มันยากมากหรือไง.ที่จะรักเดียวใจเดียว (เธอไม่พอหรือฉันดีไม่พอ)

แค่อารมณ์ชั่ววูบ แค่ความรู้สึก ณ.เวลานั่น แค่ถูกใจ ณ.เวลานั่น แค่ ณ.เวลานั่น ทำให้คนที่เธอเรียกว่าแฟนคบกันมาเป็นปี ร่วมทุกร่วมสุขกันมาเป็นปี หายไปจากสมองของเธอเพียงแค่เรื่องเหล่านั่นจริงเหรอ/เธอทำแบบนี้ด้วยความเคยชิน.นี้คือคำถามที่ฉันมีคำตอบให้กับตัวเอง แต่มันยากมากที่ฉันจะยอมรับความจริงว่ามันคือความจริงไม่ว่ามันจะผ่านไปแล้วกี่วันกี่เดือนกี่ปี่...แต่ที่ฉันยอมรับมันได้เร็วคือ"ตบมือข้างเดียวมันคงไม่ดัง"