ดี จนจบมัธยมต้น แล้วเรียนต่อสายวิทย์ในระดับม.ปลาย ซึ่งก็เหมือนเดิมที่ต้องทำคะแนนให้ดี พอเกรดตกก็โดนคำถามเดิม เพิ่มเติมคือความกดดันมากขึ้น คำพูดที่ทำให้เจ็บปวดมากขึ้น แล้วก็จบด้วยคำว่าไม่เป็นไร ช่วงชีวิตม.ปลาย เราไม่เคยนอกลู่นอกทาง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับแอลกอฮอล์ ไม่เคยหนีเที่ยว ไปไหนจะขออนุญาตพ่อก่อนทุกครั้ง ถ้าพ่อของ จขกท ไม่อนุญาต ก็ไม่ไปเพราะถ้าแอบไปคงรู้สึกไม่ดีและเที่ยวไม่สนุก จนถึงเวลาที่ต้องเลือกเรียนต่อมหาลัย นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้วึกหนักใจมากที่สุด ณ ตอนนั้น เพราะเราไม่รุเลยว่าเราอยากเรียนอะไร อยากเป็นอะไร เพราะที่ผ่านมาเราทำแต่สิ่งที่พ่อต้องการให้เป็น หลายอย่างที่ต้องฝืนตัวเอง แม้แต่การแต่งตัวก็ต้องเป็นแบบที่พ่อชอบ บางทีเราก็รู้สึกว่ามันเป็นการก้าวก่ายชีวิตเรามากเกินไป เราแค่อยากรู้สึกเป็นตัวของตัวเองบ้าง สุดท้ายเราก็เลือกเรียนคณะวิทย์ที่มอดังแห่งหนึ่งของภาคเหนือ ถามว่าชอบมั้ย คำตอบคือไม่ใช่ แต่ก็ไม่สามารถซิ่วได้ เพราะรู้ว่านิสัยของพ่อตัวเองเป็นยังไง จนถึงตอนนี้ก็เรียนจบมาแล้ว และอยู่ในระหว่างการหางานทำ ซึ่งมันก็เป็นเหมือนเดิมที่พ่อของ จขกท อยากให้ทำตามที่พ่ออยากให้เป็น ความรู้สึกตอนนี้คือ ว่างเปล่า ไม่มีเป้าหมายเป็นของตัวเอง แล้วมันก็ทำให้เรารู้สึกเครียด เก็บเรื่องอะไรไม่รู้มาคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา จนรู้สึกว่าตอนนี้เริ่มมีความจำสั้น ลืมง่าย แล้วหงุดหงิดตลอดเวลา