ขอระบาย

เรามีปัญหากับเพื่อน   เราทำผิดต่อเพื่อนมาก   เพื่อนเราพยายามใส่ใจทุกอย่างพยายามถาม   เป็นห่วง   อยากปลอบ   อยากเข้าใจ   แต่เรากลับทิ้งขว้างความรู้สึกที่ดีเหล่านั้น   เราเมินใส่เพื่อน   เราหนี  และทิ้งเพื่อน   เราเป็นเพื่อนที่เลวมาก   เราไม่ได้อยากทำแบบนั้นแต่มันเป็นสันดานติดตัวที่แก้ยาก  เราไม่เคยได้เจอใรรที่ห่วงใยเราขนาดนี้เราไม่ชินกับการที่มีคนคอยถามไถและห่วงใย   เราเมินใส่คนที่รักเรา   ตอนนี้เรารู้สึกผิดแต่มันสายไปแล้ว   เพราะสิ่งที่เราทำมันเกินที่จิตใจของเพื่อนจะทนรับไหว   เราไม่รู้จะทำยังไง   เราขอโทดแล้วแต่ก็รู้ว่ามันคงไม่ได้ทำให้อะไรกลับมาเป็นเหมือนเดิมความรู้สึกมันเสียไปแล้วมันยากที่จะเชื่อใจกันอีกครั้ง   เราร้องให้จริงๆนะ   เรารู้ว่าเรากำลังเสียคนที่รักไป  เรากลัวเสียเพื่อนไป   เราจนปัญญาแล้วจริงๆ   เราอยากขอโทดต่อหน้านะ  แต่ตอนนี้มันยากเกินไปแล้ว