"เรา(พี่สาว) โดนน้องชายทำร้าย(ถีบ ด่า) ต่อหน้าแม่และพี่สาวคนโต"
ขอเล่าเหตุการณ์ทีเพิ่งเกิดขึ้นและเรื่องราวก่อนหน้านี้ เราอยากระบาย อยากหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวเรา
..............ครอบครัวเรา มี 5 คน พ่อ แม่ พี่สาว เรา และน้องชาย เราอายุ 25 น้องชายอายุ 18 กำลังขึ้นปี 2 วันหนึ่งน้องชายมาขอยืมเงิน 30,000 เราตกใจมาก จึงถามว่า "เอาเงินไปทำอะไรตั้ง 30,000" น้องชายให้เหตุผลว่า "แฟนเก่า(เด็กม.6) ที่เพิ่งบอกเลิกน้องชายเราไปเพราะกลับไปคบกับแฟนเก่าขอยืมไปจ่ายค่ามัดจำเกี่ยวกับงานกีฬาสี เสมุดบัญชีเงินกีฬาสีอยู่ที่เพื่อนอีกคน วันนี้ต้องไปจ่ายมัดจำ เพราะเป็นวันสุดท้าย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะคืนให้" น้องชายเรารู้ว่าเราทำงาน เรามีเงินเก็บมาก พอที่จะให้ยืมได้โดยที่เราไม่เดือดร้อน เราบอกปฏิเสธไปว่าไม่ได้ เราทำงานมาเหนื่อย กว่าจะเก็บเงินได้ ไม่ได้เก็บเงินเพื่อให้ใครที่ไม่รู้จักมายืมแบบนี้ เพราะไม่ใช่คนในครอบครัว เราถือว่าเป็นคนอื่นหมด เรื่องเงินๆทองๆไม่เข้าใครออกใคร น้องเราพยายามตื้อ เราเลยแนะนำว่าให้ไปคุยกับร้าน ให้ผลัดเป็นจ่ายวันพรุ่งนี้ น้องชายเราก็หงุดหงิดที่เราไม่ช่วย เราก็บอกว่า ถ้าเป็นอุบัติเหตุ บ้านไฟไหม้ ที่มันฉุกเฉินจริงๆเราอาจจะช่วย แต่นี้ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นและเกี่ยวข้องอะไรกับเราและน้องชายเราเลย คนเราจะช่วยเหลือใครต้องไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนด้วย จากนั้นน้องชายเราก็บอกว่า "ไม่ให้ก็ไม่ให้ ไปยืมแม่ก็ได้" ซึ่งเราไม่คิดเลยว่าน้องเราจะกล้าไปยืมแม่ตั้ง 30,000 ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แม่เราได้ยินก็ตกใจที่น้องชายพูด ว่าจะขอยืมเงินเอาไปให้เด็กคนนั้น แม่เราก็บอกเหมือนกับเราว่า "ไม่ได้นะ เงินตั้ง30,000 จะไปให้คนอื่นยืมได้ยังไง" น้องเราทำทีท่าไม่พอใจ แม่เราก็เริ่มเสียงดัง เราจึงไปตามพี่สาวเรามาพูด ซึ่งปกติเวลาที่น้องชายมีปัญหา พี่สาวจะเป็นโทรไปคุยกับพ่อ ให้พ่อเป็นคนคุยกับน้องชาย เพราะน้องชายจะกลัวพ่อคนเดียวเท่านั้น ทั้งแม่ พี่สาว และเรา ต่างก็พูดให้เหตุผลว่าให้ยืมไม่ได้เพราะอะไร เรารู้นิสัยว่าน้องเราเป็นคนหน้าใหญ่ กับเพื่อน แฟน ให้ได้หมด ยกเว้น แม่และพี่สาว ทั้งที่น้องชายเรายังเรียน ยังขอเงินพ่อแม่ และรู้ว่าน้องเราต้องหาเงินไปให้เด็กคนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม เราย้ำกับน้องชายว่า "ห้ามไปยืมเงินคนอื่นเพื่อเอาไปให้เด็กคนนี้ เลิกกันแล้ว เค้าก็เป็นฝ่ายบอกเลิก ยังจะให้เค้ายืมเงินอีก" น้องชายโกรธเรากับพี่สาวมาก และตะคอกใส่ว่า "ไม่เคยช่วยอะไรกูเลย ไม่เคยฟังกูเลย" เราบอกไปว่า "แล้วเคยทำอะไรให้เชื่อ ให้ไว้ใจได้มั้ย"
...............ตอนสมัยม.ปลาย ม.4 น้องเราติด 0 เกือบ 10 วิชา แม่เราก็ไปพบกับอาจารย์ ตอนม.5-ม.6 เราเป็นคนไปเซ็นคำร้องแก้ 0 ให้ น้องเราเคยโดนตำรวจกักตัวที่โรงพักเพราะขับรถหนีตำรวจเพียงเพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อค แม่กับเราก็ไปเคลียร์กับตำรวจให้ อีกหลายอย่างที่น้องเราเคยทำให้แม่ และเราเสียใจ ตอนนั้นแม่ร้องไห้กอดน้องเราไว้ไม่ให้น้องเราเข้ามาทำร้ายเรากับพี่สาว แม่บอกว่า "อย่าทำพี่ ยังไงเค้าก็เป็นพี่ อยากให้แม่อกแตกตายหรือไง" แม่เราก็ร้องไห้ น้องเราพยายามที่จะเข้ามาถีบเราพี่ แต่ไปโดนประตู เราเห็นแบบนี้เราจึงโทรหาพ่อ ให้พ่อคุยกับน้องชาย เราอธิบายพ่อคร่าวๆว่าน้องเราขอยืมเงิน30,000เอาไปให้เพื่อน ตอนนั้นเราไม่ได้ยินว่าพ่อพูดอะไรกับน้องชาย พอจะเดาได้ว่าด่าน้องชายเรา ปกติพ่อเรารักน้องชายเรามาก ถ้าไม่ทำอะไรผิด พ่อใจดี พูดดี มีอยู่ไม่กี่อย่างที่พ่อพูดเสมอว่า ไม่ชอบ อย่าทำ "ไม่เรียนหนังสือ ติดยา ไม่รักพี่น้อง" พ่อเราเป็นคนที่โมโหแล้วจะด่าหยาบมาก ทุกคนด็เคยโดน แต่เมื่อพ่อใจเย็นลง แล้วก็ไม่มีอะไร พ่อเราคงด่าหยาบน้องชายเราจึงวางมือถือลงแล้วเดินไปขณะที่พ่อเรายังพูดอยู่ เราหยิบมือถือมาแล้วเปิดลำโพง พ่อเราก็พูดว่า "พ่อยังพูดไม่เสร็จ อย่ามาทำแบบนี้" เราเรียกน้องชายให้มาคุยกับพ่อ เราเปิดลำโพงโดยที่แม่และเรานั่งอยู่ด้วย น้องเราก็นั่งฟัง
................ พ่อเราก็พูดว่า "ค่ำป่านนี้ก็ยังทำงานเหนื่อยๆ หาเงินมาให้เรียน ใช้ ให้สบายเพราะกูเคยลำบากมาก่อน แต่กลับจะเอาเงินไปให้คนอื่นยืม คิดได้ยังไง กูหาเงินมาให้ลูกกูใช้ ไม่ใช้ให้ลูกคนอื่น ทุกวันนี้ยังขอเงินร้อย สองร้อยไปนั่งกินน้ำชา ยังหาเงินเองไม่ได้ แล้วยังจะไปให้คนอื่นยืม เอาให้ดีนะ มีหน้าที่เรียน ไม่เรียนก็ไม่ต้องเรียน ถ้ารับไม่ได้ก็ออกไป ออกไปแล้วต้องเก่งให้จริง เหมือนกูที่ออกจากบ้านมา แล้วกูก็ทำได้ มีกินมีใช้เลี้ยงมาจนถึงทุกวันนี้ กูทำงานเหนื่อยแทบตาย ยังมาทำให้กูลำบากใจอีก"
