ป่วยเข้ารพ.พิการ ดรอปเรียน มันทำให้เข้าใจชีวิตมากขึ้น

สวัสดีค่ะ เราเขียนกระทู้นี้ขึ้นเพื่ออยากจะบอกอะไรหลายๆอย่างให้กับทุกคน  เป็นเหมือนการดูเเลตัวเองให้มากกว่านี้
เป็นเด็กม.ปลายธรรมดาคนนึงค่ะ เรียนไม่เก่งเเต่ก็พยายามนะคะ เข้ามหาลัยอ่านหนังสือหนักมากจริงๆ ตี3 ก็ไหว ไม่ค่อยได้พักเท่าไหร่ เครียดมากด้วย จนวันนึงสอบติดแล้วรู้สึกว่ามค่ามากกับที่อดหลับอดนอนมา เมื่อเมษาที่ผ่านมาปวดหัวเเล้วล้มลง ตอนนั้นไม่รู้นะว่าความตายคืออะไรเต่คิดว่าต้องตายเเน่ๆมันทรมาน ตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้านเลย ก็ร้องไห้อยู่กับพื้นอย่างนั้นเเต่ก็คิดถึงหน้าแม่ตลอด ร้องหาแม่ คิดว่าจะตายไม่ได้ ต้องไปเรียน ยังไม่ได้ไปเรียนเลย ก็เหมือนมีสติขึ้นมาคลานไปโทรหาพ่อ พ่อพาส่ง รพ.ทัน รพ.วินิจฉัยว่าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ เกิดจากความเครียด การพักผ่อน เเล้วบวกกับเส้นเลือดเราเล็กมาก ตอนนั้นไม่คิดเลยว่านอนรพ.4วันฟื้นขึ้นมาเเล้วจะเป็นเเบบนี้ เเขนขาด้านซ้ายไม่มีความรู้สึกมันขยับไม่ได้ เรากลายเป็นคนเดินไม่ได้ เป็นอัมพฤก ประมาณนั้นเเต่เราก็คิดเสมอว่าต้องไปเรียนเลยพยายามจนเดินได้เเต่มันก็ไม่ทันจึงต้องดรอปเรียนไว้เพื่อรักษาตัว ถ้ารู้ว่าตื่นมาเเล้วเป็นเเบบนี้คงกลั้นใจตายนานเเล้ว เรื่องนี้มันทำให้เราคิดได้ว่าชีวิตจะสอนชีวิตเราเอง ตอนที่เราดีๆอยู่คนเราต่างนึกถึงเเต่สิ่งอื่นจนลืมนึกถึงตัวเองหรือคนรอบข้าง เหมือนกับเราที่คิดว่าการมีที่เรียน ทที่ทำงานดีๆมันจะทำให้เราประสบความสำเร็จจ ขณะเดียวกันตอนนที่กำลังจะตายคนเเรกที่คิดถึงคือแม่ มันทำให้เรารู้สึกเสียใจมากที่ผ่านมาไม่เคยสนใจตัวเองเลย ปล่อยให้สุขภาพเป็นเเบบนี้ได้ยังไง เราเอาเวลาไปกับการเรียน จริงๆเเล้วเงินไม่ใช่ทุกอย่าง มันทำให้เราเข้าใจโลกขึ้น  ถึงจะโชคร้ายเเต่ก็ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจมากขึ้น อยากให้เพื่อนหรือน้องๆที่กำลังเรียน ว่าอย่าเครียดกดดันตัวเองมาก สุขภาพเราต้องมาก่อนเป็นอะไรขึ้นมา เราเอง พ่อแม่ที่จะเเย่นะ ทำได้ที่พอไหว ได้เเค่ไหนเอาเเค่นั้น อย่าไปฝืนให้เอาเราเป็นตย.ก็ได้ ใครจะไปคิดเนอะว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นมันยากที่จะทำใจได้เพราะมันไม่เหมือนเดิมแต่แปลกที่มันจะค่อยๆสอนตัวเราไปเองว่าเราต้องผ่านมันไปให้ได้ เรายังมีลมหายใจ เมื่อก่อนเคยสงสัยนะว่าคนอื่นทำไมไม่มีความทุกข์กันเหรอ ทำไมถึงยิ่ม หัวเราะ เลิกเรียนไปดูหนัง สบายใจอะไรแบบนั้น กลับกันเราเครียด ทุกข์ ร้องไห้กับความไม่เข้าใจตัวเอง
อย่าใช้ชีวิตเเบบเราเลย ทุกอย่างมีขอบเขตเรียนให้สนุก วัยเราก็เล่นให้สนุกอย่าไปฝืนมันมาก เพราะสุดท้ายเเล้วจะเสียทุกอย่างเอาอะไรคืนมาไม่ได้ เราเสียขา เเขนข้างซ้าย เสียโอกาสที่จะไปเรียน มันน่าเสียดายเเต่จะทำยังไงได้เนอะชีวิตก็ต้องเดินต่อไป หลายคนอาจจะพบเจอปัญหาที่เเตกต่างกันไป หนักไม่เหมือนกันเต่อย่างน้อยเราก็ยังมีคนอยู่ข้างๆนะ เราคนนึงขอเป็นกำลังใจให้คนที่กำลังเจอกับปัญหาผ่านมันไปด้วยกันนะ เราจะมีชีวิตที่สดใสอีกครั้งนึง ต้องผ่านความกลัวนี้ไปให้ได้นะ