ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าชื่อกระทู้อาจฟังแล้วรุนแรงไปนะคะ
ตอนนี้อายุจะสามสิบแล้วค่ะ เป็นลูกสาวคนเดียวของที่บ้าน ไม่ค่อยสนิทกับแม่ค่ะ เพราะพอรู้ความแม่ก็ไปเรียนต่อ
กลับบ้านแค่เสาร์ อาทิตย์ เลยจะเป็นพ่อที่เลี้ยงมาตลอด พอแม่เรียนจบก็ทำงานแบบไม่สนใจครอบครัว ที่ทำงานหนัก
ไม่ใช่เอาเงินมาจุนเจือครอบครัวนะคะ แต่เป็นประเภทไฟแรงอะไรประมาณนั้น แล้วแม่เป็นคนดุ ขี้บ่น ทุกอย่างต้องเป๊ะ
ต้องเป็นไปตามที่แม่วางไว้ แถมขี้ระแวง พ่อจะไปประชุมตจว แม่ก็จะโทรไปจิกว่าห้ามค้าง โทรไปวีนที่ทำงานพ่อบ้าง
จนที่ทำงานพ่อเป็นที่รู้เรื่องแม่กันหมด ส่วนเรา เป็นเด็กเรียบร้อย แต่แม่ชอบโทรไปหาเพื่อน ไปหาครู เรียกพบ เพื่อนไม่กล้า
ชวนไปไหน เลยจะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แล้วก็ต้องรับรู้เวลาพ่อแม่ทะเลาะกัน เพราะแม่จะลากเราไปยืนฟังตลอดค่ะ
ทั้งเครียด ทั้งกลัว ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี แต่ก็โตจนเรียนจบมาได้เพราะคิดถึงพ่อเสมอ กลัวเขาเสียใจ
พ่อเกษียณตอนเราเรียนจบพอดี พ่อได้เงินมาก้อนหนึ่ง ดาวน์รถให้เรา ส่วนแม่ก็ให้พ่อโอนมาให้แม่จนหมด
ตอนนั้นแม่อยากได้บ้านใหม่ พ่อพยายามเตือนว่าให้ค่อยๆใช้เงิน แต่ทุกครั้งกลายเป็นทะเลาะกันเพราะแม่ไม่ยอม เอาแต่ใจสุดๆ
ได้บ้านใหม่ชื่อแม่ ตอนนั้นแม่เป็นคนควบคุมเงินในบ้านทั้งหมด เงินที่พ่อสัญญาว่าจะให้เราไปเวิคแอน์ทราเวลก็หมดลง
สถานการณ์เริ่มแย่ แม่บ่นทุกครั้งที่ต้องออกเงินซื้อกับข้าว (ที่บ้านแม่ทำงานบ้านไม่ค่อยเป็นนะคะ ทำกับข้าวนี้ไม่ต้องพูดถึง)
พอพ่อจะกินอะไร แม่ก็ว่า จนเรามารู้ทีหลังว่าพ่อต้องกินข้าวกับน้ำแกง แต่ก็ยังดูแลแม่เหมือนเดิม ทำกับข้าว รีดผ้า
จนน้ำหนักพ่อหายไปยี่สิบกว่าโล เราก็ให้เงินพ่อไปซื้อกับข้าว ซื้อของกินบ้าง พาไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ตลอด
เพราะเราผ่อนรถเองตั้งแต่เดือนแรก หนักมากค่ะ ค่ารถเกือบครึ่งของเงินเดือน แต่รถเป็นชื่อแม่นะคะ จนปีสุดท้ายเรากู้มาโป๊ะจนหมด
เพราะเราจะเรียนต่อด้วย ถึงสุดท้ายเป็นชื่อแม่ก็ไม่เป็นไร คิดอย่างงั้น เราก็กู้เงินมาจำนวนหนึ่งเพื่อเตรียมเรียนต่อ วางแผนว่าเรียนจบ
จะแต่งงาน แต่ไม่กี่วันมานี้ แม่ก็โวยวายขึ้นมาอีกว่าจะขายบ้าน ซึ่งเป็นอย่างนี้มาโดยตลอด
แม่จะใช้ชื่อเรากู้ร่วมผ่อนบ้านหลังนี้ค่ะ ต้องใช้สเตนท์เม้น เราเลยบอกแม่ว่าเรากู้เงินมาเรียนอยู่นะ แกโวยวายใหญ่เลยค่ะ ว่าทำไมไม่บอก
แต่ทั้งๆที่แม่กํรู้นะคะว่าเราจะเรียนต่อ แต่แม่ก็ไม่ถามว่าเราเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอม แม่ก็ว่าเราสารพัดบอกเราไปกู้มาทำไมเวลาที่บ้านเดือดร้อน
จะทำไง ไม่อยากจะเถียงค่ะ เงินก้อนของพ่อแม่จัดการอย่างไงหมด เห็นอยากได้อะไรแกซื้อแบบไม่คิดเลย ล่าสุดกำไลเพชร จะพูดอะไรก็ไม่ได้
ถ้าขายบ้านได้ก็อยากขายค่ะ เป็นห่วงก็แต่พ่อ
ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกไม่ดีกับแม่มากๆเลยค่ะ แต่จำเสมอว่าแม่เป็นผู้มีพระคุณ คลอดเราออกมา แม้จะไม่ค่อยได้เลี้ยงก้เหอะ มันเหนื่อย มันท้อ
ตอนเด็กๆคิดว่าโตแบ้วเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น คิดมาตลอด แต่พอโตขึ้นมาชีวิตก็ไม่ได้อิสระเหมือนเดิม มีอะไร อยากได้อะไร หาด้วยตัวเอง
แต่พอวันหนึ่งเขาก็มาทวงบุญคุณด้วยอะไรที่มันเป็นจำนวนเงิน
ใครว่าเป็นลูกคนเดียวดี พ่อแม่เปหมด ไม่จริงเลยค่ะ มีอะไรระบคนเดียวตลอด หันไปพึ่งใครก็ไม่ได้ เป็นโรคซึมเศร้าจนบ้างครั้งอยากตาย
เคยหนีไปอยู่ข้างนอกนะคะ แต่ก็เป็นห่วงพ่อ แล้วคือแม่ตามจิกยันหอที่ไปเช่าเลยค่ะ ตามมาที่ทำงาน โทรจิกคนรอบข้างเรา วุ่นวายไปหมด
สุดท้ายก็ต้องอยู่เดิมๆแบบนี้ ทะเลาะกับแม่ที ก็รู้ว่าบาป แต่ถ้าเลือกเกิดได้ไม่อยากเกิดมาเจอแบบนี้เหมือนกัน คิดว่าเคยทำกรรมร่วมกัน
สุดท้ายประเด็นที่หนักใจจนต้องมาถามในพันทิพคือ
1.เราติดแบล็คลิสอยู่ค่ะ เพราะแฟนเก่าเคยยืมบัตรเครดิตไปแล้วไม่จ่าย แต่ตอนนี้ปิดหนี้ไปแล้ว เรายังสามารถกู้กับธนาคารได้ไหมคะ
2.กู้ร่วมผ่อนบ้าน นี้สุดท้ายแล้วเป็นชื่อใครคะ แล้วอนาคตเราจะกู้ร่วมซื้อบ้านกับแฟนได้ไหมคะ
3.ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด คิดไรไม่ออกเลยค่ะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไง เห้อออ
ปล เป็นมือใหม่เล่นพันทิพค่ะ ไม่รู้หน้าตากระทู้ออกมาอย่างไง ผิดถูกประการใดขอโทษด้วยนะคะ
สุดท้ายขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ
ทำอย่างไงกับแม่แบบนี้ดี
ตอนนี้อายุจะสามสิบแล้วค่ะ เป็นลูกสาวคนเดียวของที่บ้าน ไม่ค่อยสนิทกับแม่ค่ะ เพราะพอรู้ความแม่ก็ไปเรียนต่อ
กลับบ้านแค่เสาร์ อาทิตย์ เลยจะเป็นพ่อที่เลี้ยงมาตลอด พอแม่เรียนจบก็ทำงานแบบไม่สนใจครอบครัว ที่ทำงานหนัก
ไม่ใช่เอาเงินมาจุนเจือครอบครัวนะคะ แต่เป็นประเภทไฟแรงอะไรประมาณนั้น แล้วแม่เป็นคนดุ ขี้บ่น ทุกอย่างต้องเป๊ะ
ต้องเป็นไปตามที่แม่วางไว้ แถมขี้ระแวง พ่อจะไปประชุมตจว แม่ก็จะโทรไปจิกว่าห้ามค้าง โทรไปวีนที่ทำงานพ่อบ้าง
จนที่ทำงานพ่อเป็นที่รู้เรื่องแม่กันหมด ส่วนเรา เป็นเด็กเรียบร้อย แต่แม่ชอบโทรไปหาเพื่อน ไปหาครู เรียกพบ เพื่อนไม่กล้า
ชวนไปไหน เลยจะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แล้วก็ต้องรับรู้เวลาพ่อแม่ทะเลาะกัน เพราะแม่จะลากเราไปยืนฟังตลอดค่ะ
ทั้งเครียด ทั้งกลัว ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี แต่ก็โตจนเรียนจบมาได้เพราะคิดถึงพ่อเสมอ กลัวเขาเสียใจ
พ่อเกษียณตอนเราเรียนจบพอดี พ่อได้เงินมาก้อนหนึ่ง ดาวน์รถให้เรา ส่วนแม่ก็ให้พ่อโอนมาให้แม่จนหมด
ตอนนั้นแม่อยากได้บ้านใหม่ พ่อพยายามเตือนว่าให้ค่อยๆใช้เงิน แต่ทุกครั้งกลายเป็นทะเลาะกันเพราะแม่ไม่ยอม เอาแต่ใจสุดๆ
ได้บ้านใหม่ชื่อแม่ ตอนนั้นแม่เป็นคนควบคุมเงินในบ้านทั้งหมด เงินที่พ่อสัญญาว่าจะให้เราไปเวิคแอน์ทราเวลก็หมดลง
