ช่วยถอดบทประพันธ์หน่อยค่ะ

0 แววตาค่อยค่อยกวาด, อีกวาดหวัง ค่อยค่อยหยั่งลงทรวงพร้อมห่วงหา แล้วร่องรอยรูปสะอางก็ค้างคา เช้าจนตราบสนธยาไม่ล้าเลือน 0 อักษรรำร่ายบทหวังจดจ่อ แล้วตามต่อสืบสาวเรื่องราวเสมือน มือที่มองไม่เห็นบีบเค้น-เ

รุ่งทิวาฟ้าสางสว่างแล้ว วิหคแจ้วเจื้อยเสียงสำเนียงใส บินสู่อ้อมอกหล้าแดนป่าไพร เสกสรรให้เพลินฟังดั่งดนตรี น้ำค้างพรมใบพฤกษ์ดังผลึกแก้ว วะวับแววรุ้งจรัสรัศมี อาบอรุณล้อรับกับมาลี เบ่งบานคลี่สีสันอันต

0 ค่อยค่อยเคลื่อนพลิ้วผ่านพร้อมกาลสมัย คือเส้นผมพลิ้วไหวอยู่ในวิถี ขณะความเรียงร้อยแห่งถ้อยวลี ค่อยค่อยคลี่ปวงศัพท์ออกรับกระบวน 0 เพื่อโลกนี้ตอบรับการขับเคลื่อน ที่เริ่มขยับ .. ที่เริ่มเขยื้อน .. ของเ

0 ต้องลมใบไม้แห้งค่อยแกว่ง-หล่น ฤาต่างจิตใจคนที่หล่นร่วง ภาพงดงามความหลังสิ้นทั้งปวง ย่อมผ่านแทรกระหว่างช่วงการร่วงลง 0 จันทร์หลังเพ็ญรูปส่อง .. ย่อมต้องแซม ด้วยรูปแรมที่สลับขึ้นรับส่ง ต่างเพียงการรับ

0 หอมโกสุมกล่อมยาม .. เมื่อวามวับ ดวงวันทอลออระยับขึ้นรับช่วง ลมเช้าชื่นเฉื่อยโชย .. ก็โดยรวง ช่อมาลย์ปวงรับเช้าด้วยเคล้าคลอ 0 เสพความหอมรื่นล้ำ-แห่งธรรมชาติ บำบวงภาษกอปรกรอง .. พร่ำพร้องขอ หมายโสตเทพ

ฟ้าอึมครึมครึ้มฝนครั่นครืนครืน กลีบเมฆดื่นซ่อนซ้อนหลั่นหลายชั้น วิชชุแลบแปลบปลาบระคนกัน พลันสนั่นผ่าเปรี้ยงเสียงกังวาน ราตรีนี้เมขลายังซ่อนแก้ว อันวับแววแคล้วพ้นมือมารหาญ บันดาลรามสูรโกรธคุกคาม ขว้าง