การเลือกเดินออกมาจากชีวิตใครซักคนทำไมถึงเจ็บปวดขนาดนี้?

ต้องเดินออกไปทั้งๆที่รักมาก ต้องเดินออกมาทั้งๆที่อยากยืนอยู่ตรงนั้นมากที่สุด พยายามยื้อเพราะคิดว่าอยากจะดีกัน
ยื้อเพราะคิดว่าเรายังไหว โทรหา ส่งไลน์หา ทักแชท ทำมันอยู่คนเดียวเพราะคิดว่าเรื่องของเราที่เป็นแบบนี้ เราเป็นคนผิด
เราคนเดียวที่ผิด ถามเธอว่ายังรักไหม? "รักแต่ไม่ไหว" ที่ผ่านมาคืออะไร? "อดีตอย่าพูดถึงได้ป่ะ" อยากมีเราอยู่ในชีวิตไหม?
"ก็คุยกันได้แต่อย่าพูดถึงเรื่องรัก" ไม่เข้าใจที่พูดเราอยากได้ยินเสียงโทรหาได้ไหม? "กูไม่ว่างคุยไม่เข้าใจหรือไง"

โง่ที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าต้องเดินออกมา โง่ที่คิดว่ายังรัก "ก็ยังรักนะ แต่เราไม่เอาเธอแล้ว" รักประสาอะไรแบบนี้หรอคือรัก
รักแล้วทิ้งเราทำไม? "ไม่ได้ทิ้ง" ไม่ได้ทิ้งแล้วตอนนี้คืออะไร? "คือเลิกไง" แล้วบอกไม่ได้ทิ้งคืออะไร ไม่เข้าใจๆ มันต่างกันตรงไหน
เจ็บมาก "คิดว่าเจ็บเป็นคนเดียวหรอ" ถ้าเจ็บรักกันก็กลับมาสิ "ปล่อยผ่านไปบ้างได้ไหม รักแบบไม่คาดหวังทำได้ป่ะ?"

มันเจ็บจุกอยู่ในใจ แค่อยากมีคนๆหนึ่งในชีวิต ทำไมมันยากแบบนี้ ทำไมต้องฝืน ต้องพยายาม เพื่ออยากจะมีอีกคน
เราเลือกจะเดินออกมา 2 ก้าวก็ดันเผลอกลับไป 5 ก้าวก็ดันเผลอกลับไป ที่เป็นแบบนี้เราไม่รักหรอ ที่เราเป็นแบบนี้คือเรารักตัวเอง
เมื่อไหร่ที่เราจะผ่านมันไป อีกนานไหม แต่เราต้องทำใจผ่านมัน โคตรทรมาน T__________T

ปล. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ ขอบคุณที่รับฟังความอึดอัดใจของผม