สวัสดีค่ะ...
ปัญหาที่เกิดขึ้นก็ ตามกระทู้ด้านบนเลยค่ะ
เรากำลังมีความรู้สึกค่อนข้างติดลบกับเรื่องความรัก และกับผู้ชาย....
คือ...มันเริ่มตั้งแต่ที่เรา หรือ จขกท.เอง ได้พบเจอกับปัญหาเรื่องความรัก หรือคู่ชีวิตของคนใกล้ตัวแล้วทำให้รู้สึกอึนๆกับความรักมากกกกก (คือ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิท หรือญาติเราส่วนมากปัญหาที่เกิดขึ้นมาจากผู้ชายที่ไม่ดี หรือเริ่มแรกดี แต่หลังๆดีแตก) ซึ่งไม่ว่าปัญหาของใครจะมีเราเป็นคนที่รับรู้ตลอด เห็นแล้วเกิดความรู้สึกกลัว และก็ไม่ค่อยชอบเลยกับผู้ชาย หรือความรักแบบแฟนอะไรแบบนี้... ซึ่งนั่นทำให้เราคิดว่าตัวเองกำลังเป็นโรคกลัวความรัก(รึเปล่า?) เพราะมันทำให้เรากลายเป็นคนที่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยชอบออกไปในสถานที่ที่มีคนเยอะๆแล้วอาจจะมีคนเข้ามา หรือไม่กล้าเปิดใจให้ใครสักคน อย่างล่าสุดมีคนขอคบเรา... เราปฏิเสธในทันทีแบบไม่ต้องคิด แถมปิดเฟส เก็บตัวหนีเลยจ้าาา TOT คือ ไม่ใช่เขาไม่ดี หรืออะไรนะ คนคุยคนนี้เขาดีมาก มากๆเลยแหละ (เรียนก็เก่ง สอบติดแพทย์ด้วย อยู่บ้านติดกัน เรามีความฝันว่าจะเรียนแพทย์ด้วยกันด้วยแหละ พี่เขาชอบเราตั้งแต่เราอยู่ป.6จนถึงปัจจุบันนี่แหละ เรากับพี่เขาไม่เคยทำอะไรไม่ดีต่อกัน มากสุดแค่จับมือ แต่จะเรียกว่าจับมือก็ไม่ค่อยถูก เพราะตอนนั้นเราหกล้มมือถลอก พี่เขาเลยมาทำแผลให้น่ะ...) แต่ผิดที่เราเอง ผิดที่เราไม่กล้าเปิดใจ... หวั่นไหวนะ รู้สึกดีเวลาพี่เขาคอยดูแล ทำนู่นทำนี่ให้ ดีกับเราทุกอย่าง แต่เรากลัว กลัวว่าถ้าตัดสินใจที่จะเปิดใจให้ใคร กลัวว่าวันนึงจะเป็นแบบคนรอบข้างรึเปล่า แล้ววันนึงจะเป็นเราไหมที่จะได้มานั่งเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง เรากลัวจริงๆ แล้วก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากก...
เราเลยอยากจะถามว่าเราควรทำยังไงดีที่จะสามารถมองผู้ชาย หรือ ความรักดีขึ้นบ้างอ่ะ?....
.
.
.
(ปล.เพิ่มเติม จขกท.อายุยังไม่ถึง18นะ แต่ก็เกือบๆ เป็นรุ่นน้องพี่เขาไม่กี่ปี ไม่เคยมีแฟนสักคน มีก็แต่คนคุยที่คุยกันมาได้กว่า4ปี ที่เราเพิ่งจะเทไปคนนั้นนี่แหละ แต่เมื่อกี้พี่เขาก็ยังเอาขนมมาฝากเราอยู่นะ ฮืออ #เป็นคนดีไปอีก
นั่นแหละทำให้ตอนนี้เรารู้สึกไม่สบายใจเอามากๆเลย เราควรทำยังไงดีอ่ะ...?)
.
.
.
