ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะเราเป็นโรคซึมเซ้าไม่รู้ควรทำไงดีหลายครั้งที่เรารู้สึกว่าตัวเองไม่อยากอยู่แล้ว
คือตอนนี้เรามีปัญหาทางบ้านนิดหน่อยบ้านเป็นของพี่สาวอยู่ด้วยกันทั้งพ่อแม่แล้วก็พี่เกิดมีปัญหาทะเลาะกันกับพี่สาว(คำพูดก็รุนแรงพอสมควรขอไม่พูดถึง)คือเค้าพูดให้เราไปอะคะพ่อก็อยู่ตอนที่เราโดนว่าโดนไล่แต่เค้าก็เงียบเพราะพ่อก็เกรงใจพี่(เราร้องไห้หนักมาก2-3วัน)เคลียตัวเองสองอาทิตย์แล้วออกมาอยู่หอเลยเราทำงานหาตังเองมาตั้งแต่17เกือบ18เเล้วไม่ขอตังที้บ้านมาจนตอนนี้19จะ20มันก็เหมือนจ่ายไปแค่พอเดือนต่อเดือนพออยู่ได้เราเป็นช่างภาพอิสระมันก็พอมีงานบ้างเพราะเราก็ไม่ได้เก่งมากเราออกมาพ่อแม่ก็ไม่ได้พูดอะไรเราเหมือนไม่เหลืออะไรเลย เราจะเข้ามหาลัยปีหน้านี้แล้ว เรามีปัญหาทางความคิดเยอะเลย เราไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ทนเหนื่อยเพื่ออะไร เราเหมือนไม่เหลืออะไรเราต้องการความรักจากครอบครัวบ้าง แต่ปกติเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ชอบเก็บมาคิดคนเดียวตลอด ตอนนี้พอมีปัญหาเพิ่มเข้ามาแค่นิดหน่อยเราก็ไม่อยากอยู่แล้ว บางครั้งที่พยายามข่มไม่ให้ตัวเองทำทรมารมากเลย เราได้แต่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงเงียบๆ เคยพยายามจะตายแล้ว2-3ครั้ง ครั้งล่าสุดเราพยายามกินยา(เราพักอยู่หอกับเพื่อนอีกคน)แต่ก็อวกออกหมดเพราะมียาตัวนึงที่กินไปแล้วมันขับสารพิษทำให้อวกออกมา เราไม่รู้จะเครียความคิดยังไงดี เรารู้สึกไม่เหลือใครตลอดเวลาเลย ทั้งๆที่จิงๆเราเหลือเพื่อนกับพี่ๆที่พยายามช่วยตลอด เราเครียดกับทุกๆอย่าง เราออกมาจากบ้านเดือนกว่าเเล้วเราอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ ปกติเราจะแค่ร้องไห้หนักๆแล้วหลับไป ใครพอจะมีคำแนะนำดีๆช่วยทีนะคะ ขอบคุณค่ะ
ทำยังไงให้ตัวเองไม่คิดสั้นดีคะ
คือตอนนี้เรามีปัญหาทางบ้านนิดหน่อยบ้านเป็นของพี่สาวอยู่ด้วยกันทั้งพ่อแม่แล้วก็พี่เกิดมีปัญหาทะเลาะกันกับพี่สาว(คำพูดก็รุนแรงพอสมควรขอไม่พูดถึง)คือเค้าพูดให้เราไปอะคะพ่อก็อยู่ตอนที่เราโดนว่าโดนไล่แต่เค้าก็เงียบเพราะพ่อก็เกรงใจพี่(เราร้องไห้หนักมาก2-3วัน)เคลียตัวเองสองอาทิตย์แล้วออกมาอยู่หอเลยเราทำงานหาตังเองมาตั้งแต่17เกือบ18เเล้วไม่ขอตังที้บ้านมาจนตอนนี้19จะ20มันก็เหมือนจ่ายไปแค่พอเดือนต่อเดือนพออยู่ได้เราเป็นช่างภาพอิสระมันก็พอมีงานบ้างเพราะเราก็ไม่ได้เก่งมากเราออกมาพ่อแม่ก็ไม่ได้พูดอะไรเราเหมือนไม่เหลืออะไรเลย เราจะเข้ามหาลัยปีหน้านี้แล้ว เรามีปัญหาทางความคิดเยอะเลย เราไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ทนเหนื่อยเพื่ออะไร เราเหมือนไม่เหลืออะไรเราต้องการความรักจากครอบครัวบ้าง แต่ปกติเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ชอบเก็บมาคิดคนเดียวตลอด ตอนนี้พอมีปัญหาเพิ่มเข้ามาแค่นิดหน่อยเราก็ไม่อยากอยู่แล้ว บางครั้งที่พยายามข่มไม่ให้ตัวเองทำทรมารมากเลย เราได้แต่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงเงียบๆ เคยพยายามจะตายแล้ว2-3ครั้ง ครั้งล่าสุดเราพยายามกินยา(เราพักอยู่หอกับเพื่อนอีกคน)แต่ก็อวกออกหมดเพราะมียาตัวนึงที่กินไปแล้วมันขับสารพิษทำให้อวกออกมา เราไม่รู้จะเครียความคิดยังไงดี เรารู้สึกไม่เหลือใครตลอดเวลาเลย ทั้งๆที่จิงๆเราเหลือเพื่อนกับพี่ๆที่พยายามช่วยตลอด เราเครียดกับทุกๆอย่าง เราออกมาจากบ้านเดือนกว่าเเล้วเราอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ ปกติเราจะแค่ร้องไห้หนักๆแล้วหลับไป ใครพอจะมีคำแนะนำดีๆช่วยทีนะคะ ขอบคุณค่ะ