สวัสดีค่ะ เรามีหนึ่งเรื่องราวในชีวิตที่อยากเล่าแชร์และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นจากเพื่อนๆในพันทิป เนื้อหาอาจจะยาวไปหรือถ้าทำให้สับสนในเรื่องราวก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ
เราเคยมีแฟนคนนึง เราเรียนที่เดียวกันแต่เค้าเป็นรุ่นพี่เรา 1 ปีซึ่งตอนเรียนเราไม่เคยเจอกันเลย.. ครั้งแรกที่ได้คุยเราคุยกันทางเฟซบุคช่วงนั้นเราเรียนจบทำงานแล้ว แต่พี่เค้าเรียนต่อ เราคุยกันและนัดเจอกันจนประมาน 3-4 เดือนก็ตกลงเป็นแฟนกันมาเรื่อยๆ ช่วงที่คบเป็นแฟนเราแฮปปี้กันมากเทคแคร์กันดูแลกันดี เค้าตามใจเอาใจเราดีมากจนบางทีเรารู้สึกดีจนได้ใจที่มีคนมาคอยเอาใจใส่ แต่ด้วยความเป็นเราก็จะมีความงี่เง่าส่วนมากก็จะชอบงอนในเรื่องเล็กๆน้อยๆบ้าง แต่เค้าก็ยังเข้าใจคอยง้อตลอด แต่เมื่อเวลาต่างคนต่างมีปัญหาอะไรเราจะอยู่ข้างกันเสมอ เราคุยกันได้ทุกเรื่อง จนเราก็คบกันมาจะ 1 ปี ทางบ้านทั้งสองฝ่ายก็รับรู้นะคะช่วงนั้นเรามีความสุข จนวันนึงเราทะเลาะกันหนักเพราะเรื่องมือที่สามคนนึงที่เข้ามาจีบพี่เค้า คือคนนั้นก็รู้นะว่าเราคบกับพี่อยู่แต่พี่บอกกับเราว่าไม่มีอะไร เราเชื่อใจแต่วันนึงมันเริ่มบ่อยและเยอะขึ้น ทำให้เป็นปัญหาให้ทะเลาะกันและทำให้เราเป็นคนบอกเลิก ทุกครั้งที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดคำว่าเลิกกันเลย ไม่ว่าจะทะเลาะกันกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้เราเป็นฝ่ายเอ่ยและเงียบหายไป 1 วัน จนเค้าส่งข้อความมาง้อและคืนดี เรากลับมาคืนดีกันแต่ครั้งนี้อาจจะไม่แฮปปี้เหมือนครั้งแรก เพราะเรามีความรู้สึกแย่ด้วยกันอยู่ลึกๆแต่ก็ไม่แสดงมันออกมา ช่วงที่คบกันเราก็เจอกันน้อยลง เรางานเยอะขึ้นส่วนพี่เค้าเรียนหนักขึ้น ก็คุยกันแต่ในแชทโทรคุยบ้าง แต่ไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อนเลย มันเลยทำให้ต่างคนต่างรู้สึกเปลี่ยนไป เรางี่เง่ามากขึ้นทุกวัน พี่เค้าก็ยังง้ออยู่ และบางทีก็มีทะเลาะเรื่องบุคคลที่สามบ้างแต่ก็ปรับความเข้าใจกัน คือพอกลับมาคบกันครั้งนี้เราทะเลาะกันบ่อยจนเค้าต้องไประบายกับเพื่อนจนเราเห็นที่เค้าคุยกัน.. พอเราเจอคำว่าเริ่มหมดรักเราแล้ว ก็รู้สึกจุกจนบอกไม่ถูกเลย เรารู้ความจริงจากข้อความนั้นแล้วเราเสียใจมากนะ ยอมรับเราทำใจไม่ได้ พอพี่เค้ารู้ว่าเรารู้แล้วเราต่างคนต่างเสียใจ ไม่อยากให้ทุกอย่างลงเอยแบบนี้เลยเราไม่คุยกันและไม่ติดต่อกันเลย 3-4 วันได้ จนวันนึงพี่เค้าส่งข้อความมา ข้อความนั้นย่อๆก็ประมานว่าเราพอกันแค่นี้เถอะไม่อยากทำให้เราเสียใจไปมากกว่านี้แล้ว.. เรายอมรับเราทำใจไม่ได้ พี่เค้าก็ทำใจไม่ได้เหมือนกันที่เรื่องต้องมาลงเอยแบบนี้ คือเฮิร์ทกันทั้งคู่ ช่วงนั้นคือมือถือเราจะมีแชทของพี่เค้า แล้วมีผญ.