พวกคุณเคยเจอเหตุการณ์ที่ทำให้อยากหันหลังให้กับความรักบ้างมั้ย

ผมมีแฟนครั้งแรกตอนม.4จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆจนถึงม.6เธอก็มาอ้างเหตุผลบางอย่างแต่จริงๆแล้วเธอไปมีคนอื่นจนความรู้สึกผมนั้นแย่เอามากๆเลยตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไงก็พอมีพ่อแม่และเพื่อนนี่แหละประคองกันไปแต่ผมก็คิดว่าเจ็บดีว่ะเจ็บจนผมไม่อยากรู้สึกที่จะรักใครอีกแล้วจนผมขึ้นมหาลัยผมใช้เวลานานมากในการลืมแฟนเก่าบางทีก็รู้สึกนานเกินไปชีวิตมหาลัยผมปิดกั้นตัวเองมาตลอดจนถึงปีสุดท้ายปีที่4ผมได้มีโอกาสเจอผู้หญิงคนนึงซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกทีผมก็รู้สึกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแต่ตอนนั้นผมคิดว่าเธออยู่สูงเกินไปสำหรับผมจนเมื่อเรียนจบปี4เทอม1กลุ่มเพื่อนได้นัดไปเที่ยวด้วยกัน ณ ที่แห่งหนึ่งผมนี่ก็รู้สึกแบบเอ้ยอยากไปทริปนี้มากๆมันน่าจะโอเคมีเขาไปด้วยจนไปถึงที่หมายคือมันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลยนะที่แบบได้คอยช่วยเหลือนู่นนั่นนี่เธอตลอดได้เห็นรอยยิ้มได้ยินเสียงหัวเราะจนผมรู้สึกชอบเขาไปเลยแต่ก็แบบไม่ได้บอกให้ใครรู้จนจบทริปนั้นเธอก็แอดเฟสผมมาผมนี่แบบเห้ยไม่จริงมั้งเขาแอดมานี่นะเป็นไปได้หรอวะพอเวลาผ่านไปไม่ว่าผมจะโพสต์อะไรส่วนมากจะมีเธอเข้ามาเม้นตลอดมาแซวนู่นนี่นั่นตลอดจนผมคิดว่าผมอยากเปิดใจตัวเองอีกสักครั้งคนๆนี้อาจจะเป็นคนที่ใช่ก็ได้นะจนไม่ว่าเพื่อนในกลุ่มจะไปไหนกันถ้ามีเขาผมอยากไปด้วยเสมอจนมีอยู่วันนึงผมได้ตัดสินใจทักไลน์ไปหาเขาแต่ตอนนั้นก็ทักไปดึกมากแล้วแหละผมยังจำเวลาได้แม่นจนเขาไม่ตอบผมก็แบบเขาจะไม่ตอบจริงหรอวะจนวันรุ่งขึ้นเขาก็ได้ตอบผมกลับแล้วนั่นแหละมันก็คือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกทั้งหมดเราคุยกันมาได้สักระยะนึงคุยกันแบบทุกวันคุยกันดีมากต่างคนต่างไม่เคยหายไปไหนจนมาวันนึงพวกเพื่อนๆก็คุยกันถึงเรื่องทริปเที่ยวในตอนเรียนจบเราจะไปไหนกันแล้วอยู่ดีๆเขาก็มาบอกว่าเขาอาจจะไม่ไปนะเพราะเพื่อนผมอีกคนจะไม่โอเคผมก็คิดว่าเอาแล้วไงมันมีเรื่องอะไรกันแน่วะจนตอนนั้นผมแบบไม่ไหวและผมก็เลยทักไปหาเพื่อนผมเลยผมบอกเลยว่าเพื่อนคนนี้เพื่อนสนิทผมเลยแหละแล้วเพื่อนผมก็บอกมาว่าจริงๆคนที่ผมคุยอยู่อ่ะเคยชอบเพื่อนผมแต่เพื่อนผมก็พยายามที่จะออกห่างผมรู้เรื่องนี้ผมทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆผมก็คิดว่าผมควรทำไงดีวะทำไงดีจนแบบผมก็ลองถามเขาไปตรงๆว่าถามจริงๆทำไมถึงไม่ไปเที่ยวเขาก็อ้างนู่นนี่นั่นแต่ทั้งๆก็รู้ความจริงนะจนแบบเมื่อผมถามเยอะไปมั้งเขาก็เลยถามผมกลับมาว่าผมชอบเขาหรอผมก็คิดว่าถ้าบอกไปตอนนี้มันจะดีแล้วหรอวะหรือไม่ควรบอกเขาไปดีควรที่จะโกหกไปก่อนดีหรือเปล่าจนสุดท้ายผมก็บอกเขาไปแล้วเขาก็พิมพ์ตอบกลับมาว่าเขาควรทำยังไงดีเพื่อไม่ให้เสียความเป็นเพื่อนไปตอนนั้นผมนี่แบบงงไปหมดคือแบบที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกอะไรเลยหรอจนผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปจนเขาก็บอกผมว่าอย่าหายไปแบบนี้จนผมก็ลองเปิดใจคุยกับเพื่อนผมที่เขาชอบดูเพื่อนผมมันก็โอเคนะถ้าผมจะจีบคนนี้เพราะอย่างน้อยตั้งนานแล้วกว่าผมจะลองเปิดใจผมก็อ่ะลองดูอีกสักครั้งจนเคลียกันทุกอย่างแล้วจากวันนั้นไม่กี่วันกลุ่มเพื่อนก็ไปปาร์ตี้กันครับแล้ววันนั้นเธอก็เมาหนักมากเมาหนักจนจะล้มอยู่บ่อยๆผมก็ต้องคอยประคองมาทุกครั้งจนในที่สุดเธอก็เมาจนไม่มีสติผมนี่ก็เริ่มเมาๆและแต่ยังไงผมก็ต้องอุ้มเธอไปส่งที่ปฐมพยาบาลให้ได้แล้วเธอก็อ้วกใส่แขนผมครับปกติผมเหนอ้วกแล้วผมก็จะอ้วกตามนะแต่ครั้งนี้แปลกไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นผมเป็นห่วงเขามากในตอนนั้นกลัวว่าแบบเขาจะเป็นอะไรมั้ยจนในคืนนั้นเหมือนเกือบทุกคนจะรู้ว่าผมชอบเขาจากการกระทำของผมเป็นห่วงเขามากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยจนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็นอีกวันนึงเขาถึงไลน์มาหาผมผมก็แบบเอออย่างน้อยๆเขาก็พิมพ์มาหานะมาบอกอาการว่าเป้นยังไง5555ทริปไปเที่ยวตอนเรียนจบเราก็ไปเที่ยวด้วยกันครับแต่เช้าตอนวันไปเธอก็ไลน์มาบอกผมว่าแฟนเก่าเธอจะไปด้วยเธอบอกว่าเธอจะไม่ไปแล้วแต่เธอเคยบอกผมนะว่าเธอเป็นแค่เพื่อนที่ดีกับแฟนเก่าเท่านั้นผมก็แบบไปดิไปเถอะอย่างน้อยๆมันก็ทริปสุดท้ายของชีวิตการเรียนแล้วนะไม่รู้จะได้เที่ยวแบบนี้ด้วยกันอีกเมื่อไหร่จนแบบสุดท้ายเธอก็ไปตอนแรกผมคิดนะว่าภาพที่ผมเห็นมันจะไม่ใช่แบบนี้แต่เธอเล่นแบบอยู่กับแฟนเก่าตลอดเลยจนผมแบบเอ้าคือแบบยังไงเนี่ยไหนบอกเพื่อนแค่นั้นจนทริปนี้ผมเมาตลอดทริปเลยครับความรู้สึกผมโคตรแย่อึดอัดมากที่ต้องไปอยู่ตรงนั้นจนกลับมาบ้านผมกอดพ่อแล้วร้องไห้กับพ่อเลยร้องในแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อนเหมือนได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่มันอัดอั้นมาตลอดทริปลืมบอกไปครับว่าวันที่กำลังนั่งรถกลับมาเธอทักไลน์มาขอบคุณผมครับแล้วก็นู่นนี่นั่นจนผมก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแล้วเธอก็ทักมาเรื่อยๆคอลไลน์มาผมก็ไม่ได้รับเพราะตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองควรพอได้แล้วแต่สุดท้ายผมก็แพ้อีกตามเคยผมตอบกลับเธอไปครับแล้วมันก็เลยเป็นแบบการคุยที่เยอะมากเธอบอกความรู้สึกทั้งหมดจนสุดท้ายผมจำได