ช่วงนี้ลองพยายามเงียบๆดูไม่คุยกับใครดู ปรากฏว่า ไม่มีใครเริ่มเรื่องคุยอะไรกับผมเลย
ต้องหาเรื่องอะไรมาคุยก่อนตลอด
หรือว่าเราเป็นคนไม่น่าคบหากันนะ นิสัยเราไม่ดีหรอ เราพูดจาไม่ดีหรอ ไม่รู้สิ สงสัยตัวเอง
บางเรื่องเขาคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ดูสนุกกันจัง อิจฉาอยู่ห่างๆทำงานตัวเองต่อไป
นิสัยเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ใครชวนไปเที่ยวไหนก็ไม่ค่อยอยากไปเพราะ เปลืองเงิน เราต้องประหยัด
ไม่ได้มีเสื้อผ้าดีๆใส่อะไรกับเขามากนะ มีแค่กางเกงที่ซื้อด้วยเงินตัวเองที่แพงที่สุดเท่าที่เคยซื้อมา 590
และเสื้อยืดสีพื้นๆตัวละ89บาทที่โลตัส เพราะเป็นคนอยู่บ้านเลยไม่ค่อยได้ไปหาซื้ออะไร อยู่ห้องก็กางเกงบ๊อกเซอร์
เสื้อกีฬาสี ชิวๆทั้งวัน
แต่เวลาผมจะไปไหนผมก็ชวนพวกเขานะ แต่พวกเขาก็ปฏิเสธไป เพราะพวกเขารสนิยมสูงมากกว่าผม เกินกำลังที่ผมจะไปอยู่ในจุดนั้น
สุดท้ายมันก็กลับมาเป็นแบบเดิมๆ อยู่คนเดียวแบบเดิมๆ ไม่มีใครทัก ไม่มีใครคุย
เป็นคนคุยได้ทุกเรื่องนะ แต่ไม่ค่อยจะโอนเอียงไปตามกันซักเท่าไร
ทุกวันนี้ก็คิดๆ การมีเพื่อนสนิทซักคนมันยากมากเลยนะ กว่าจะเจอกัน กว่าจะทำอะไรร่วมกัน มีอะไรช่วยเหลือกันตลอด
พูดหยาบใส่กันได้ ด่ากันได้โดยไม่ได้คิดอะไร สนุก และหัวเราะไปด้วยกัน อยากมีแบบนี้บ้าง
ที่ผ่านๆมาก็ผ่านไป ถ้าผมไม่เริ่มเรื่องคุยก็ไม่มีใครพูดกับผมเลย จนเริ่มห่างๆกันไป เพราะเขาก็มีเพื่อนของเขาอยู่แล้ว
เรามันมาทีหลัง ไปแทรกอะไรเขาไมได้หรอก
สุดท้ายแล้วก็คิดว่า คงจะต้องเป็นแบบนี้แหละมั้ง อยู่คนเดียวให้มันชิน
เฟสบุ๊คก็มีนะ สมัครตั้งแต่ม 1 จน ม6 อัพสเตตัสแค่ปีละไม่เกิน 3 สเตตัส พอจบมาเรียนรามก็ไมได้อัพอะไรเลย จนเพื่อนเคยสนิทกัน
สมัยทำงานกลุ่มมัธยมทักมา นึกว่าผมตายไปแล้ว 5555
อึดอัดใจขอระบายไว้ตรงนี้แล้วกัน
ไม่มีใครเริ่มคุยก่อนเลย มีแต่ไปคุยกับเขา เราเป็นยังไงในสายตาคนอื่นกันนะ
ต้องหาเรื่องอะไรมาคุยก่อนตลอด
หรือว่าเราเป็นคนไม่น่าคบหากันนะ นิสัยเราไม่ดีหรอ เราพูดจาไม่ดีหรอ ไม่รู้สิ สงสัยตัวเอง
บางเรื่องเขาคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ดูสนุกกันจัง อิจฉาอยู่ห่างๆทำงานตัวเองต่อไป
นิสัยเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ใครชวนไปเที่ยวไหนก็ไม่ค่อยอยากไปเพราะ เปลืองเงิน เราต้องประหยัด
ไม่ได้มีเสื้อผ้าดีๆใส่อะไรกับเขามากนะ มีแค่กางเกงที่ซื้อด้วยเงินตัวเองที่แพงที่สุดเท่าที่เคยซื้อมา 590
และเสื้อยืดสีพื้นๆตัวละ89บาทที่โลตัส เพราะเป็นคนอยู่บ้านเลยไม่ค่อยได้ไปหาซื้ออะไร อยู่ห้องก็กางเกงบ๊อกเซอร์
เสื้อกีฬาสี ชิวๆทั้งวัน
แต่เวลาผมจะไปไหนผมก็ชวนพวกเขานะ แต่พวกเขาก็ปฏิเสธไป เพราะพวกเขารสนิยมสูงมากกว่าผม เกินกำลังที่ผมจะไปอยู่ในจุดนั้น
สุดท้ายมันก็กลับมาเป็นแบบเดิมๆ อยู่คนเดียวแบบเดิมๆ ไม่มีใครทัก ไม่มีใครคุย
เป็นคนคุยได้ทุกเรื่องนะ แต่ไม่ค่อยจะโอนเอียงไปตามกันซักเท่าไร
ทุกวันนี้ก็คิดๆ การมีเพื่อนสนิทซักคนมันยากมากเลยนะ กว่าจะเจอกัน กว่าจะทำอะไรร่วมกัน มีอะไรช่วยเหลือกันตลอด
พูดหยาบใส่กันได้ ด่ากันได้โดยไม่ได้คิดอะไร สนุก และหัวเราะไปด้วยกัน อยากมีแบบนี้บ้าง
ที่ผ่านๆมาก็ผ่านไป ถ้าผมไม่เริ่มเรื่องคุยก็ไม่มีใครพูดกับผมเลย จนเริ่มห่างๆกันไป เพราะเขาก็มีเพื่อนของเขาอยู่แล้ว
เรามันมาทีหลัง ไปแทรกอะไรเขาไมได้หรอก
สุดท้ายแล้วก็คิดว่า คงจะต้องเป็นแบบนี้แหละมั้ง อยู่คนเดียวให้มันชิน
เฟสบุ๊คก็มีนะ สมัครตั้งแต่ม 1 จน ม6 อัพสเตตัสแค่ปีละไม่เกิน 3 สเตตัส พอจบมาเรียนรามก็ไมได้อัพอะไรเลย จนเพื่อนเคยสนิทกัน
สมัยทำงานกลุ่มมัธยมทักมา นึกว่าผมตายไปแล้ว 5555
อึดอัดใจขอระบายไว้ตรงนี้แล้วกัน