คนนั้นทักพี่เค้ามา แล้วเค้าก็คุยกัน ผญ คนนั้นชวนพี่เค้าคุยตลอด คุยกันทุกวันจนวันนึงเราเสียมารยาทตอบไปแทรกแชทที่ทั้งสองคนคุยกัน ผญ คนนั้นไม่แคร์เราเลย แต่พี่เค้าหยุดคุย จากนั้นก้เปลี่ยนพาสเวิร์ดใหม่ ทำให้เราไม่สามารถเห็นอะไรได้อีก .. เราตัดสินใจหายไปเดือนนึง และคิดที่จะไปง้อขอคืนดีพี่เค้าที่บ้าน เราและพี่เจอกันวันนั้นเราเปิดใจคุยกันทุกอย่างร้องไห้ระบายออกมากันทั้งคู่ ผลสุดท้ายพี่เค้าบอกเค้าไม่ได้รักเราแล้ว เค้าต้องการอยู่คนเดียว เราลงเอยด้วยการจากลากันด้วยดี ต่างคนต่างทำใจกันไม่ได้จนเวลาผ่านไปนานจนหลายเดือนเข้า เราก็รู้ว่าพี่เค้ากำลังคุยอยู่กับ ผญ.คนนั้น เสียใจมาก แต่เราต้องยอมรับความจริงและใช้ชีวิตเราต่อไป ปล่อยให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เลือก สาเหตุมันก็คงอยู่ที่เราด้วยที่ทำหน้าที่แฟนได้ไม่ดีพอจนทุกอย่างมันคงสายไป ... จนกระทั่งปีใหม่ เค้าส่งของขวัญมาให้เราแทนคำขอโทษ เราก็ไม่รู้หรอกว่าขอโทษทำไมแต่ก็แอบหวังลึกๆว่าเค้าจะมาขอคืนดีรึเปล่าแต่คงไม่ใช่.. เราไม่ได้คุยกันหรือติดต่อกันอีกเลยมาประมานครึ่งปี แต่มีเหตุวันนึงที่ทำให้ต้องแชทและคุยกัน เราคุยกันในความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมเลยตอนนั้นรู้สึกเกร็งๆนะ ต่างคนถามว่าเป็นไงบ้าง ก็ตอบกันไปนะ เราก็ถามถึง ผญ คนนั้น พี่เค้าบอกว่า ผญ
เพิ่งหายจากแชทไปแล้วก็ไปมีแฟนอีกคน เราโกรธนะ ที่ตอนนั้นมาทำเป็นแซวและคุยกับพี่เค้าคือจะเอาให้ได้ พอสุดท้ายได้คุยก็เท .. ครั้งนี้เรากลับมาคุยกันเราเหมือนเพื่อนกันมากกว่านะ แต่หลังๆมาเราเริ่มนัดไปดูหนังกัน นัดกันกินข้าวบ้าง พอที่บ้านรู้ก็แฮปปี้ที่เข้าใจว่าเรากลับมาคืนดีกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เรายอมรับ ตอนนั้นเหมือนเราแค่คนเดียวที่ยังรักเค้าอยู่ ยังรู้สึกเหมือนเดิม เรายอมรับว่าเรารอนะ รอวันที่จะกลับมาคบกันอีกครั้ง และครั้งนี้เราก็หวังมากๆ ครั้งนี้เรากลับมาคุยกันแบบไม่มีสถานะ ต่างคนต่างคุย พอมีมือที่สามมาจีบก็มีหึงกันบ้าง แต่เราไม่ได้คิดอะไร เหมือนเรากำลังทำตัวจีบพี่เค้าที่เคยเป็นแฟนเก่าเลยครั้งนี้ มาวันนึงเรานอนด้วยกันเพราะวันนั้นดูหนังจนดึก และลงท้ายด้วยการมีอะไรกัน เรารู้สึกดีมาก แต่ต้องมาน้ำตาไหลตรงประโยคที่ว่าทำไมต้องให้รู้ว่ายังไงก็กลับไปเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้ว มันจุกนะ ที่เหมือนเราโดนหลอก แต่มันไม่ใช่แค่วันนั้นวันเดียว เรายังคุยและยังมีอะไรด้วยกันมาเรื่อยๆตลอด ทุกคนต่างเข้าใจว่าเราคืนดีกัน แต่ก็ยังมีหลายคนที่ไม่เข้าใจและไม่รู้ เราไม่มีสถานะอะไรกันเลยนอกจากแฟนเก่าเค้าบอกตลอดว่าเค้าไม่ได้รู้สึก หรือรักเราแล้ว แต่ก่อนเค้าเคยรัก แต่ตอนนี้เค้าไม่ได้รักแล้ว แต่การกระทำในแต่ละวันมันตรงข้ามกับที่เค้าพูดมาทุกอย่าง เค้าดูแลเราดี พาไปเที่ยวพาไปกินข้าว ทำเหมือนตอนที่เป็นแฟนกันครั้งแรก แต่ก็ยังมีทะเลาะกันบ้างเพราะเรื่องผญ.