้ประโยคนึงที่เธอบอกว่าตอนนี้เธอกำลังเครียดกับเรื่องหางานทำไม่อยากที่จะโฟกัสเรื่องความรักจนผมก็แบบอ่ะได้กลับไปสู่ในจุดที่แบบผมก็เป็นเพื่อนก็ได้เป็นเพื่อนที่คอยเป็นห่วงเขาไปแบบนี้แหละแล้วเราก็เริ่มคุยกันน้อยลงบอกได้คำเดียวว่าช่วงนั้นคิดถึงมากเลยอยากที่จะคุยกันเหมือนเดิมจนในที่สุดผมก็ตัดสินใจถามเขาไปตรงๆเลยว่านี่เราจะคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้แล้วใช่มั้ยเขาก็ได้ตอบกลับมาว่าที่ผ่านมาเขาขอโทษที่ให้ความหวังผมแล้วเขาก็ว่าตัวเองนู่นนี่นั่นผมก็แบบไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยแต่ผมก็คิดแค่ว่าอีกไม่นานเราก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละระยะทางและช่วงเวลามันก็คงทำให้ผมดีขึ้นและมองเขาเป็นเพื่อนคนนึงจนในที่สุดเพื่อนในกลุ่มก็นัดมาเจอพบปะกันผมก็คิดว่ามันก็น่าจะโอเคนะเจอกันครั้งนี้แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆมันคือจุดที่พาความรู้สึกของผมนั้นดิ่งลงไปอีกเมื่อมีเพื่อนของผมอีกคนนึงมาแต่เพื่อนคนนี้ไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่นัดกันแต่เหมือนเขาจะคุยๆกับเธออยู่ครับสุดท้ายมันก็จริงตอนนั้นคือผมทำตัวไม่ถูกมากแบบเห้ยไหนบอกแบบนู้นแบบนี้สุดท้ายก็มาคุยกับเพื่อนผมแบบนี้หรอแต่เพื่อนผมก็เพิ่งรู้นะว่าผมชอบเธอแต่รู้เมื่อตอนที่เพื่อนของผมก็รู้สึกว่าชอบเธอไปแล้วจนคืนนั้นผมเมาเมาหนักมากร้องไห้ให้กับค่ำคืนที่มันโหดร้ายให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกต่างๆนาๆจนกลายเป็นทั้งโต๊ะที่ไปกินกันวันนั้นรู้เรื่องกันทั้งหมดจนผมไม่รู้ว่าผมจะมองหน้าเพื่อนคนนี้ยังไงผมก็รู้ทั้งรู้นะว่าเขาไม่ผิดอะไรเลยแต่สำหรับเธอนั้นผมคงกลับไปเป็นเพื่อนไม่ได้แล้วจริงๆและผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรื่องนี้ผมจะผ่านมันไปได้เพื่อนผมแค่รู้สึกชอบเขานะแต่ผมนี่สิรู้สึกรักไปแล้วและที่สำคัญไลน์เพื่อนผมคนนี้ผมก็เป็นคนที่ส่งให้เธอไปจนแบบเรื่องเพื่อนผมกับเขาผมก็รู้ไปเรื่อยๆรู้จนแบบเริ่มคุยกันตอนไหนอะไรยังไงบางทีผมก็อยากย้อนเวลากลับไปได้นะไม่อยากต้องพาตัวเองมาในจุดนี้เลยสภาพจิตใจตอนนี้ผมแย่สุดๆจนผมกลัวไปแล้วกลัวไปหมดกลัวจะไปรู้สึกแบบนี้กับใครแล้วมันก็จะเป็นแบบนี้อีกจนผมคิดถึงการที่ไม่แต่งงานใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไปแบบนี้แหละไม่ต้องไปรู้สึกอยากมีใครเข้ามาในชีวิตอีกแล้วแต่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเผลอเข้าไปในเฟสของเขาอยู่เรื่อยทั้งๆที่ผมก็อันเฟรนไปแล้วนะแต่สุดท้ายผมก็ต้องเอาตัวเองออกมาแหละเนื่องด้วยด้วยเหตุผลหลายๆอย่างแต่ผมก็ยังคิดถึงเขาอยู่ดี