ชีวิตของผมจริงๆ เคยผ่านความลำบากมามากมายไม่ว่าจะเป็นตอนเด็ก ตอนโต หรือตอนเป็นทหารเกณฑ์ และถึงตอนที่มีครอบครัวลูกเมียเเล้ว แต่ครั้งที่คิดว่าเคยลำบากมากที่สุด คือครั้งเมื่อตอนแต่งงานใหม่ๆผมต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว เพราะลูกยังเล็กและเมียต้องดูลูก ทำหน้าที่เป็นเเม่ที่ดีและภรรยาที่ดีด้วยความที่มีภาระเยอะขึ้นผมจึงตัดสินใจเข้ากรุงเทพ.เพื่อไปหางานทำและได้งานเสริฟก๋วยเตี๋ยว ร้านข้างถนนแถวเมเจอร์รัชโยธิน ไปวันแรกผมก็ได้พักอยู่กับนายจ้างพร้อมกับเพื่อนร่วมงานชาวเวียดนาม ดูเขาก็จะไม่ค่อยให้ความต้อนรับผมสักเท่าไหร่ก้อทำงานกันไป ก้อดีบ้าง ไม่ดีบ้าง นายจ้างก็จะชอบด่าพวกเขาเสมอ ถึงขั้นรุนแรง จะชกต่อย ลูกจ้างต่างด้าวชาวเวียดนามก็มี ผมก็ได้แต่ ปล่อยผ่านไป ทำได้สามวันผมก็อยู่ไม่ได้ อ่อลืมบอกไป ที่พักที่ผมอยู่ เป็นห้องเช่าห้องเดียว แบบโทรมมาก นอนอัดกันเจ็ดคนในห้องหนึ่ง นายจ้างเช่าไว้ให้ลูกจ้างต่างด้าวอยู่ ผมก็อยุ่ด้วย เปิดประตูห้องออกมามีน้ำท่วมขัง ถึงตาตุ่ม เพราะเเถวนั้นน่าจะเป็นคลองอะไรสักอย่าง แล้วน้ำมันเอ่อล้นท่วม  ตัว (วรนุช)เยอะมาก บางครั้งจะเห็นมันลากซากหมาเน่า เอามากินอยู่แถวทางเดิน ทั้งที่พักอาศัย ทั้งเจ้านาย ทั้งคิดถึงบ้าน ผมจึงตัดสินใจ ว่าจะหนีกลับบ้านโดยที่ไม่อยากให้เจ้านายรู้ ก็คือกลับบ้านเฉยๆไปเลย ไม่ทำแม่มล่ะ. มีเงินติดตัวอยุ่300บาท ค่ารถก็240ล่ะ ก้อช่างมันให้แต่ได้กลับ ผมจึงบอกลาเพื่อนชาวเวียดนามเหล่านั้น หนึ่งในนั้นชื่อ คิม ซึ่งเป็นคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าเท่าไหร่เพราะมันชอบ ด่าชอบเร่งเราและพูดไม่ดีกับเราเวลาเสริฟก๋วยเตี๋ยว คิมนั้นได้รวบรวมเงินจากพวกเขาคนล่ะ20บาท6คนได้120บาท ส่งค่ารถให้ผมกลับบ้าน และอวยพรขอให้ผมโชคดี ผมนี่น้ำตาไหลเลยตอนนั้นผมก็บอกพวกเขาเหมือนกัน ว่าเก็บเงินให้ได้สักพักแล้วกลับไปอยู่บ้านกันนะ ทุกคน ...
ป.ล. หลายคนอาจจะคิดว่าผมพูดคุยกับเขารุ้เรื่องได้ไง จริงๆแล้วมีลุงแดงเป็นล่ามแปลภาษาให้ ซึ่งลุงแดงก็เป็นชาวเวียดนาม แต่แกอยุ่ไทยมานามล่ะ แกชอบบอกผมว่า ลูกชายแกอายุรุ่นๆเดียวกับผมเลย แกเห็นผมเเล้วคิดถึงลูกชายแกที่เวียดนาม เพราะแกจากเวียดนามมาทำงานที่ไทยได้จะ8ปีล่ะ ..
#เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี2553 ตอนนั้นผมน่าจะอายุ23ปี
ตอนนี้29 ผ่านมา6ปีล่ะ ก็เป็นประสบการณ์ชีวิตหนึ่ง ที่มาเล่าให้ทุกคนฟังกัน^^