ที่เข้ามา แต่พี่เค้าก็บอกและให้เราดูตลอดว่าเค้าไม่ได้คุยกับใครจริงๆ มันเหมือนจะโอเคนะสถานะนี้แค่ไม่บอกรัก และไม่มีสถานะแฟนเหมือนก่อนแค่นั้น เราพยายามมองข้ามไปและคิดว่ามีเค้าอยู่ข้างๆตอนนี้มันก็พอแล้ว .. เรามีเซ็กส์กันบ่อยมากบ่อยจนวันนึงเราตั้งครรภ์พอเรารู้ว่าเราตั้งครรภ์เราบอกกับพี่เค้าพี่เค้าก็เครียดเพราะทุกอย่างคือด้วยความไม่พร้อมที่งานการยังไม่มั่นคงพอ แต่พี่เค้าบอกว่าจะรับผิดชอบ ลูกเค้าเค้าก็ต้องเลี้ยง พอรู้ว่าจะมีลูกพี่เค้าก็ดูแลเราทำอาหารให้กินซื้อของบำรุง แต่บางทีก็ไม่ได้ใส่ใจและดูแลเลย ตอนนั้นพี่เค้ายังไม่บอกที่บ้านให้รับรู้ เราก็ยังไม่บอกเหมือนกัน จนบางทีก็ทำให้เราคิดว่าที่บอกว่ารับผิดชอบคือแค่คำพูดรึเปล่า เราก้เริ่มคิดมากร้องไห้ตลอดและตัดสินใจว่าโอเค เราขอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวช่วงนั้นก็ทะเลาะกันบ่อยเพราะเรื่องท้องด้วยและเรื่องอื่นๆ เรายอมรับเราทำงานเราก็คิดมากอยู่แล้ว แล้วมาเจอกับความเครียดบวกกับร่างกายที่ไม่แข็งแรงอีกมันหลายอารมณ์จนบางทีเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง บางทีคิด เรามีลูกแล้ว ถ้าเค้าไม่สนใจก็ปล่อย ในเมื่อไม่รักกันเราก็ควรปล่อย วันนึงปวดท้องหนักแล้วมีเลือดไหลออกมามากจนต้องส่งรพ.วันนั้นเหมือนโลกทั้งใบดับที่รู้ว่าตัวเองเสียลูกไป ช่วงนั้นอายุครรภ์ได้ประมาน 4 เดือนตอนนั้นก็ตัวคนเดียวมีแค่พี่ที่รู้จักที่พาไปรพ.รับรู้และอยู่ด้วยข้างๆทั้งๆที่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับเราเลย คนที่เราอยากลืมตาขึ้นมาแล้วมองเห็นคือคนที่บ้าน และพี่เค้า แต่ทุกอย่างมันว่างเปล่า เพราะตอนมา รพ.มันฉุกเฉินเลยไม่ได้บอกใคร เราไม่บอกให้ที่บ้านรับรู้ หลังจากออกจาก รพ.เราบอกให้พี่เค้ารู้ว่าเราไม่มีลูกแล้วนะ พี่เค้าเสียใจเราเสียใจเราต่างคนต่างร้องไห้ด้วยกันอีกครั้งมันยากมากที่จะทำใจได้ .. เวลาผ่านมาเรื่อยๆ เรายังไม่สามารถลืมวันที่เสียลูกไปได้ จนมาถึงปัจจุบัน เราก็ยังคุยกับพี่เค้าอยู่ คุยแบบไม่มีสถานะเหมือนเดิมนอกจากแฟนเก่า พี่เค้าก็ยังดูแลเหมือนเดิม ยังคุยเหมือนเดิม เราถามว่าเริ่มต้นกันใหม่ได้รึป่าว พี่เค้าบอกคงไม่ได้ แต่ทุกวันนี้เค้าก็ยังคุยและยังดูแลเราอยู่ เราไม่รู้ว่าเค้าดูแลเราทุกวันนี้คือหน้าที่ที่เค้ารับผิดชอบ หรือเพราะความรักรักที่ไม่แสดงออก บางทีทำเหมือนรักเรา แต่บางทีก็เบื่อเรา เราถามทำไมพี่ยังอยู่ คำตอบที่ได้มาก็คือคำว่า ไม่รู้ ... บางทีตั้งคำถามจนหนื่อยทุกวันนี้เราอยู่ด้วยกันเพราะอะไรเรายังไม่รู้เลย ...
