สวัสดีค่ะ ชาว Pantip.com ขาร็อกทุกท่าน
เรื่องที่จะเล่าและแชร์ประสบการณ์ให้ฟังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับ เอ ขอแทนตัวเองว่า "เอ " ค่ะ
ขอเล่าถึงเพื่อนคนนึง ที่เอไม่เข้าใจเขาจริงๆ แรกๆเพื่อนก็ดี ดูนิสัยดีมาก น่ารัก มีน้ำใจ ชอบอาสา ชอบช่วยเหลือ แบบคือดีอะ แต่หลังๆ เพื่อนก็มักจะไม่ค่อยเกรงใจ มีอะไรก็มักจะเอาแต่ใจตัวเอง เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย รู้จักกันตอนรับน้องนั่นแหละค่ะ ขอเล่าแค่เฉพาะนิสัยของคนนี้ไม่พาดพิงเพื่อนคนอื่นนะคะ
เวลาที่เราไม่อยู่ห้อง เพื่อนก็มานอนห้องเรา หยิบเสื้อผ้าเราไปใส่ ใช้น้ำหอมเรา ใช้ครีม ใช้ของใช้ของเรา เกือบทุกอย่างในห้องเอนั่นแหละค่ะ
(ถามว่าทำไมเราถึงปั้มกุญแจให้เพื่อนใช่ไหมค๊ะ อ่อเรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนอาศัยหอเดียวกับเราแต่คนละชั้น เราอยู่ชั้น1 เพื่อนอยู่ชั้น3
แล้วชั้น1 จะอากาศเย็นสบาย ห้องกว้างกว่า นางก็จะแบบชอบมาห้องเราบ่อยๆ มีวันนึงห้องนางแอร์เสีย แล้วเรากลับบ้าน นางก็เลยโทรมาขอนอนห้องเรา แล้วคือช่างแอร์ อีกสองวันกว่าจะมาซ่อม บังเอิญติดเสาร์อาทิตย์ที่เราจะกลับบ้าน เราเลยปั้มกุญแจห้องให้นาง ไป เพราะกลัวว่าเผื่อเรากลับมาแล้วนางไม่อยู่ เราจะเข้าห้องไม่ได้ แต่แล้วก็ไม่เคยได้คืนเลย งงๆ
ส่วนกุญแจรถ ก็ คือ รถเราเป็นรถรุ่นใหม่ประหยัดน้ำมัน เพื่อนก็จะชอบขอยืมบอกว่าขับง่ายขับดี เวลาเรากลับบ้าน นางจึงขอปั้มกุญแจไว้
ทีแรกเราคิดว่านางจะยืมแบบเวลาธุระจริงๆ แต่ คือนางเอารถไปใช้ทุกวัน บางวันเราต้องนั่งวินไปเองเพราะออกมารถไม่อยู่ และเป็นบ่อยๆ จนเรียนจบ
ฐานะทางบ้านนางดีกว่าเราอีก พ่อเป็นเจ้าของกิจการแม่ก็ออกแนวไฮโซ แต่งตัวดี๊ดี เท่าที่เขาเล่าให้ฟังนะ พร้อมเอารูปมาโชว์ เราก็แอบคิดในใจ คนรวยเขาเอาเปรียบกันแบบนี้หรอเนี่ย(โอ๊ะ)
เวลาเรามีอะไรใหม่ๆ เพื่อนก็ชอบเอาของเราไปใช้ ใช้คนเดียวไม่พอ ชอบเอาไปอวดคนอื่นราวกับว่าเป็นของตัวเอง แล้วให้คนอื่นใช้ด้วย
แล้วก็ เวลาเราแนะนำ เช่น เราเจอ App อะไรแปลกๆดีๆ เราก็บอกให้นางโหลด นางก็จะแบบ อันนี้หรอ ไม่เห็นดีเลยใช้ทำไม ไม่น่าใช้ ดูตลก สุดท้าย ออกจากห้องเราแปปเดียว คือมันโหลดมาใช้ แล้วที่สำคัญ เอาไปบอกคนอื่นว่าดีมากนั่นนี่ แนะนำเขาใช้กัน แต่ตอนแรกทำกับเราแบบ ไม่ดี ไม่เห็นดีเลย อะไรแบบนี้ มันใช่หรอ ?
