เริ่มเรื่องเลยนะครับ
เคยเป็นกันไหมครับ รู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยว ไม่มีใคร ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเห็นความสำคัญ จะเห็นค่าก็ต่อเมื่อมีคนเหล่านั้นต้องการความช่วยเหลือก็เท่านั้น ถ้าจะถามว่าไม่มีเพื่อนเลยหรอ ก็มีนะครับ แต่เอาที่สนิทจริงๆเลยก็ไม่มีเลย เป็นงี้มาตั้งแต่มัทธยม จนตอนนี้ขึ้นมหาลัย ไปไหนมาไหนก็ตัวคนเดียว ทำอะไรก็ตัวคนเดียวตลอด ตลอดที่ผ่านมา ผมมักจะให้กำลังใจตัวเองว่า "เอาวะถือว่าเก็บเควสอยู่คนเดียว" แต่นานๆเข้ามันก็ยิ่งทำให้ตัวเองยิ่งแย่
จนบางคนั้งก็นั่งนอยอยู่คนเดียว จนพ่อแม่ต้องเข้ามาถาม แต่ผมก็ไม่กล้าบอกท่าน เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก กลัวท่านกังวลไปเปล่าๆ ดังนั้นผมอยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหน่อยครับว่ามีการรับใือกับเรื่องแบบนี้ยังไง
ปล.กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดอย่างใดต้องขอโทษมา ณ ที่นี่ด้วยครับ
ปล2.ด่าได้แต่อย่าแรงนะครับ 55555
เพื่อนๆมีการรับมืออย่างไรกับความเหงาและโดดเดี่ยวบ้าง?
เคยเป็นกันไหมครับ รู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยว ไม่มีใคร ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเห็นความสำคัญ จะเห็นค่าก็ต่อเมื่อมีคนเหล่านั้นต้องการความช่วยเหลือก็เท่านั้น ถ้าจะถามว่าไม่มีเพื่อนเลยหรอ ก็มีนะครับ แต่เอาที่สนิทจริงๆเลยก็ไม่มีเลย เป็นงี้มาตั้งแต่มัทธยม จนตอนนี้ขึ้นมหาลัย ไปไหนมาไหนก็ตัวคนเดียว ทำอะไรก็ตัวคนเดียวตลอด ตลอดที่ผ่านมา ผมมักจะให้กำลังใจตัวเองว่า "เอาวะถือว่าเก็บเควสอยู่คนเดียว" แต่นานๆเข้ามันก็ยิ่งทำให้ตัวเองยิ่งแย่
จนบางคนั้งก็นั่งนอยอยู่คนเดียว จนพ่อแม่ต้องเข้ามาถาม แต่ผมก็ไม่กล้าบอกท่าน เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก กลัวท่านกังวลไปเปล่าๆ ดังนั้นผมอยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหน่อยครับว่ามีการรับใือกับเรื่องแบบนี้ยังไง
ปล.กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดอย่างใดต้องขอโทษมา ณ ที่นี่ด้วยครับ
ปล2.ด่าได้แต่อย่าแรงนะครับ 55555