เรื่องก็มีประมานนี้ค่ะอาจจะยาวมากและดูน่าเบื่อเกินไปหน่อยต้องขออภัยด้วย และขอบคุณที่อ่านเรื่องราวจนจบ.. เราอึดอัดมากจนบางทีมันกลายเป็นความรู้สึกเฉยชาไปแล้ว ทุกวันนี้เราเหมือนใช้ชีวิตไปวันๆไปเรื่อยๆ เหมือนเราเสียทุกอย่างไปแล้วตอนที่เสียลูกไป ... อยากทำมากที่สุดตอนนี้คืออยากกลับไปอยู่กับแม่และกลับมารักตัวเองมาเริ่มต้นกับตัวเองใหม่ ... แต่ทำไมมันเริ่มยากเหลือเกิน เพราะไม่ว่าจะยังไงทุกวันนี้เราก็ยังรักพี่เค้าอยู่ แต่เราไม่รู้ว่าที่เราสัมผัสความรู้สึกดีๆของพี่ในทุกๆวันที่มีให้เรา ที่พี่ทำคือพี่รักเราหรือเปล่า ...
จริงๆแล้วเรารักกันหรือเปล่า?
เราเคยมีแฟนคนนึง เราเรียนที่เดียวกันแต่เค้าเป็นรุ่นพี่เรา 1 ปีซึ่งตอนเรียนเราไม่เคยเจอกันเลย.. ครั้งแรกที่ได้คุยเราคุยกันทางเฟซบุคช่วงนั้นเราเรียนจบทำงานแล้ว แต่พี่เค้าเรียนต่อ เราคุยกันและนัดเจอกันจนประมาน 3-4 เดือนก็ตกลงเป็นแฟนกันมาเรื่อยๆ ช่วงที่คบเป็นแฟนเราแฮปปี้กันมากเทคแคร์กันดูแลกันดี เค้าตามใจเอาใจเราดีมากจนบางทีเรารู้สึกดีจนได้ใจที่มีคนมาคอยเอาใจใส่ แต่ด้วยความเป็นเราก็จะมีความงี่เง่าส่วนมากก็จะชอบงอนในเรื่องเล็กๆน้อยๆบ้าง แต่เค้าก็ยังเข้าใจคอยง้อตลอด แต่เมื่อเวลาต่างคนต่างมีปัญหาอะไรเราจะอยู่ข้างกันเสมอ เราคุยกันได้ทุกเรื่อง จนเราก็คบกันมาจะ 1 ปี ทางบ้านทั้งสองฝ่ายก็รับรู้นะคะช่วงนั้นเรามีความสุข จนวันนึงเราทะเลาะกันหนักเพราะเรื่องมือที่สามคนนึงที่เข้ามาจีบพี่เค้า คือคนนั้นก็รู้นะว่าเราคบกับพี่อยู่แต่พี่บอกกับเราว่าไม่มีอะไร เราเชื่อใจแต่วันนึงมันเริ่มบ่อยและเยอะขึ้น ทำให้เป็นปัญหาให้ทะเลาะกันและทำให้เราเป็นคนบอกเลิก ทุกครั้งที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดคำว่าเลิกกันเลย ไม่ว่าจะทะเลาะกันกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้เราเป็นฝ่ายเอ่ยและเงียบหายไป 1 วัน จนเค้าส่งข้อความมาง้อและคืนดี เรากลับมาคืนดีกันแต่ครั้งนี้อาจจะไม่แฮปปี้เหมือนครั้งแรก เพราะเรามีความรู้สึกแย่ด้วยกันอยู่ลึกๆแต่ก็ไม่แสดงมันออกมา ช่วงที่คบกันเราก็เจอกันน้อยลง เรางานเยอะขึ้นส่วนพี่เค้าเรียนหนักขึ้น ก็คุยกันแต่ในแชทโทรคุยบ้าง แต่ไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อนเลย มันเลยทำให้ต่างคนต่างรู้สึกเปลี่ยนไป