มาเรื่อง ลูกปัดนำโชคช่วงนั้นกำลังฮิต เราก็ไปหาแหล่งลูกปัดมาขาย ร้อยเอง ขายเอง ใช้เองตามประสาเราแล้วบอกความหมายของแต่ละเส้น คือ นางก็มาเห็นแล้วก็บอกว่า งมงายไร้สาระ แต่ก็มานั่งถามเรารับมาจากไหน ที่ไหน กำไรเส้นเท่าไร เราก็คิดในใจไร้สาระแล้วทำไมถามเยอะจัง สุดท้ายไม่นาน นางอยากรู้แหล่งซื้อขายอีกครั้ง มาบังคับถามเราว่า ไปรับมาจากไหน เราก็ อ้ำๆอึ้งๆ นางโมโห ด่ากลับมา ทำไมต้องลีลา บอกมาใหม่ไม่ได้เลยรึไง อย่าเรื่องมาก คือ เราคิดในใจ แหล่งซื้อขายของที่เรารับมาขาย เพื่อนมาบีบเค้นถาม มันเป็นมารยาทที่ดีหรอ ต่อให้เป็นเพื่อน ก็เหอะเราว่าไม่สมควร แต่เราก็บอกไป ตัดความรำคาญ สุดท้าย นางก็ ไปซื้อมา แล้วเอามาร้อยเองส่งให้พ่อ แม่ พี่น้อง แล้วก็ไปขายให้เพื่อนในห้องในราคาต่ำกว่าเรา ขายตัดราคาเรา เเอดลูกค้าเราไปอีก ดีจ้า
(อันนี้จุกเบาๆ) ทำเพื่ออะไรไม่รู้
พอช่วงฝึกงาน โชคดีที่แยกๆกันไป ด้วยความนิสัยดีของนางที่ได้ที่ฝึกงานที่ดีแล้วไม่บอกใคร เราก็ไม่อยากถาม คือช่างนางเถอะ ก็ห่างๆไป รู้สึกสบายใจดี แยกๆกันไปฝึกงาน
เราก็ฝึกงานไปด้วย รับของแต่ละที่มาขายด้วย ตามน่าเฟส ไอจี นางทักแชทมาอีกตามเคย ขอแหล่งซื้อของที่เราขาย (เฮ้ย ! คืออะไรว่ะ)
เราไม่เข้าใจเพื่อนแบบนี้อ่ะ จะจองล้างจองผลาญเราทำไม ! คิดเองหาเองไม่เป็นหรอ เวลาตัวเองได้ดีอะ ปิดบัง มันมีจริงๆนะ
มาช่วงทำงานเราก็ได้งานก่อน ทำได้สัก6 เดือน นางก็ทำงานอีกที่แต่ดูเหมือนงานมีปัญหา เลยไลน์มาปรึกษาเรา ถามเรื่องงานของเรา นางก็ขอให้เรายื่นเรซูเม่ให้ เราก็สงสารยื่นให้ พอได้งานแล้ว ก็ทำนิสัยเดิมๆใส่เรา ไปปั่นหัวคนที่แผนกให้เกลียดเรา เอาเราไปด่าเสียๆหายๆ หาว่าเราไปเป็นกิ๊กกับคนนั้นคนนี้ หาว่าเราเอาของมาขายแพง ที่จริงรับมาถูกมากๆ หาว่าเราเลียเจ้านาย หาว่าเราเป็นเพื่อนที่เห็นแกตัวตั้งแต่เรียน จนเราอึดอัด ก็เลยโทรไปหานาง แต่นางไม่รับสายเราเลย แต่พอใช้เบอร์อื่นโทร นางรับ แล้วบอกว่าไม่มีอะไรจะคุยแล้ว (คืออะไร ! พูดแบบเราไปทำลายชีวิตนาง พูดแบบที่ผ่านมานางถูกเรากระทำ เห้ย คนที่ถูกกระทำนั่นมันเรานะเว้ย)
