เมื่อแฟนที่คบกันมานานขอเลิกเพื่อกลับไปรอแฟนเก่า

ตามหัวข้อเลยคะ เราคบกับแฟนมานานตั้งแต่ ม.4 ก็ 5-6 ปีแล้วคะ ก่อนที่แฟนเรา (ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าอดีตแฟน) จะมาคบกับเรา เขาก็คบผู้หญิงมาเยอะเหมือนกับคะ แต่คบแปปๆ ไม่นานก็เลิก พอเขาย้ายมาเข้าม.4 ที่โรงเรียนเรา ตอนแรกเราก็ไม่รู้จักกับอดีตแฟนเรานะคะ แต่เขาเรียนอยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทเรา เราก็บังเอิญเจอกันบ่อยๆ ตอนแรกเราไม่ได้คิดอะไรนะคะ เห็นเขาเราก็เฉยๆ พอไปซ้อมร้องเพลงซึ่งเป็นงานพิธีอะไรสักอย่าง  เพื่อนเราก็บอกว่าเขาแอบมองเราบ่อยๆ เหมือนชอบเรา เราก็เฉยๆ จากนั้นก็มาจีบเราแบบจริงจัง ก็คบกันมาทุกอย่างก็ปกติดี แต่เพื่อนสนิทเราเล่าให้ฟังว่า ขอแทนว่า A นะคะ A เคยเล่าให้เพื่อนสนิทเราฟังว่า ก่อนที่จะย้ายมาเรียนที่นี่เคยมีแฟน ซึ้งเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน (ผู้หญิงคนนี้นางเป็นคนน่ารักค่ะ ขนาดเราเป็นผู้หญิงด้วยกันเรายังว่านางน่ารักเลย ) เป็นคนที่ A รักมาก และไม่ลืม คิดว่าไม่น่าจะมีใครมาแทนที่ได้  พอA มาคบกับเรา เพื่อนเราก็แอบหวั่นๆนะคะ เตือนเราตลอด มันถามตลอดว่ามั่นใจหรอ ตอนนั้นเรายังเด็กคะ ความรักมันบังตา รักแรกไงคะ แฟนคนแรก รักไม่ลืมหู ลืมตา ใครเตือนอะไรเราก็ไม่ฟังคะ ผิดที่เราเอง เราก็ถาม A ตลอดนะคะว่าลืมได้มั้ย A  ก็บอกลืมได้ ตอนนี้มีแค่เราคนเดียว เราก็บอกว่าพิสูจน์ให้เห็นสิ จากนั้นก็คบกันมาเรื่อยๆคะ A รักและดูเราดีมากก็ปกติดีเหมือนแฟนกันทั่วไปคะ พอเริ่มคบกันสักพักปี สองปีได้ ผู้หญิงคนนี้ก็กลับมาคะ นางทักเฟส A มาก่อน ว่านางพึ่งหัดเล่นเฟส คิดถึง เป็นไงบ้าง โน้นนี้นั้น ซึ้งตอนนั้นเราเป็นคนเล่นเฟส A เองคะ A ก็รับรู้ทุกอย่าง ก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไร อยากทักมาก็ทัก คิดกับนางแค่เพื่อน นางก็หายไปอีกสักพักใหญ่ๆ แล้วนางก็ทักมาอีกคะ ประมานว่านางอกหัก ไม่เหลือใคร อยากกอดได้มั้ย อยากให้มาอยู่เป็นเพื่อน ครั้งนี้ A เป็นคนพิมตอบนางเองคะ ประมานว่า เรามีแฟนแล้วนะ ตอนนี้แฟนเราก็เล่นเฟสเราอยู่ แล้วก็ถามนางกลับไปว่าโอเคมั้ย นางตอบกลับมาว่า แฟนแกน่ารักดีนะ (ตอแห_) แฟนไม่ว่าหรอ บลาๆ A พิมกลับไปว่า เราไม่อยากให้ทักมา ไม่อยากทะเลาะกัน จากนั้นนางก็หายไปอีกคะ หายไปนานเลย สงสัยเปลี่ยนเฟส จากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้รับรู้เรื่องของนางอีกเลย พอเราคบกับ A ได้ 3 ปี เราก็จบ ม. 6 ทางครอบครัวเรา 2 คน จึงให้หมั้นกันไว้ก่อน เพราะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ไม่อยากให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน อีกอย่างเราต้องไปต่อมหาวิทยาลัย ซึ้งมันต้องไกลกันแน่ๆ เพราะ A เรียนในกรุงเทพ เราเรียนมหาวิทยาลัยต่างจังหวัดในภาคอิสาน แต่เราคิดว่าระยะทางไม่ใช่อุปสรรค ตลอดระยะเวลาที่ไปเรียน เราก็มีทะเลาะกันบ้าง ไปหากันบ้างนานๆครั้ง เราเหมือนอยู่ด้วยกันตลอดคะ เพราะโทรคุยกันตลอด วิดิโอคอลคุยกันตลอด และแล้วเหตุการที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นคะ  ผู้หญิงคนนี้กลับมาอีกแล้วคะ ด้วยความที่เราอยู่ไกลกันกับA เราก็ไม่ได้เช็คเฟส ให้เรามาตามก็ไม่ใช่เพราะเราโตแล้ว เรามาจับได้ทีหลังว่านางแอบนัดเจอกัน บ่อยมากกกก ไปเที่ยวกัน ไปไหนด้วยกันบ่อย