เรางี่เง่ามากขึ้นทุกวัน พี่เค้าก็ยังง้ออยู่ และบางทีก็มีทะเลาะเรื่องบุคคลที่สามบ้างแต่ก็ปรับความเข้าใจกัน คือพอกลับมาคบกันครั้งนี้เราทะเลาะกันบ่อยจนเค้าต้องไประบายกับเพื่อนจนเราเห็นที่เค้าคุยกัน.. พอเราเจอคำว่าเริ่มหมดรักเราแล้ว ก็รู้สึกจุกจนบอกไม่ถูกเลย เรารู้ความจริงจากข้อความนั้นแล้วเราเสียใจมากนะ ยอมรับเราทำใจไม่ได้ พอพี่เค้ารู้ว่าเรารู้แล้วเราต่างคนต่างเสียใจ ไม่อยากให้ทุกอย่างลงเอยแบบนี้เลยเราไม่คุยกันและไม่ติดต่อกันเลย 3-4 วันได้ จนวันนึงพี่เค้าส่งข้อความมา ข้อความนั้นย่อๆก็ประมานว่าเราพอกันแค่นี้เถอะไม่อยากทำให้เราเสียใจไปมากกว่านี้แล้ว.. เรายอมรับเราทำใจไม่ได้ พี่เค้าก็ทำใจไม่ได้เหมือนกันที่เรื่องต้องมาลงเอยแบบนี้ คือเฮิร์ทกันทั้งคู่ ช่วงนั้นคือมือถือเราจะมีแชทของพี่เค้า แล้วมีผญ.คนนั้นทักพี่เค้ามา แล้วเค้าก็คุยกัน ผญ คนนั้นชวนพี่เค้าคุยตลอด คุยกันทุกวันจนวันนึงเราเสียมารยาทตอบไปแทรกแชทที่ทั้งสองคนคุยกัน ผญ คนนั้นไม่แคร์เราเลย แต่พี่เค้าหยุดคุย จากนั้นก้เปลี่ยนพาสเวิร์ดใหม่ ทำให้เราไม่สามารถเห็นอะไรได้อีก .. เราตัดสินใจหายไปเดือนนึง และคิดที่จะไปง้อขอคืนดีพี่เค้าที่บ้าน เราและพี่เจอกันวันนั้นเราเปิดใจคุยกันทุกอย่างร้องไห้ระบายออกมากันทั้งคู่ ผลสุดท้ายพี่เค้าบอกเค้าไม่ได้รักเราแล้ว เค้าต้องการอยู่คนเดียว เราลงเอยด้วยการจากลากันด้วยดี ต่างคนต่างทำใจกันไม่ได้จนเวลาผ่านไปนานจนหลายเดือนเข้า เราก็รู้ว่าพี่เค้ากำลังคุยอยู่กับ ผญ.คนนั้น เสียใจมาก แต่เราต้องยอมรับความจริงและใช้ชีวิตเราต่อไป ปล่อยให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เลือก สาเหตุมันก็คงอยู่ที่เราด้วยที่ทำหน้าที่แฟนได้ไม่ดีพอจนทุกอย่างมันคงสายไป ... จนกระทั่งปีใหม่ เค้าส่งของขวัญมาให้เราแทนคำขอโทษ เราก็ไม่รู้หรอกว่าขอโทษทำไมแต่ก็แอบหวังลึกๆว่าเค้าจะมาขอคืนดีรึเปล่าแต่คงไม่ใช่.. เราไม่ได้คุยกันหรือติดต่อกันอีกเลยมาประมานครึ่งปี แต่มีเหตุวันนึงที่ทำให้ต้องแชทและคุยกัน เราคุยกันในความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมเลยตอนนั้นรู้สึกเกร็งๆนะ ต่างคนถามว่าเป็นไงบ้าง ก็ตอบกันไปนะ เราก็ถามถึง ผญ คนนั้น พี่เค้าบอกว่า ผญ