สุดท้ายเราก็เลย ลองยื่นสมัครงานที่อื่นไป โชคดี ได้ที่ใหม่ แต่ต้องทำงานที่เก่าอยู่ก่อน 1 เดือนครึ่ง นางไม่คุยกับเราเลย ราวกับเราเป็นอากาศ คนในแผนกก็ไม่คุยกับเรานอกจากเรื่องงาน จริงๆ โชคดีมีคนแผนกอื่นที่คุยดีกับเรา เราก็ใช้ชีวิตคนเดียว ในเวลาเดือนครึ่งนั้นแหละ
แต่พอออกมาก็ดี ตอนนั้นมันคือช่วงชีวิตที่ดาร์กมาก
ตอนนี้ชีวิตเราไม่มีเพื่อนคนนั้นแล้ว รู้สึกสบายๆ แบบไม่มีเรื่องอะไรให้หนักใจ อีกเลย สุขมากๆๆๆๆๆ
เจอเพื่อนที่ดี ๆ เจอคนใจดี มากขึ้น ก็แอบเสียดายบริษัทเก่าอยู่ได้ไม่ถึงปีเลย เรารักที่นั่นมาก องค์กรดีเป็นที่ๆเราอยากเข้าไปทำ แต่ก็ถือว่า ไม่ใช่ที่ของเรา ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขต่อไป
ส่วนเพื่อนคนนั้นก็ เหมือนได้รับผลกรรมของตัวเอง คือมีปัญหากับคนในแผนก และนอกแผนก เยอะแยะไปหมด อยู่แบบอึดอัดใจ แต่เราอโหสิกรรมให้นะ
อย่าได้เจอกันอีกเลย ขอให้เธอโชคดีเด้อ
นั่นเพื่อนหรือ เห็บ ห....า ?
เรื่องที่จะเล่าและแชร์ประสบการณ์ให้ฟังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับ เอ ขอแทนตัวเองว่า "เอ " ค่ะ
ขอเล่าถึงเพื่อนคนนึง ที่เอไม่เข้าใจเขาจริงๆ แรกๆเพื่อนก็ดี ดูนิสัยดีมาก น่ารัก มีน้ำใจ ชอบอาสา ชอบช่วยเหลือ แบบคือดีอะ แต่หลังๆ เพื่อนก็มักจะไม่ค่อยเกรงใจ มีอะไรก็มักจะเอาแต่ใจตัวเอง เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย รู้จักกันตอนรับน้องนั่นแหละค่ะ ขอเล่าแค่เฉพาะนิสัยของคนนี้ไม่พาดพิงเพื่อนคนอื่นนะคะ
เวลาที่เราไม่อยู่ห้อง เพื่อนก็มานอนห้องเรา หยิบเสื้อผ้าเราไปใส่ ใช้น้ำหอมเรา ใช้ครีม ใช้ของใช้ของเรา เกือบทุกอย่างในห้องเอนั่นแหละค่ะ
(ถามว่าทำไมเราถึงปั้มกุญแจให้เพื่อนใช่ไหมค๊ะ อ่อเรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนอาศัยหอเดียวกับเราแต่คนละชั้น เราอยู่ชั้น1 เพื่อนอยู่ชั้น3
แล้วชั้น1 จะอากาศเย็นสบาย ห้องกว้างกว่า นางก็จะแบบชอบมาห้องเราบ่อยๆ มีวันนึงห้องนางแอร์เสีย แล้วเรากลับบ้าน นางก็เลยโทรมาขอนอนห้องเรา แล้วคือช่างแอร์ อีกสองวันกว่าจะมาซ่อม บังเอิญติดเสาร์อาทิตย์ที่เราจะกลับบ้าน เราเลยปั้มกุญแจห้องให้นาง ไป เพราะกลัวว่าเผื่อเรากลับมาแล้วนางไม่อยู่ เราจะเข้าห้องไม่ได้ แต่แล้วก็ไม่เคยได้คืนเลย งงๆ
