เรามักมีความคิดอยากตายผุดขึ้นมาบ่อยๆค่ะ วางแผนไว้หลายแผนมากว่าทำยังไงบ้างถึงจะตาย แต่ก็จะห่วงแบบ ฉันยังไม่ได้ทำแบบนั้นเลย ฉันยังไม่ได้เป็นแบบนี้เลย ทำให้สำเร็จก่อนสิ ถึงตอนนั้นถ้าตายคงสบายใจกว่าเพราะอย่างน้อยก็ได้ทำสิ่งที่อยากทำไปแล้ว แต่อีกใจกลับบอกไม่ต้องทำหรอก ไม่มีทางทำได้หรอก ไปไม่ถึงหรอก คือมันขัดแย้งอยู่ในตัว
อีกนิดเดียวคำว่าทนมีชีวิตอยู่มันก็จะขาดลงแล้ว แต่ยังอยากแต่งนิยายให้จบสักเรื่อง อยากเป็นพิธีกร อยากเป็นผู้กำกับ อยากมีบ้านสักหลังอยากเลี้ยงแมวขนยาวสีเทาหน้าบึ้งๆแล้วตั้งชื่อว่าเมกอยู่เลย แต่เหมือนเราหันหลังให้ชีวิตและคำพวกนั้นไปแล้ว แล้วถือด้ายชีวิตตัวเองอยู่พร้อมที่จะดึงมันให้ขาด
เราเป็นประเภทไม่ชอบเรียนค่ะ ถ้าไม่เรียนเราก็ไม่สามารถที่จะเป็นพิธีกรหรือผู้กำกับได้ ขนาดแค่จบ ม.3ยังถูๆไถๆสุดๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับการนั่งเรียนหลักสูตรอยู่ในห้อง เขียนตัวหนังสือใส่กระดาษเพื่อทำเกรดดีๆ แต่ชอบอะไรที่มันท้าทายกว่าอย่างการทำงานที่เสี่ยงตาย เขาบอกว่าคนเราถ้าไม่เข้าใกล้จุดที่ใกล้ตาย จวนตัวจริงๆจะยังไม่รู้สึกว่าอยากมีชีวิตอยู่ แต่เราไม่ได้อยู่ในจุดนั้นสักทีเลยไม่รู้สึกอะไรเลย
ทุกวันนี้เราซึมลงเรื่อยๆ บางครั้งก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆจนรู้สึกว่านี่กูเป็นหอกอะไร
หัวใจเต้นแรง มือสั่น ถึงจะไม่มากแต่ก็รู้สึกได้ว่ามันสั่น และจะเบลอๆอยู่ตลอด ง่วงนอนทั้งวัน นอนเยอะมาก แต่กินน้อยมากบางวันกินแต่น้ำก็อยู่ได้ แต่ถ้าได้กินแล้วจะกินจนแทบไม่หยุด ทำอะไรก็เหมือนไร้ชีวิต ไม่อยากเจอผู้คน ไม่อยากพูด ไม่อยากยิ้ม เหนือยๆตลอดและคิดว่า นี่เกิดมาเพื่ออะไร อยู่ไปทำไมเปลืองข้าวสุก เรียนไม่จบ ม.6 ชีวิตนี้ไม่พยายามอะไรเลย ทำอะไรก็ห่วย
ไม่อยากเข้าสังคมเพราะเวลาอยู่กับคนเยอะๆมันเหนี่ยมากผลาญพลังใจสุดๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้วิธีเข้าสังคมในระดับหนึ่งค่ะ ปั้นหน้ายิ้มได้ตลอด มันคงติดไปจากที่บ้านขายของน่ะ ไม่ว่ารู้สึกยังไงก็ยิ้มและร่าเริงได้ตลอดแต่ก็มีบ้างที่ไม่ไหวจริงๆ
วันๆไม่ทำอะไรเลย ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากสิ่งที่ชอบจริงๆ
อยากเปลี่ยนความคิดให้อยากมีชีวิตอยู่อีกครั้งค่ะ อยากเรียนให้จบโดยไม่ไปโดดตึกตายก่อน นี่ยิ่งชอบที่สูงๆอยู่ อยากจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จก่อนจะเปลี่ยนน้ำในอ่างให้เป็นสีชาดพร้อมกับการที่เลือดหมดตัว ขอคำแนะนำค่ะ
