การถูกคนที่เรารัก หลอกให้รักมันเจ็บน้อ

คือเราอยากจะมาเเชร์ประสบการณ์เรื่องความรักของเราให้ฟังมันอาจจะเป็นข้อคิดให้กับใครหลายๆคนก็ให้น่ะคือเราตอนนั้นอยู่ม.4มีรุ่นน้องอยู่ม.3 เราก็ำม่ได้รู้จักกันหรอกไม่สนิทกันโดยอยู่มาวันหนึ่ง เขาทักเฟสเรา เราก็ตอบๆไปด้วยความเราไม่หยิ่งเนอะที่เเรกก็ไม่ได้รักน้องเขาหรอกไม่ได้ปลื้มไม่ได้อะไรเลยก็คุยๆกันมานานน่ะไอ้เราก็ถามเขามีเเฟนยังเขาก็ว่ายังไม่มีไม่มีหรอกเราก็ใช่ พอคุยกันไปพักใหญ่มันเหมือนคุยเเล้วรู้สึกดี รู้สึกเขาเข้ากับเราด้วยน่ะสงสัยมันคงจะเป็นรักเเรกของเราก็ได้พอคุยๆไปเขาก็เลยเงียบแปลกไม่เหมือนเดิมเราก็ไม่ก้าทักไป ที่มันพีดๆๆสุดๆๆๆคือเขาเป็นเเฟนกันกับรุ่นพี่ที่อยู่ม.6 เราว่ารุ่นพี่ม.6ก็คงจะรู้ว่าเราคุยกับเเฟนเขา เวลาเจอเรามองเราเหมือนกะจะกินเนื้อกินเนื้อ เเต่ทำไมเรากับไปรักเเฟนเขาล่ะไปรักตอนไหน พอไม่ได้คุยก็คิดถึงเหมือนขาดอะไรไป แล้วเขาก็กับมาทักเฟสเราแล้วด้วยความที่เรารักเขารู้ทั้งรู้ว่าเขามีเจ้าของเราก็จะไปรักเขาอีกทำดีทุกๆอย่างอยากได้อะไรก็ได้เท่าที่มี เขาเลิกกับรุ่นพี่ม.6และเรายังคิดพอมีหวังจะได้คบกับเขา เเต่เขากับไม่มองเราไปคบกะเพื่อนเราอีกชีวิตน้อชีวิตเเต่คบกันได้ไม่นานก้อเลิก ตอนที่คบกะเพื่อนเราเขากะทักเรามาอีกเราก้รักเขาน้อทำไงได้ล่ะ เขาก้อไปคบกะคนอื่นอีกเเต่ก้ทักเฟสเรา อยู่อย่างเนี่ย เขาพูดเหมือนจะรักเรามาก คุยทุกวัน ปีใหม่ก้มาหาเรามาเล่นกะเรา เราก้ถามว่าทำไมมั้ยไปหาเเฟนล่ะปีใหม่เขาว่าไม่ไปอยากมาหาพี่มากกว่าเราก้เริ่มรู้สึกว่าเขารักเราจิงแต่ไม่ก้าบอกเลิกเเฟนเขา เพราะทุกครั้งที่คุยกันรักพี่เรารู้สึกได้ ..........เเต่สุดท้ายมันไม่เป็นอยากที่เราคิดทุกอย่างพังเขาก้เลือกคนปัจจุบันของเขาสิเราเเค่คนแก้เศร้า มีเรื่องทุกข์ใจ เรื่องให้ช่วยสุดท้ายมันก้เเคร์คนไม่มีค่าอะไร
นั้นตั้งเเต่ตอนนั้นมา ก้ไม่เชื่อคำพูดคำว่ารักของใครอีกต่อไปเลยปิดกั้นกลัวเจ็บเหมือนเดิม