ส่วนกุญแจรถ ก็ คือ รถเราเป็นรถรุ่นใหม่ประหยัดน้ำมัน เพื่อนก็จะชอบขอยืมบอกว่าขับง่ายขับดี เวลาเรากลับบ้าน นางจึงขอปั้มกุญแจไว้
ทีแรกเราคิดว่านางจะยืมแบบเวลาธุระจริงๆ แต่ คือนางเอารถไปใช้ทุกวัน บางวันเราต้องนั่งวินไปเองเพราะออกมารถไม่อยู่ และเป็นบ่อยๆ จนเรียนจบ
ฐานะทางบ้านนางดีกว่าเราอีก พ่อเป็นเจ้าของกิจการแม่ก็ออกแนวไฮโซ แต่งตัวดี๊ดี เท่าที่เขาเล่าให้ฟังนะ พร้อมเอารูปมาโชว์ เราก็แอบคิดในใจ คนรวยเขาเอาเปรียบกันแบบนี้หรอเนี่ย(โอ๊ะ)
เวลาเรามีอะไรใหม่ๆ เพื่อนก็ชอบเอาของเราไปใช้ ใช้คนเดียวไม่พอ ชอบเอาไปอวดคนอื่นราวกับว่าเป็นของตัวเอง แล้วให้คนอื่นใช้ด้วย
แล้วก็ เวลาเราแนะนำ เช่น เราเจอ App อะไรแปลกๆดีๆ เราก็บอกให้นางโหลด นางก็จะแบบ อันนี้หรอ ไม่เห็นดีเลยใช้ทำไม ไม่น่าใช้ ดูตลก สุดท้าย ออกจากห้องเราแปปเดียว คือมันโหลดมาใช้ แล้วที่สำคัญ เอาไปบอกคนอื่นว่าดีมากนั่นนี่ แนะนำเขาใช้กัน แต่ตอนแรกทำกับเราแบบ ไม่ดี ไม่เห็นดีเลย อะไรแบบนี้ มันใช่หรอ ?
มาเรื่อง ลูกปัดนำโชคช่วงนั้นกำลังฮิต เราก็ไปหาแหล่งลูกปัดมาขาย ร้อยเอง ขายเอง ใช้เองตามประสาเราแล้วบอกความหมายของแต่ละเส้น คือ นางก็มาเห็นแล้วก็บอกว่า งมงายไร้สาระ แต่ก็มานั่งถามเรารับมาจากไหน ที่ไหน กำไรเส้นเท่าไร เราก็คิดในใจไร้สาระแล้วทำไมถามเยอะจัง สุดท้ายไม่นาน นางอยากรู้แหล่งซื้อขายอีกครั้ง มาบังคับถามเราว่า ไปรับมาจากไหน เราก็ อ้ำๆอึ้งๆ นางโมโห ด่ากลับมา ทำไมต้องลีลา บอกมาใหม่ไม่ได้เลยรึไง อย่าเรื่องมาก คือ เราคิดในใจ แหล่งซื้อขายของที่เรารับมาขาย เพื่อนมาบีบเค้นถาม มันเป็นมารยาทที่ดีหรอ ต่อให้เป็นเพื่อน ก็เหอะเราว่าไม่สมควร แต่เราก็บอกไป ตัดความรำคาญ สุดท้าย นางก็ ไปซื้อมา แล้วเอามาร้อยเองส่งให้พ่อ แม่ พี่น้อง แล้วก็ไปขายให้เพื่อนในห้องในราคาต่ำกว่าเรา ขายตัดราคาเรา เเอดลูกค้าเราไปอีก ดีจ้า
(อันนี้จุกเบาๆ) ทำเพื่ออะไรไม่รู้
