หวัดดีนะ เรามีประสบการณ์มาเล่าให้ฟัง เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเริ่มต้นจากการมาเป็นพนักงานเซเว่น จนวันนึงเราได้มาเจอกับคนๆนึง ซึ่งเขาเป็นทอม พี่เขามาขึ้นผจก.ร้านนี้แทนคนเก่า ตอนแรกที่เราเจอพี่เขา เราก็ชอบนะ พี่เขาน่ารักดี ในใจคาดหวังว่าขอให้พี่เขาอย่ามีแฟนเลย แต่พอเราเจอเฟสพี่เขา ก็ส่องเฟสดู ก็เห็นว่าพี่เขามีแฟนแล้ว ก็พยายามตัดใจ แต่เราก็แอดเฟสพี่เขาไปนะ ตอนแรกก้ไม่คิดว่าเขาจะรับหรอก แต่พอตอนเช้าเปิดเฟสมาเห็นว่าเขารับแอดใจนี่อยู่ไม่สุขเลย แค่นั้นไม่พอสักพักเขาก็ทักมาถามว่าเอาเฟสมาจากไหน เราก้บอกว่ามีเพื่อนร่วมกัน เราสองคนก็คุยกันมาเรื่อยๆนะ แต่เราก็หายไปเพราะไม่อยากรู้สึกไปมากกว่านี้ เรากลัวเราจะรู้สึกจนถลำไปไกล แต่แล้วก้มีเหตุให้เรากับมาคุยกันเหมือนเดิม ตอนนั้นก็คิดนะว่าแบบนี้ดีแล้วเหรอ แต่เราก็ขัดใจตัวเองไม่ได้ ก็รู้นะว่าเขามีแฟนแล้ว จะว่าเราเลวก็ได้ แต่เรารักของเราอ่ะ แล้วเขาก็ถามเราว่าเราชอบใคร เราก็สารภาพกับเขาไปตามตรง แล้วเราก้แอบคบกันแบบเงียบๆนะ แอบเจอกันตามโอกาสที่ว่างตรงกัน ก็มีทะเลาะกันบ้าง ช่วงนั้นเรามีความสุขมากเลยนะจนลืมความผิดชอบชั่วดีไปเลย มีหลายคนนะที่เตือนเรา แต่เราก็ดื้อไม่ยอมฟัง เราเชื่อความรู้สึกตัวเอง จนมาถึงแปดเดือนสุดท้าย ที่เรามีเขาอยู่ข้างๆ เรากับเขาจบกันไม่ค่อยดีนัก วินาทีนั้นเรามีแต่คำถาม เราไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่า ทำไมอ่ะรักมาก แล้วทำไมต้องไป ยิ่งมาเจอคำพูดสุดท้ายที่เขาบอกเราก่อนจะไปว่า รักมากนะ รอยยิ้มของเค้า ทำไมต้องบอกว่ารักในเมื่อจะไปก็ไปเลยไม่ดีกว่าหรอ ในเวลานั้นเราเจ็บจนบอกไม่ถูก เราซึมมาเป็นอาทิตย์ๆเลยแหละ เราไม่เคยรักใครเท่านี้มาก่อน เราใช้เวลาสักพักเลยแหละ เรื่องของเราก้มีแค่นี้อ่ะ ถ้าถามว่าตอนนี้โอเคไหม ก็ยังลืมไม่ได้นะ ก้ยังรัก ยังคิดถึงเขาตลอดเวลาแม้ว่าจะผ่านมานานแล้วก้ตาม เรายังทำใจไม่ได้เลยย😢 แต่เห็นเขามีความสุขดีเราก็ดีใจแล้ว.
ผิดไหมถ้าเคยพลาดไปมีใจให้คนที่มีเจ้าของ?