ตอนนี้รู้สึกเคว้งคว้าง โดดเดี่ยว เหมือนชีวิตไร้จุดมุ่งหมาย

ทำไมยิ่งโตยิ่งเหนื่อย ยิ่งโตยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว มันเคว้งคว้างซะจนไร้เหตุผลจะมีชีวิตอยู่

ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกตัวคนเดียวลำพัง ขาดเพื่อนคู่คิด ไร้Passion ไร้กำลังใจ ไร้จุดหมาย ชีวิตก็สับสนๆกับตัวเอง หาจุดที่ลงตัวไม่โอเคสักที ทุกอย่างมันยากที่จะสื่ออกมาเป็นคำพูด ทั้งๆที่เวลาใน Safe Zone ชีวิต

หนูอยากได้แนวคิดดีๆ ทำยังไงถึงจะไม่คิดมาก ไม่โฟกัสในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ทุกวันนี้เหมือนร่างไร้วิญญาณ อยู่ไปเฉยๆไม่อยากไปโรงเรียน ไม่มีpassion จากที่เคยสดใส ร่าเริง อัธยาศัยดีสุดๆ ทุกวันนี้ไม่อยากเข

ตอนเด็กผมเคยโดนบูลลี่ทั้งจากเพื่อนหูดีและเพื่อนหูหนวกครับ ช่วงนั้นผมรู้สึกโดดเดี่ยวมาก ไม่มีเพื่อนคุยด้วย แต่พอเวลาผ่านไป ผมก็เรียนรู้ที่จะให้อภัยและเริ่มต้นใหม่ ตอนนี้ผมพยายามใช้ประสบการณ์เหล่านั้นเ

เป็นเด็กวัยรุ่นค่ะ ตั้งแต่ขึ้นม.4 แทบไม่ค่อยมีเรื่องดีๆเลยค่ะ ปัญหาไม่มีเพื่อนสนิท รู้สึกเคว้งคว้างโดดเดี่ยว พูดไม่เก่ง พูดน้อย ชอบเก็บตัวอยู่แล้ว เป็น introvert ที่บ้านมีปัญหา ไม่มีความสุขกับครอบครัว

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเซ็ง ค้นทางไหนก็เคว้งคว้างตรอมตีบตัน