พอช่วงฝึกงาน โชคดีที่แยกๆกันไป ด้วยความนิสัยดีของนางที่ได้ที่ฝึกงานที่ดีแล้วไม่บอกใคร เราก็ไม่อยากถาม คือช่างนางเถอะ ก็ห่างๆไป รู้สึกสบายใจดี แยกๆกันไปฝึกงาน
เราก็ฝึกงานไปด้วย รับของแต่ละที่มาขายด้วย ตามน่าเฟส ไอจี นางทักแชทมาอีกตามเคย ขอแหล่งซื้อของที่เราขาย (เฮ้ย ! คืออะไรว่ะ)
เราไม่เข้าใจเพื่อนแบบนี้อ่ะ จะจองล้างจองผลาญเราทำไม ! คิดเองหาเองไม่เป็นหรอ เวลาตัวเองได้ดีอะ ปิดบัง มันมีจริงๆนะ
มาช่วงทำงานเราก็ได้งานก่อน ทำได้สัก6 เดือน นางก็ทำงานอีกที่แต่ดูเหมือนงานมีปัญหา เลยไลน์มาปรึกษาเรา ถามเรื่องงานของเรา นางก็ขอให้เรายื่นเรซูเม่ให้ เราก็สงสารยื่นให้ พอได้งานแล้ว ก็ทำนิสัยเดิมๆใส่เรา ไปปั่นหัวคนที่แผนกให้เกลียดเรา เอาเราไปด่าเสียๆหายๆ หาว่าเราไปเป็นกิ๊กกับคนนั้นคนนี้ หาว่าเราเอาของมาขายแพง ที่จริงรับมาถูกมากๆ หาว่าเราเลียเจ้านาย หาว่าเราเป็นเพื่อนที่เห็นแกตัวตั้งแต่เรียน จนเราอึดอัด ก็เลยโทรไปหานาง แต่นางไม่รับสายเราเลย แต่พอใช้เบอร์อื่นโทร นางรับ แล้วบอกว่าไม่มีอะไรจะคุยแล้ว (คืออะไร ! พูดแบบเราไปทำลายชีวิตนาง พูดแบบที่ผ่านมานางถูกเรากระทำ เห้ย คนที่ถูกกระทำนั่นมันเรานะเว้ย)
สุดท้ายเราก็เลย ลองยื่นสมัครงานที่อื่นไป โชคดี ได้ที่ใหม่ แต่ต้องทำงานที่เก่าอยู่ก่อน 1 เดือนครึ่ง นางไม่คุยกับเราเลย ราวกับเราเป็นอากาศ คนในแผนกก็ไม่คุยกับเรานอกจากเรื่องงาน จริงๆ โชคดีมีคนแผนกอื่นที่คุยดีกับเรา เราก็ใช้ชีวิตคนเดียว ในเวลาเดือนครึ่งนั้นแหละ
แต่พอออกมาก็ดี ตอนนั้นมันคือช่วงชีวิตที่ดาร์กมาก
ตอนนี้ชีวิตเราไม่มีเพื่อนคนนั้นแล้ว รู้สึกสบายๆ แบบไม่มีเรื่องอะไรให้หนักใจ อีกเลย สุขมากๆๆๆๆๆ
เจอเพื่อนที่ดี ๆ เจอคนใจดี มากขึ้น ก็แอบเสียดายบริษัทเก่าอยู่ได้ไม่ถึงปีเลย เรารักที่นั่นมาก องค์กรดีเป็นที่ๆเราอยากเข้าไปทำ แต่ก็ถือว่า ไม่ใช่ที่ของเรา ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขต่อไป
ส่วนเพื่อนคนนั้นก็ เหมือนได้รับผลกรรมของตัวเอง คือมีปัญหากับคนในแผนก และนอกแผนก เยอะแยะไปหมด อยู่แบบอึดอัดใจ แต่เราอโหสิกรรมให้นะ
อย่าได้เจอกันอีกเลย ขอให้เธอโชคดีเด้อ