*ไม่อยากให้ครอบครัวรู้เรื่องด้วยค่ะ ไม่อยากให้รู้ว่ามีลูกแบบนี้ อยากแก้ปัญหาด้วยตัวเองค่ะ
อยากฆ่าตัวตายแต่ยังมีห่วง ควรเปลี่ยนความคิดยังไง
อีกนิดเดียวคำว่าทนมีชีวิตอยู่มันก็จะขาดลงแล้ว แต่ยังอยากแต่งนิยายให้จบสักเรื่อง อยากเป็นพิธีกร อยากเป็นผู้กำกับ อยากมีบ้านสักหลังอยากเลี้ยงแมวขนยาวสีเทาหน้าบึ้งๆแล้วตั้งชื่อว่าเมกอยู่เลย แต่เหมือนเราหันหลังให้ชีวิตและคำพวกนั้นไปแล้ว แล้วถือด้ายชีวิตตัวเองอยู่พร้อมที่จะดึงมันให้ขาด
เราเป็นประเภทไม่ชอบเรียนค่ะ ถ้าไม่เรียนเราก็ไม่สามารถที่จะเป็นพิธีกรหรือผู้กำกับได้ ขนาดแค่จบ ม.3ยังถูๆไถๆสุดๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับการนั่งเรียนหลักสูตรอยู่ในห้อง เขียนตัวหนังสือใส่กระดาษเพื่อทำเกรดดีๆ แต่ชอบอะไรที่มันท้าทายกว่าอย่างการทำงานที่เสี่ยงตาย เขาบอกว่าคนเราถ้าไม่เข้าใกล้จุดที่ใกล้ตาย จวนตัวจริงๆจะยังไม่รู้สึกว่าอยากมีชีวิตอยู่ แต่เราไม่ได้อยู่ในจุดนั้นสักทีเลยไม่รู้สึกอะไรเลย
ทุกวันนี้เราซึมลงเรื่อยๆ บางครั้งก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆจนรู้สึกว่านี่กูเป็นหอกอะไร
หัวใจเต้นแรง มือสั่น ถึงจะไม่มากแต่ก็รู้สึกได้ว่ามันสั่น และจะเบลอๆอยู่ตลอด ง่วงนอนทั้งวัน นอนเยอะมาก แต่กินน้อยมากบางวันกินแต่น้ำก็อยู่ได้ แต่ถ้าได้กินแล้วจะกินจนแทบไม่หยุด ทำอะไรก็เหมือนไร้ชีวิต ไม่อยากเจอผู้คน ไม่อยากพูด ไม่อยากยิ้ม เหนือยๆตลอดและคิดว่า นี่เกิดมาเพื่ออะไร อยู่ไปทำไมเปลืองข้าวสุก เรียนไม่จบ ม.6 ชีวิตนี้ไม่พยายามอะไรเลย ทำอะไรก็ห่วย
ไม่อยากเข้าสังคมเพราะเวลาอยู่กับคนเยอะๆมันเหนี่ยมากผลาญพลังใจสุดๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้วิธีเข้าสังคมในระดับหนึ่งค่ะ ปั้นหน้ายิ้มได้ตลอด มันคงติดไปจากที่บ้านขายของน่ะ ไม่ว่ารู้สึกยังไงก็ยิ้มและร่าเริงได้ตลอดแต่ก็มีบ้างที่ไม่ไหวจริงๆ
วันๆไม่ทำอะไรเลย ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากสิ่งที่ชอบจริงๆ
อยากเปลี่ยนความคิดให้อยากมีชีวิตอยู่อีกครั้งค่ะ อยากเรียนให้จบโดยไม่ไปโดดตึกตายก่อน นี่ยิ่งชอบที่สูงๆอยู่ อยากจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จก่อนจะเปลี่ยนน้ำในอ่างให้เป็นสีชาดพร้อมกับการที่เลือดหมดตัว ขอคำแนะนำค่ะ
*ไม่อยากให้ครอบครัวรู้เรื่องด้วยค่ะ ไม่อยากให้รู้ว่ามีลูกแบบนี้ อยากแก้ปัญหาด้วยตัวเองค่ะ