ขอขอบคุณคนที่เข้ามาตอบ หรือเข้ามาให้คำแนะนำล่วงหน้านะคะ...คิกคิก
.
.
.
คิดว่าตัวเองเป็นโรคกลัวความรักควรทำไงดีคะ???????
ปัญหาที่เกิดขึ้นก็ ตามกระทู้ด้านบนเลยค่ะ
คือ...มันเริ่มตั้งแต่ที่เรา หรือ จขกท.เอง ได้พบเจอกับปัญหาเรื่องความรัก หรือคู่ชีวิตของคนใกล้ตัวแล้วทำให้รู้สึกอึนๆกับความรักมากกกกก (คือ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิท หรือญาติเราส่วนมากปัญหาที่เกิดขึ้นมาจากผู้ชายที่ไม่ดี หรือเริ่มแรกดี แต่หลังๆดีแตก) ซึ่งไม่ว่าปัญหาของใครจะมีเราเป็นคนที่รับรู้ตลอด เห็นแล้วเกิดความรู้สึกกลัว และก็ไม่ค่อยชอบเลยกับผู้ชาย หรือความรักแบบแฟนอะไรแบบนี้... ซึ่งนั่นทำให้เราคิดว่าตัวเองกำลังเป็นโรคกลัวความรัก(รึเปล่า?) เพราะมันทำให้เรากลายเป็นคนที่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยชอบออกไปในสถานที่ที่มีคนเยอะๆแล้วอาจจะมีคนเข้ามา หรือไม่กล้าเปิดใจให้ใครสักคน อย่างล่าสุดมีคนขอคบเรา... เราปฏิเสธในทันทีแบบไม่ต้องคิด แถมปิดเฟส เก็บตัวหนีเลยจ้าาา TOT คือ ไม่ใช่เขาไม่ดี หรืออะไรนะ คนคุยคนนี้เขาดีมาก มากๆเลยแหละ (เรียนก็เก่ง สอบติดแพทย์ด้วย อยู่บ้านติดกัน เรามีความฝันว่าจะเรียนแพทย์ด้วยกันด้วยแหละ พี่เขาชอบเราตั้งแต่เราอยู่ป.6จนถึงปัจจุบันนี่แหละ เรากับพี่เขาไม่เคยทำอะไรไม่ดีต่อกัน มากสุดแค่จับมือ แต่จะเรียกว่าจับมือก็ไม่ค่อยถูก เพราะตอนนั้นเราหกล้มมือถลอก พี่เขาเลยมาทำแผลให้น่ะ...) แต่ผิดที่เราเอง ผิดที่เราไม่กล้าเปิดใจ... หวั่นไหวนะ รู้สึกดีเวลาพี่เขาคอยดูแล ทำนู่นทำนี่ให้ ดีกับเราทุกอย่าง แต่เรากลัว กลัวว่าถ้าตัดสินใจที่จะเปิดใจให้ใคร กลัวว่าวันนึงจะเป็นแบบคนรอบข้างรึเปล่า แล้ววันนึงจะเป็นเราไหมที่จะได้มานั่งเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง เรากลัวจริงๆ แล้วก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากก...
เราเลยอยากจะถามว่าเราควรทำยังไงดีที่จะสามารถมองผู้ชาย หรือ ความรักดีขึ้นบ้างอ่ะ?....
.
.
.
(ปล.เพิ่มเติม จขกท.อายุยังไม่ถึง18นะ แต่ก็เกือบๆ เป็นรุ่นน้องพี่เขาไม่กี่ปี ไม่เคยมีแฟนสักคน มีก็แต่คนคุยที่คุยกันมาได้กว่า4ปี ที่เราเพิ่งจะเทไปคนนั้นนี่แหละ แต่เมื่อกี้พี่เขาก็ยังเอาขนมมาฝากเราอยู่นะ ฮืออ #เป็นคนดีไปอีก
.
.
.
ขอขอบคุณคนที่เข้ามาตอบ หรือเข้ามาให้คำแนะนำล่วงหน้านะคะ...คิกคิก
.
.
.