ยาวนิดๆนะคะ
เรายอมรับนะว่า.. เราชอบหลายคน แต่พอมีแฟน เราซื่อสัตย์กับแฟนนะ ไม่มีนอกใจเลย
ไม่เคยทะเลาะกันเรื่องคนอื่น
เราชอบเล่นมุกกับแฟน หยอดทุกวัน ถ้าดีก็ดีมากกกกกก เขินยิ้มตลอด เป็นแฟนกันก็ยังจีบอยู่
แต่นิสัยส่วนตัวเราที่ไม่ดีก็มี อยู่ที่อารมณ์
ชอบเอาแต่ใจ งี่เง่า หงุดหงิดง่าย ขี้โวยวาย นิสัยไม่ดีๆ อยู่ที่เราก็เยอะ (แบบเกินพอดี) มันแย่มากก
แต่โวยวายนี่ชอบตั้งคำถามเยอะมากกก ละก็จะถามๆๆๆๆๆๆ แต่เราไม่เดินหนี หรือทำร้ายเขานะ
เราแค่ต้องการคำตอบ แล้วเขาก็ใช้เหตุผลมาตอบเรา จนเราเงียบ และขอโทษ
ขอแค่ได้ถาม+ความหงุดหงิด พูดไม่ดีอีก แต่ไม่พูดคำหยาบนะ
พอได้คำตอบที่สงสัย รู้สึกผิดเลย เงียบกริบ ขอโทษน้าาาา ง้อเขาไปอีก นี่แหละทำบ่อย
ก็กลัวเขาจะเบื่อ..
จนตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าอะไรๆ เปลี่ยนไปเพราะเราห่างกัน เวลาก็ไม่ค่อยมีให้กัน
เราทำแบบเดิม เขาก็จะไม่ค่อยคุยด้วย เหมือนให้หายเอง แล้วค่อยมาคุยกันดีๆ
ในความคิดเรา เขาก็คงไม่ชอบแหละ เวลานานไปอะไรๆก็เปลี่ยน เราก็ควรเปลี่ยน
คุยกันน้อย ก็อยากให้ตอนที่คุยกัน มันมีความสุข ไม่ใช่ทะเลาะกัน อันนี้เราเข้าใจ และก็ปรับตัวอยู่
แต่ถ้าเราหงุดหงิด เราก็อยากมาเล่าหรือระบายให้เขาฟัง ว่ารู้สึกไง ให้เขารู้บ้าง
แต่แฟนไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ เราก็ต้องไปทำอย่างอื่นก่อน เพื่อมาคุยดีๆกับเขา
พอเราลองเปลี่ยนนิสัยเราเอง ไม่ค่อยงี่เง่า ไม่โวยวาย ไม่ทำแบบเมื่อก่อน ไประบายใส่อันอื่นมา555
รู้สึกว่าคุยกับเขาน้อยลง ถามคำตอบคำ เพื่อให้เขารู้สึกดี พูดดีๆกับเขา
มันก็โอเคนะ แต่เรากลับถอยออกมาเรื่อยๆ จนไม่ค่อยสนใจเขาแล้ว
เขาจะตอบก็ตอบ ไม่ตอบก็ไม่รอ เพราะเมื่อก่อนตอบช้า เราก็จะรัวแชท แต่ตอนนี้ปล่อยเลย
แล้วแต่เขา กลับมาทบทวนความรู้สึกตัวเอง แล้วทำไมมันไม่เหมือนเดิม
เราก็ไม่เข้าใจ นี่มันคือความสุขของเราจริงๆหรอ แต่จะให้เขามายอมเราตลอดมันก็ไม่ได้
ใจเขาใจเรา งงตัวเองมากก ว่าเราต้องทำไง เพื่อให้มันดีกับเราทั้งคู่
แล้วถ้ามีคนที่ดีกว่าเราเข้ามาหาเขาจริงๆ เราควรปล่อยเขาไปใช่ไหม
เพราะเราคิดว่า นิสัยเราไม่ดี คนที่เข้ามาหาเขา คงดีกว่าเราอยู่แล้ว น้อยใจตัวเองอยู่บ่อยๆ
แต่เราไม่อยากให้เขาไปหรอกนะ แต่ถ้าจะไปก็ห้ามไม่ได้หรอก
แต่ถ้าเราไม่ดีจริงๆ แล้วทำให้เขาต้องไปหาคนที่ดีกว่าเรา อันนี้เรายอมรับได้นะ
เพราะเราเป็นคนดีให้เข้าไม่ได้ ใครๆก็ต้องหาสิ่งที่ดีกว่าให้ตัวเองอยู่แล้ว
แต่สำหรับเราเขาดีพอ เราไม่คิดจะหาคนอื่นแล้ว แต่กับเขา555555555555 เราก็เข้าใจ
แต่เราไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ ปรับนิดปรับหน่อย มันคงไม่ยากไปหรอก TT
เราเข้าใจเขานะ แต่ถ้าเลิกกันไป เราคงไม่มีใครชอบแล้วแหล่ะ5555 คนแบบเราใครจะมาชอบ
และกว่าเราจะได้คบกับเขามันก็ไม่ใช่ง่ายๆ
อะไรที่มากไปหรือน้อยไปมันก็ไม่ดีหรอก ไม่มีใครทนเราได้ตลอด
ขอคำปรึกษาค่าาา..
อีกคำถาม คำว่า แฟน จริงๆแล้วความหมายคืออะไรหรอคะ
หรือแล้วแต่เราว่าจะให้เขามีความหมายแบบไหน..