เพิ่งหายจากแชทไปแล้วก็ไปมีแฟนอีกคน เราโกรธนะ ที่ตอนนั้นมาทำเป็นแซวและคุยกับพี่เค้าคือจะเอาให้ได้ พอสุดท้ายได้คุยก็เท .. ครั้งนี้เรากลับมาคุยกันเราเหมือนเพื่อนกันมากกว่านะ แต่หลังๆมาเราเริ่มนัดไปดูหนังกัน นัดกันกินข้าวบ้าง พอที่บ้านรู้ก็แฮปปี้ที่เข้าใจว่าเรากลับมาคืนดีกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เรายอมรับ ตอนนั้นเหมือนเราแค่คนเดียวที่ยังรักเค้าอยู่ ยังรู้สึกเหมือนเดิม เรายอมรับว่าเรารอนะ รอวันที่จะกลับมาคบกันอีกครั้ง และครั้งนี้เราก็หวังมากๆ ครั้งนี้เรากลับมาคุยกันแบบไม่มีสถานะ ต่างคนต่างคุย พอมีมือที่สามมาจีบก็มีหึงกันบ้าง แต่เราไม่ได้คิดอะไร เหมือนเรากำลังทำตัวจีบพี่เค้าที่เคยเป็นแฟนเก่าเลยครั้งนี้ มาวันนึงเรานอนด้วยกันเพราะวันนั้นดูหนังจนดึก และลงท้ายด้วยการมีอะไรกัน เรารู้สึกดีมาก แต่ต้องมาน้ำตาไหลตรงประโยคที่ว่าทำไมต้องให้รู้ว่ายังไงก็กลับไปเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้ว มันจุกนะ ที่เหมือนเราโดนหลอก แต่มันไม่ใช่แค่วันนั้นวันเดียว เรายังคุยและยังมีอะไรด้วยกันมาเรื่อยๆตลอด ทุกคนต่างเข้าใจว่าเราคืนดีกัน แต่ก็ยังมีหลายคนที่ไม่เข้าใจและไม่รู้ เราไม่มีสถานะอะไรกันเลยนอกจากแฟนเก่าเค้าบอกตลอดว่าเค้าไม่ได้รู้สึก หรือรักเราแล้ว แต่ก่อนเค้าเคยรัก แต่ตอนนี้เค้าไม่ได้รักแล้ว แต่การกระทำในแต่ละวันมันตรงข้ามกับที่เค้าพูดมาทุกอย่าง เค้าดูแลเราดี พาไปเที่ยวพาไปกินข้าว ทำเหมือนตอนที่เป็นแฟนกันครั้งแรก แต่ก็ยังมีทะเลาะกันบ้างเพราะเรื่องผญ.ที่เข้ามา แต่พี่เค้าก็บอกและให้เราดูตลอดว่าเค้าไม่ได้คุยกับใครจริงๆ มันเหมือนจะโอเคนะสถานะนี้แค่ไม่บอกรัก และไม่มีสถานะแฟนเหมือนก่อนแค่นั้น เราพยายามมองข้ามไปและคิดว่ามีเค้าอยู่ข้างๆตอนนี้มันก็พอแล้ว .. เรามีเซ็กส์กันบ่อยมากบ่อยจนวันนึงเราตั้งครรภ์พอเรารู้ว่าเราตั้งครรภ์เราบอกกับพี่เค้าพี่เค้าก็เครียดเพราะทุกอย่างคือด้วยความไม่พร้อมที่งานการยังไม่มั่นคงพอ แต่พี่เค้าบอกว่าจะรับผิดชอบ ลูกเค้าเค้าก็ต้องเลี้ยง พอรู้ว่าจะมีลูกพี่เค้าก็ดูแลเราทำอาหารให้กินซื้อของบำรุง แต่บางทีก็ไม่ได้ใส่ใจและดูแลเลย ตอนนั้นพี่เค้ายังไม่บอกที่บ้านให้รับรู้ เราก็ยังไม่บอกเหมือนกัน จนบางทีก็ทำให้เราคิดว่าที่บอกว่ารับผิดชอบคือแค่คำพูดรึเปล่า เราก้เริ่มคิดมากร้องไห้ตลอดและตัดสินใจว่าโอเค เราขอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวช่วงนั้นก็ทะเลาะกันบ่อยเพราะเรื่องท้องด้วยและเรื่องอื่นๆ เรายอมรับเราทำงานเราก็คิดมากอยู่แล้ว แล้วมาเจอกับความเครียดบวกกับร่างกายที่ไม่แข็งแรงอีกมันหลายอารมณ์จนบางทีเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง บางทีคิด เรามีลูกแล้ว ถ้าเค้าไม่สนใจก็ปล่อย ในเมื่อไม่รักกันเราก็ควรปล่อย วันนึงปวดท้องหนักแล้วมีเลือดไหลออกมามากจนต้องส่งรพ.วันนั้นเหมือนโลกทั้งใบดับที่รู้ว่าตัวเองเสียลูกไป ช่วงนั้นอายุครรภ์ได้ประมาน 4 เดือนตอนนั้นก็ตัวคนเดียวมีแค่พี่ที่รู้จักที่พาไปรพ.รับรู้และอยู่ด้วยข้างๆทั้งๆที่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับเราเลย คนที่เราอยากลืมตาขึ้นมาแล้วมองเห็นคือคนที่บ้าน และพี่เค้า แต่ทุกอย่างมันว่างเปล่า เพราะตอนมา รพ.มันฉุกเฉินเลยไม่ได้บอกใคร เราไม่บอกให้ที่บ้านรับรู้ หลังจากออกจาก รพ.เราบอกให้พี่เค้ารู้ว่าเราไม่มีลูกแล้วนะ พี่เค้าเสียใจเราเสียใจเราต่างคนต่างร้องไห้ด้วยกันอีกครั้งมันยากมากที่จะทำใจได้ .. เวลาผ่านมาเรื่อยๆ เรายังไม่สามารถลืมวันที่เสียลูกไปได้ จนมาถึงปัจจุบัน เราก็ยังคุยกับพี่เค้าอยู่ คุยแบบไม่มีสถานะเหมือนเดิมนอกจากแฟนเก่า พี่เค้าก็ยังดูแลเหมือนเดิม ยังคุยเหมือนเดิม เราถามว่าเริ่มต้นกันใหม่ได้รึป่าว พี่เค้าบอกคงไม่ได้ แต่ทุกวันนี้เค้าก็ยังคุยและยังดูแลเราอยู่ เราไม่รู้ว่าเค้าดูแลเราทุกวันนี้คือหน้าที่ที่เค้ารับผิดชอบ หรือเพราะความรักรักที่ไม่แสดงออก บางทีทำเหมือนรักเรา แต่บางทีก็เบื่อเรา เราถามทำไมพี่ยังอยู่ คำตอบที่ได้มาก็คือคำว่า ไม่รู้ ... บางทีตั้งคำถามจนหนื่อยทุกวันนี้เราอยู่ด้วยกันเพราะอะไรเรายังไม่รู้เลย ...
เรื่องก็มีประมานนี้ค่ะอาจจะยาวมากและดูน่าเบื่อเกินไปหน่อยต้องขออภัยด้วย และขอบคุณที่อ่านเรื่องราวจนจบ.. เราอึดอัดมากจนบางทีมันกลายเป็นความรู้สึกเฉยชาไปแล้ว ทุกวันนี้เราเหมือนใช้ชีวิตไปวันๆไปเรื่อยๆ เหมือนเราเสียทุกอย่างไปแล้วตอนที่เสียลูกไป ... อยากทำมากที่สุดตอนนี้คืออยากกลับไปอยู่กับแม่และกลับมารักตัวเองมาเริ่มต้นกับตัวเองใหม่ ... แต่ทำไมมันเริ่มยากเหลือเกิน เพราะไม่ว่าจะยังไงทุกวันนี้เราก็ยังรักพี่เค้าอยู่ แต่เราไม่รู้ว่าที่เราสัมผัสความรู้สึกดีๆของพี่ในทุกๆวันที่มีให้เรา ที่พี่ทำคือพี่รักเราหรือเปล่า ...