วันนี้ ได้เดินทางไปทำธุระแห่งหนึ่งในตัวเมืองด้วยมอเตอร์ไซด์  เมื่อขับรถกลับ จู่ๆก็มีโทรศัพท์เข้ามาสั่นตรงขา งืดๆๆๆๆๆ จึงได้ทำการจอดรถไว้ที่ข้างทางลงปลายเชิงสะพาน จอดไว้ในที่ปลอดภัย หลังจากนั้น ก็คุยโทรศพท์กับบุคคลอันเป็นที่รัก เมื่อเสร็จสรรพจากการคุยกันแล้ว กำลังสวมหมวกกันน็อค ก็มีผู้หญิงบุคคลหนึ่ง สวมเสื้อสีเหลืองกางเกงสีน้ำตาล สีสันสดใส เดินเข้ามาทักทายพร้อมกับยกมือไหว้และพูดว่า
"สวัสดีค่ะ พอดีพี่ตกงานหางานทำก็ไม่มี วันนี้ยังไม่ได้ทานข้าวเลย น้องพอจะมีตังให้พี่สักหน่อยไหม"
"ผมไม่มีเงินเลยคับ" รีบตอบอย่างเร็วไว แล้วผมก็ขับรถออกมาอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้ให้เงินเขาเลย

ในตอนนั้น สมองบอกว่า ไม่ควรจะให้ เพราะในเมืองแห่งนี้มิจฉาชีพเยอะพอสมควร ต่อมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก็คิดในใจว่า ทำไมเราไม่ให้เขา แล้วถ้าเราเป็นแบบเขาล่ะ และรู้สึกเสียใจขึ้นมา เสียใจที่ไม่ได้ให้เงินเขาไป ตามจริงแล้วในกระเป๋าก็มีเงินอยู่ หนึ่งร้อยสิบกว่าบาท ซึ่งเป็นเงินของบุคคลอื่นที่เขาฝากให้มาซื้อของจำนวนหนึ่งร้อยบาท หากคิดได้รวดเร็วอีกนิด ก็จะให้เงินไป ห้า บาท แบ่งๆกันไป
หากเป็นเรื่องจริง ก็ต้องขอโทษจากใจจริง ที่ไม่ได้ช่วยเหลือ หากเป็นเรื่องเท็จ ก็ขอให้พี่เขาหันไปทำอาชีพที่สามารถสร้างรายได้ได้ ในเมืองแห่งนี้ ก็มีประกาศรับสมัครงานมากมาย หากไม่เลือกงานก็คงจะมีงานทำได้ง่ายๆมากเช่นกัน หรือหากพี่เขาเป็นบุคคลไม่สมประกอบ ก็ต้องขอโทษจริงๆ