ขอบคุณค่ะ
ถ้ามีคนที่ดีกว่าเรามากกๆๆๆ เข้ามาหาเธอหล่ะ ?
เรายอมรับนะว่า.. เราชอบหลายคน แต่พอมีแฟน เราซื่อสัตย์กับแฟนนะ ไม่มีนอกใจเลย
ไม่เคยทะเลาะกันเรื่องคนอื่น
เราชอบเล่นมุกกับแฟน หยอดทุกวัน ถ้าดีก็ดีมากกกกกก เขินยิ้มตลอด เป็นแฟนกันก็ยังจีบอยู่
แต่นิสัยส่วนตัวเราที่ไม่ดีก็มี อยู่ที่อารมณ์
ชอบเอาแต่ใจ งี่เง่า หงุดหงิดง่าย ขี้โวยวาย นิสัยไม่ดีๆ อยู่ที่เราก็เยอะ (แบบเกินพอดี) มันแย่มากก
แต่โวยวายนี่ชอบตั้งคำถามเยอะมากกก ละก็จะถามๆๆๆๆๆๆ แต่เราไม่เดินหนี หรือทำร้ายเขานะ
เราแค่ต้องการคำตอบ แล้วเขาก็ใช้เหตุผลมาตอบเรา จนเราเงียบ และขอโทษ
ขอแค่ได้ถาม+ความหงุดหงิด พูดไม่ดีอีก แต่ไม่พูดคำหยาบนะ
พอได้คำตอบที่สงสัย รู้สึกผิดเลย เงียบกริบ ขอโทษน้าาาา ง้อเขาไปอีก นี่แหละทำบ่อย
ก็กลัวเขาจะเบื่อ..
จนตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าอะไรๆ เปลี่ยนไปเพราะเราห่างกัน เวลาก็ไม่ค่อยมีให้กัน
เราทำแบบเดิม เขาก็จะไม่ค่อยคุยด้วย เหมือนให้หายเอง แล้วค่อยมาคุยกันดีๆ
ในความคิดเรา เขาก็คงไม่ชอบแหละ เวลานานไปอะไรๆก็เปลี่ยน เราก็ควรเปลี่ยน
คุยกันน้อย ก็อยากให้ตอนที่คุยกัน มันมีความสุข ไม่ใช่ทะเลาะกัน อันนี้เราเข้าใจ และก็ปรับตัวอยู่
แต่ถ้าเราหงุดหงิด เราก็อยากมาเล่าหรือระบายให้เขาฟัง ว่ารู้สึกไง ให้เขารู้บ้าง
แต่แฟนไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ เราก็ต้องไปทำอย่างอื่นก่อน เพื่อมาคุยดีๆกับเขา
พอเราลองเปลี่ยนนิสัยเราเอง ไม่ค่อยงี่เง่า ไม่โวยวาย ไม่ทำแบบเมื่อก่อน ไประบายใส่อันอื่นมา555
รู้สึกว่าคุยกับเขาน้อยลง ถามคำตอบคำ เพื่อให้เขารู้สึกดี พูดดีๆกับเขา
มันก็โอเคนะ แต่เรากลับถอยออกมาเรื่อยๆ จนไม่ค่อยสนใจเขาแล้ว
เขาจะตอบก็ตอบ ไม่ตอบก็ไม่รอ เพราะเมื่อก่อนตอบช้า เราก็จะรัวแชท แต่ตอนนี้ปล่อยเลย
แล้วแต่เขา กลับมาทบทวนความรู้สึกตัวเอง แล้วทำไมมันไม่เหมือนเดิม
เราก็ไม่เข้าใจ นี่มันคือความสุขของเราจริงๆหรอ แต่จะให้เขามายอมเราตลอดมันก็ไม่ได้
ใจเขาใจเรา งงตัวเองมากก ว่าเราต้องทำไง เพื่อให้มันดีกับเราทั้งคู่
แล้วถ้ามีคนที่ดีกว่าเราเข้ามาหาเขาจริงๆ เราควรปล่อยเขาไปใช่ไหม
เพราะเราคิดว่า นิสัยเราไม่ดี คนที่เข้ามาหาเขา คงดีกว่าเราอยู่แล้ว น้อยใจตัวเองอยู่บ่อยๆ
แต่เราไม่อยากให้เขาไปหรอกนะ แต่ถ้าจะไปก็ห้ามไม่ได้หรอก
แต่ถ้าเราไม่ดีจริงๆ แล้วทำให้เขาต้องไปหาคนที่ดีกว่าเรา อันนี้เรายอมรับได้นะ
เพราะเราเป็นคนดีให้เข้าไม่ได้ ใครๆก็ต้องหาสิ่งที่ดีกว่าให้ตัวเองอยู่แล้ว
แต่สำหรับเราเขาดีพอ เราไม่คิดจะหาคนอื่นแล้ว แต่กับเขา555555555555 เราก็เข้าใจ
แต่เราไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ ปรับนิดปรับหน่อย มันคงไม่ยากไปหรอก TT
เราเข้าใจเขานะ แต่ถ้าเลิกกันไป เราคงไม่มีใครชอบแล้วแหล่ะ5555 คนแบบเราใครจะมาชอบ
และกว่าเราจะได้คบกับเขามันก็ไม่ใช่ง่ายๆ
อะไรที่มากไปหรือน้อยไปมันก็ไม่ดีหรอก ไม่มีใครทนเราได้ตลอด
ขอคำปรึกษาค่าาา..
อีกคำถาม คำว่า แฟน จริงๆแล้วความหมายคืออะไรหรอคะ
หรือแล้วแต่เราว่าจะให้เขามีความหมายแบบไหน..
ขอบคุณค่ะ