สถานการณ์เริ่มแย่ แม่บ่นทุกครั้งที่ต้องออกเงินซื้อกับข้าว (ที่บ้านแม่ทำงานบ้านไม่ค่อยเป็นนะคะ ทำกับข้าวนี้ไม่ต้องพูดถึง)
พอพ่อจะกินอะไร แม่ก็ว่า จนเรามารู้ทีหลังว่าพ่อต้องกินข้าวกับน้ำแกง แต่ก็ยังดูแลแม่เหมือนเดิม ทำกับข้าว รีดผ้า
จนน้ำหนักพ่อหายไปยี่สิบกว่าโล เราก็ให้เงินพ่อไปซื้อกับข้าว ซื้อของกินบ้าง พาไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ตลอด
เพราะเราผ่อนรถเองตั้งแต่เดือนแรก หนักมากค่ะ ค่ารถเกือบครึ่งของเงินเดือน แต่รถเป็นชื่อแม่นะคะ จนปีสุดท้ายเรากู้มาโป๊ะจนหมด
เพราะเราจะเรียนต่อด้วย ถึงสุดท้ายเป็นชื่อแม่ก็ไม่เป็นไร คิดอย่างงั้น เราก็กู้เงินมาจำนวนหนึ่งเพื่อเตรียมเรียนต่อ วางแผนว่าเรียนจบ
จะแต่งงาน แต่ไม่กี่วันมานี้ แม่ก็โวยวายขึ้นมาอีกว่าจะขายบ้าน ซึ่งเป็นอย่างนี้มาโดยตลอด
แม่จะใช้ชื่อเรากู้ร่วมผ่อนบ้านหลังนี้ค่ะ ต้องใช้สเตนท์เม้น เราเลยบอกแม่ว่าเรากู้เงินมาเรียนอยู่นะ แกโวยวายใหญ่เลยค่ะ ว่าทำไมไม่บอก
แต่ทั้งๆที่แม่กํรู้นะคะว่าเราจะเรียนต่อ แต่แม่ก็ไม่ถามว่าเราเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอม แม่ก็ว่าเราสารพัดบอกเราไปกู้มาทำไมเวลาที่บ้านเดือดร้อน
จะทำไง ไม่อยากจะเถียงค่ะ เงินก้อนของพ่อแม่จัดการอย่างไงหมด เห็นอยากได้อะไรแกซื้อแบบไม่คิดเลย ล่าสุดกำไลเพชร จะพูดอะไรก็ไม่ได้
ถ้าขายบ้านได้ก็อยากขายค่ะ เป็นห่วงก็แต่พ่อ
ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกไม่ดีกับแม่มากๆเลยค่ะ แต่จำเสมอว่าแม่เป็นผู้มีพระคุณ คลอดเราออกมา แม้จะไม่ค่อยได้เลี้ยงก้เหอะ มันเหนื่อย มันท้อ
ตอนเด็กๆคิดว่าโตแบ้วเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น คิดมาตลอด แต่พอโตขึ้นมาชีวิตก็ไม่ได้อิสระเหมือนเดิม มีอะไร อยากได้อะไร หาด้วยตัวเอง
แต่พอวันหนึ่งเขาก็มาทวงบุญคุณด้วยอะไรที่มันเป็นจำนวนเงิน
ใครว่าเป็นลูกคนเดียวดี พ่อแม่เปหมด ไม่จริงเลยค่ะ มีอะไรระบคนเดียวตลอด หันไปพึ่งใครก็ไม่ได้ เป็นโรคซึมเศร้าจนบ้างครั้งอยากตาย
เคยหนีไปอยู่ข้างนอกนะคะ แต่ก็เป็นห่วงพ่อ แล้วคือแม่ตามจิกยันหอที่ไปเช่าเลยค่ะ ตามมาที่ทำงาน โทรจิกคนรอบข้างเรา วุ่นวายไปหมด
สุดท้ายก็ต้องอยู่เดิมๆแบบนี้ ทะเลาะกับแม่ที ก็รู้ว่าบาป แต่ถ้าเลือกเกิดได้ไม่อยากเกิดมาเจอแบบนี้เหมือนกัน คิดว่าเคยทำกรรมร่วมกัน
สุดท้ายประเด็นที่หนักใจจนต้องมาถามในพันทิพคือ
1.เราติดแบล็คลิสอยู่ค่ะ เพราะแฟนเก่าเคยยืมบัตรเครดิตไปแล้วไม่จ่าย แต่ตอนนี้ปิดหนี้ไปแล้ว เรายังสามารถกู้กับธนาคารได้ไหมคะ
2.กู้ร่วมผ่อนบ้าน นี้สุดท้ายแล้วเป็นชื่อใครคะ แล้วอนาคตเราจะกู้ร่วมซื้อบ้านกับแฟนได้ไหมคะ
3.ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด คิดไรไม่ออกเลยค่ะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไง เห้อออ
ปล เป็นมือใหม่เล่นพันทิพค่ะ ไม่รู้หน้าตากระทู้ออกมาอย่างไง ผิดถูกประการใดขอโทษด้วยนะคะ
สุดท้ายขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