แล้วนางก็มาหา A ที่หอบ่อยๆ คงมาติวหนังสือมั้งคะ 😏 เป็นไงละ นางร้ายในคราบของเพื่อน เราเคยคุยกับผู้หญิงคนนี้แล้วนะคะ ก็นึกว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดแต่ไม่เลยค่ะ นางบอกว่านางมีแฟนอยู่แล้ว ที่มาหา A บ่อยๆเพราะนางไม่มีเพื่อนและ A ก็เป็นเพื่อนนางคิดแค่เพื่อน A  ก็คิดกับนางแค่เพื่อน( นี่ไม่มีใครคบละหรอ?) เหตุการณ์ครั้งนี่คนผิดกับเป็นเรา เราขอให้ A เลิกคุย A ก็สัญญาว่าจะเลิกติดต่อ เราก็รักมันคะ ให้อภัยได้เชื่อในสิ่งที่มันพูด และเราก็คบกันเข้าปีที่ 6 คะ ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี 3 เปิดเทอมหน้าเราก็ ขึ้นปี 4 เรียนอีก 1 เทอมเราก็จะจบแล้ว เพราะเราฝึกงานเทอมซัมเมอร์  เราเลยวางแผนแต่งงานกันปลายเดือนธันวาคะ ซึ้งเราก็เริ่มเตรียมงานกันแล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มจัดเริ่มเตรียมกันแล้ว เราก็ฝึกงานคะไม่ค่อยมีเวลา เรื่องเตรียมงานก็ให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ และเมื่อเดือนที่แล้วคะ เราเริ่มมาฝึกงานยังปรับตัวไม่ได้ เราไม่ค่อยมีเวลาคุยกับ A เลย นานๆจะว่างตรงกัน แล้วเราก็ทะเลาะกันตามปะสา แต่ครั้งนี้ A ไม่ได้ง้อเราเหมือนทุกครั้ง เมินเฉยและเฉยชากับเรามาก เป็นแบบนี้ประมานอาทิตนึง เราเลยตัดสินใจถามไปตรงๆว่าจะเอาไง A ตอบกลับมาว่า ขอเลิก เราถามถึงเหตุผล A บอกกับเราว่า ทะเลาะกันแล้วเหนื่อย แต่เราไม่เชื่อนะคะ เราเลยบอกว่าไหนๆก็จะเลิกกันแล้ว พูดความจริงมาเถอะ A เลยตัดสินใจบอกกับเรามาตรงๆคะ "ว่ากลับมาคุยกับแฟนเก่า ทุกครั้งที่คุย ทุกครั้งที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี  แต่ผู้หญิงคนนั้นยังไม่เลิกกับแฟน แต่เราอยากรอเขา เราคิดว่าเรารักเขามาตลอด เรายอมรับว่าที่ผ่านมาเราลืมเขาไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อจากนี้ ก็คงพูดได้แค่ว่าขอโทษ เราฝืนหัวใจตัวเองไม่ไหวจริงๆที่ผ่านมาขอโทษ ขอโทษจากใจจริงๆ" ตอนนั้นได้แค่ฟังน้ำตาซึมพูดอะไรไม่ออก งงและอึ้ง จากนั้นเราไม่ติดต่อกับ A อีกเลย เราบล็อกทุกอย่าง เราอยากอยู่คนเดียว ตอนนั้นร้องไห้จนไม่มีแรงทำอะไรเลย A เป็นแฟนคนแรกและคนเดียวของเรา และเราก็กำลังจะแต่งงาน ทุกอย่างมันสับสนใจหัวไปหมด แต่เราไม่เวิ่นเว่อให้เฟสบุ๊คนะคะ เราแค่เอาสถานะออก แต่ยังไม่ลบรูป เราไม่โพสอะไรเลยเพราะเราไม่อบากให้ใครมารับรู้ พอทำใจอยู่สักพัก ตัดสินใจบอกผู้ใหญ่ แม่ A ตกใจมาก ครอบครัว A ดีกับเรามากรักเหมือนลูกคนนึง แม่ก็มาปลอบใจเราขับรถมาหลายร้อยกิโลมาหาเราที่ฝึกงาน แม่บอกว่าแม่ไม่เอาใครนะถ้าไม่ใช่หนูแม่ก็ไม่โอเค ลองคุยกันดีๆลูก ก็ปลอบใจเราทุกอย่าง เพราะตอนเกิดเรื่องไม่มีใครติดต่อ A ได้เลย ออนเฟสแต่แม่ทักไปก็ไม่ตอบ โทหาก็ไม่รับสาย เราก็บอกว่าไม่เป็นไร เลิกก็เลิกหนูอยู่ได้ ทางฝั่งของบ้านเราก็เสียใจคะ แต่จะให้ทำยังไงได้ เราเสียใจมาก มันอธิบายความเสียใจเป็นคำพูดไม่ได้ มันจุก A หายไปจากชีวิตเราเลย เราคิดว่าก็ดีแล้ว เราทำดีสุดแล้ว เราเคารพในการตัดสินใจ ครบ 1 เดือนแล้ว มันอาจจะเหงา แต่เราก็อยู่ได้และจะผ่านมันไปให้ได้ เรายังรักยังลืมไม่ได้ แต่เราไม่ได้รอนะ ไม่ต้องกลับมาแล้ว เราเจ็บพอแล้ว


ปล.1 เรื่องมันเด็ดมาก เล่าไม่หมด
ปล.2 เราอาจจะเขียนสับสนหน่อยเพราะหัวใจเจ็บหนัก สติยังกลับมาไม่หมด
ปล.3 ขอให้โชคดีนะ รักเสมอ