................. เรากับพี่สาวได้ยินเราก็ร้องไห้ พ่อแม่รักน้องชายมาก อยากได้อะไรก็ให้หมดทุกอย่าง แต่น้องชายเรากลับสร้างแต่ปัญหาให้พ่อแม่ไม่สบายใจ น้องเราฟังเสร็จก็เดินออกไป ครั้งนี้เป็นครั้งที่2 ที่น้องเรามีปัญหาเพราะเด็กคนนั้น เราตัดสินใจทักเฟสเด็กคนนั้นไป บอกว่า "ให้โทรกลับมาเบอร์นี้ อย่าบอกน้องพี่ พี่ให้เวลาถึงเที่ยงคืน ถ้าไม่โทรมา พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องปกครอง" สาเหตุที่เราพูดแบบนั้นเพราะเงิน30,000 เจ้าปัญหานี้มาจากเงินกีฬาสี เราอยากให้โรงเรียนรับทราบว่ามันเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้น แต่ใจจริงเราแค่ขู่เพื่อที่อยากให้มาเคลียร์กัน เด็กคนนั้นโทรมา เราก็อธิบาย พูดแบบให้เหตุผลว่าการยืมเงิน30,000 มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา และเลิกกันไปแล้ว มีคนใหม่แล้ว ก็อย่ามายุ่งกับน้องเราอีกเลย เราก็สอนไป และเคลียร์กันจบ เราคุยกับแม่ พี่สาว เรื่องที่คุยกับเด็กคนนั้น
................. สักพักนึงน้องชายเราเดินเข้ามา จะเตะเรา เราก็พูดว่าทำไม น้องชายเราก็ตะคอกใส่ว่า "จะทักเค้าไปทำไม ทำไมไม่คุยกับกูเองไอ
" น้องเราเรียกเรา "ไอ
" เราพูดว่า "คุยกันเสร็จแล้ว เคลียร์แล้ว จบแล้ว เพราะคุยไม่รู้เรื่องไง เงินตั้ง30,000 ให้มันยืมได้ยังไง" น้องเราก็พูดว่า "กูหาขอกูได้เองแหละ แค่เงิน160 ยังโกงกูเลย ไอสัส" ที่มาเงิน160 คือเงินที่แม่วางเอาไว้ให้น้องเราใช้เวลาน้องเราออกไปกินน้ำชา ไปเที่ยวกับเพื่อน ซึ่งก่อนหน้านี้เราบอกแม่แล้วว่า ไม่ต้องให้เรา เพราะแม่ให้น้องเราเยอะแล้ว เราไม่ออกไปไหน ไม่จำเป็นต้องใช้ และวันนั้นเราหยิบเงิน160 ไป ขับรถไปรับพี่สาวที่สนามบิน ซื้อข้าวเหนียวไก่ทอดของเรากับน้องชาย 55 บาท เติมน้ำมันอีก 200 รวมเป็น 255 บาท พอน้องเราจะออกไปเที่ยว ถามถึงเงินที่แม่ให้ เราบอกว่า เรามีเศษแค่40 มีแบงค์ 500 เอาไป 40 ก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ น้องเราก็รับ ไม่ได้ข้องใจอะไร เราบอกว่า "เวลาที่ให้กูขับรถไปส่งนั่ง-น้ำชากับเพื่อน ค่าน้ำมันกูจ่ายเอง กูไม่เอาเงินแม่ เพราะแม่ให้เงินไป-น้ำชา สูบบุหรี่ เยอะแล้ว อยู่บ้านกูกินมาม่า กินข้าวเหนียวไข่ต้มทุกวัน เพราะนี่แหละ" เราร้องไห้ เราโคตรเสียใจ น้องเราไปพูดกับแม่ว่าเราเอาเงินไป ไม่แบ่งเงินให้น้อง ทั้งที่ว่า ส่วนต่างจากซื้อข้าว เราก็ให้น้องตลอด แค่วันนั้นเราไม่มีแบงค์ย่อยพอที่จะให้ เราไม่อยากเอาเงินแม่ เพราะแม่ให้น้องทุกวันเยอะอยู่แล้ว
................. เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา เรายอมไม่เอาตังเพื่อแม่กับน้อง แต่น้องเรากลับคิดกับเราแบบนี้ เราโมโหมาก เราเดินไปหยิบแบงค์ 500 แล้ววางตรงข้างๆน้องเรา แล้วบอกน้องเราไปว่า "เอาไปเลยนะ วันๆตื่นมาก็ไม่ทำ
อะไรแล้ว ยังจะเอาตังจากแม่ไปนั่ง-น้ำชา ซื้อบุหรี่ หาว่ากูโกง ทั้งที่กูเสียสละให้ตลอด" น้องเราขยำเงินแล้วพูดว่า "เงินอ่าซื้อคนอย่างกูไม่ได้หรอกอีสัส" แล้วน้องชายก็ถีบเรา เข้าตรงลำตัวโดนไปข้อมือขวา เราร้องไห้หนักมาก แม่ว่ากอดน้องเราแล้วพูดว่า "ทำไมเป็นแบบนี้ อย่าทำพี่ แม่จะตายแล้วรู้มั้ย หรือให้แม่ตายก่อนถึงจะหยุด"
................ เราร้องไห้เพราะสงสารแม่ สงสารพ่อ ว่าทำไมน้องเราถึงเป็นขนาดนี้ เมื่อนานมาแล้วก็เคยทะเลาะกัน น้องชายเรากระชากคอเสื้อจะต่อยเรา ครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่น้องเราใช้กำลังกับเราและพี่สาว เราไม่คิดเลยว่า น้องชายที่เป็นผู้ชายจะกล้ากระชากคอเสื้อ จะต่อย และถีบ ทำร้ายร่างกายเรา ทำร้ายจิตใจพ่อแม่ได้ขนาดนี้ เราไม่รู้จะหาทางแก้ไขปัญหาครอบครัวเราได้ยังไง เราอยากขอคำปรึกษา เราอึดอัด เราเครียด เราไม่มีความสุขที่อยู่ในบ้านเลย
น้องชายเปลี่ยนไป เพราะครอบครัว เพื่อน แฟน หรือตัวเขาเอง
ขอเล่าเหตุการณ์ทีเพิ่งเกิดขึ้นและเรื่องราวก่อนหน้านี้ เราอยากระบาย อยากหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวเรา
..............ครอบครัวเรา มี 5 คน พ่อ แม่ พี่สาว เรา และน้องชาย เราอายุ 25 น้องชายอายุ 18 กำลังขึ้นปี 2 วันหนึ่งน้องชายมาขอยืมเงิน 30,000 เราตกใจมาก จึงถามว่า "เอาเงินไปทำอะไรตั้ง 30,000" น้องชายให้เหตุผลว่า "แฟนเก่า(เด็กม.6) ที่เพิ่งบอกเลิกน้องชายเราไปเพราะกลับไปคบกับแฟนเก่าขอยืมไปจ่ายค่ามัดจำเกี่ยวกับงานกีฬาสี เสมุดบัญชีเงินกีฬาสีอยู่ที่เพื่อนอีกคน วันนี้ต้องไปจ่ายมัดจำ เพราะเป็นวันสุดท้าย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะคืนให้" น้องชายเรารู้ว่าเราทำงาน เรามีเงินเก็บมาก พอที่จะให้ยืมได้โดยที่เราไม่เดือดร้อน เราบอกปฏิเสธไปว่าไม่ได้ เราทำงานมาเหนื่อย กว่าจะเก็บเงินได้ ไม่ได้เก็บเงินเพื่อให้ใครที่ไม่รู้จักมายืมแบบนี้ เพราะไม่ใช่คนในครอบครัว เราถือว่าเป็นคนอื่นหมด เรื่องเงินๆทองๆไม่เข้าใครออกใคร น้องเราพยายามตื้อ เราเลยแนะนำว่าให้ไปคุยกับร้าน ให้ผลัดเป็นจ่ายวันพรุ่งนี้ น้องชายเราก็หงุดหงิดที่เราไม่ช่วย เราก็บอกว่า ถ้าเป็นอุบัติเหตุ บ้านไฟไหม้ ที่มันฉุกเฉินจริงๆเราอาจจะช่วย แต่นี้ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นและเกี่ยวข้องอะไรกับเราและน้องชายเราเลย คนเราจะช่วยเหลือใครต้องไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนด้วย จากนั้นน้องชายเราก็บอกว่า "ไม่ให้ก็ไม่ให้ ไปยืมแม่ก็ได้" ซึ่งเราไม่คิดเลยว่าน้องเราจะกล้าไปยืมแม่ตั้ง 30,000 ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แม่เราได้ยินก็ตกใจที่น้องชายพูด ว่าจะขอยืมเงินเอาไปให้เด็กคนนั้น แม่เราก็บอกเหมือนกับเราว่า "ไม่ได้นะ เงินตั้ง30,000 จะไปให้คนอื่นยืมได้ยังไง" น้องเราทำทีท่าไม่พอใจ แม่เราก็เริ่มเสียงดัง เราจึงไปตามพี่สาวเรามาพูด ซึ่งปกติเวลาที่น้องชายมีปัญหา พี่สาวจะเป็นโทรไปคุยกับพ่อ ให้พ่อเป็นคนคุยกับน้องชาย เพราะน้องชายจะกลัวพ่อคนเดียวเท่านั้น ทั้งแม่ พี่สาว และเรา ต่างก็พูดให้เหตุผลว่าให้ยืมไม่ได้เพราะอะไร เรารู้นิสัยว่าน้องเราเป็นคนหน้าใหญ่ กับเพื่อน แฟน ให้ได้หมด ยกเว้น แม่และพี่สาว ทั้งที่น้องชายเรายังเรียน ยังขอเงินพ่อแม่ และรู้ว่าน้องเราต้องหาเงินไปให้เด็กคนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม เราย้ำกับน้องชายว่า "ห้ามไปยืมเงินคนอื่นเพื่อเอาไปให้เด็กคนนี้ เลิกกันแล้ว เค้าก็เป็นฝ่ายบอกเลิก ยังจะให้เค้ายืมเงินอีก" น้องชายโกรธเรากับพี่สาวมาก และตะคอกใส่ว่า "ไม่เคยช่วยอะไรกูเลย ไม่เคยฟังกูเลย" เราบอกไปว่า "แล้วเคยทำอะไรให้เชื่อ ให้ไว้ใจได้มั้ย"
...............ตอนสมัยม.ปลาย ม.4 น้องเราติด 0 เกือบ 10 วิชา แม่เราก็ไปพบกับอาจารย์ ตอนม.5-ม.6 เราเป็นคนไปเซ็นคำร้องแก้ 0 ให้ น้องเราเคยโดนตำรวจกักตัวที่โรงพักเพราะขับรถหนีตำรวจเพียงเพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อค แม่กับเราก็ไปเคลียร์กับตำรวจให้ อีกหลายอย่างที่น้องเราเคยทำให้แม่ และเราเสียใจ ตอนนั้นแม่ร้องไห้กอดน้องเราไว้ไม่ให้น้องเราเข้ามาทำร้ายเรากับพี่สาว แม่บอกว่า "อย่าทำพี่ ยังไงเค้าก็เป็นพี่ อยากให้แม่อกแตกตายหรือไง" แม่เราก็ร้องไห้ น้องเราพยายามที่จะเข้ามาถีบเราพี่ แต่ไปโดนประตู เราเห็นแบบนี้เราจึงโทรหาพ่อ ให้พ่อคุยกับน้องชาย เราอธิบายพ่อคร่าวๆว่าน้องเราขอยืมเงิน30,000เอาไปให้เพื่อน ตอนนั้นเราไม่ได้ยินว่าพ่อพูดอะไรกับน้องชาย พอจะเดาได้ว่าด่าน้องชายเรา ปกติพ่อเรารักน้องชายเรามาก ถ้าไม่ทำอะไรผิด พ่อใจดี พูดดี มีอยู่ไม่กี่อย่างที่พ่อพูดเสมอว่า ไม่ชอบ อย่าทำ "ไม่เรียนหนังสือ ติดยา ไม่รักพี่น้อง" พ่อเราเป็นคนที่โมโหแล้วจะด่าหยาบมาก ทุกคนด็เคยโดน แต่เมื่อพ่อใจเย็นลง แล้วก็ไม่มีอะไร พ่อเราคงด่าหยาบน้องชายเราจึงวางมือถือลงแล้วเดินไปขณะที่พ่อเรายังพูดอยู่ เราหยิบมือถือมาแล้วเปิดลำโพง พ่อเราก็พูดว่า "พ่อยังพูดไม่เสร็จ อย่ามาทำแบบนี้" เราเรียกน้องชายให้มาคุยกับพ่อ เราเปิดลำโพงโดยที่แม่และเรานั่งอยู่ด้วย น้องเราก็นั่งฟัง
................ พ่อเราก็พูดว่า "ค่ำป่านนี้ก็ยังทำงานเหนื่อยๆ หาเงินมาให้เรียน ใช้ ให้สบายเพราะกูเคยลำบากมาก่อน แต่กลับจะเอาเงินไปให้คนอื่นยืม คิดได้ยังไง กูหาเงินมาให้ลูกกูใช้ ไม่ใช้ให้ลูกคนอื่น ทุกวันนี้ยังขอเงินร้อย สองร้อยไปนั่งกินน้ำชา ยังหาเงินเองไม่ได้ แล้วยังจะไปให้คนอื่นยืม เอาให้ดีนะ มีหน้าที่เรียน ไม่เรียนก็ไม่ต้องเรียน ถ้ารับไม่ได้ก็ออกไป ออกไปแล้วต้องเก่งให้จริง เหมือนกูที่ออกจากบ้านมา แล้วกูก็ทำได้ มีกินมีใช้เลี้ยงมาจนถึงทุกวันนี้ กูทำงานเหนื่อยแทบตาย ยังมาทำให้กูลำบากใจอีก"
................. เรากับพี่สาวได้ยินเราก็ร้องไห้ พ่อแม่รักน้องชายมาก อยากได้อะไรก็ให้หมดทุกอย่าง แต่น้องชายเรากลับสร้างแต่ปัญหาให้พ่อแม่ไม่สบายใจ น้องเราฟังเสร็จก็เดินออกไป ครั้งนี้เป็นครั้งที่2 ที่น้องเรามีปัญหาเพราะเด็กคนนั้น เราตัดสินใจทักเฟสเด็กคนนั้นไป บอกว่า "ให้โทรกลับมาเบอร์นี้ อย่าบอกน้องพี่ พี่ให้เวลาถึงเที่ยงคืน ถ้าไม่โทรมา พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องปกครอง" สาเหตุที่เราพูดแบบนั้นเพราะเงิน30,000 เจ้าปัญหานี้มาจากเงินกีฬาสี เราอยากให้โรงเรียนรับทราบว่ามันเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้น แต่ใจจริงเราแค่ขู่เพื่อที่อยากให้มาเคลียร์กัน เด็กคนนั้นโทรมา เราก็อธิบาย พูดแบบให้เหตุผลว่าการยืมเงิน30,000 มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา และเลิกกันไปแล้ว มีคนใหม่แล้ว ก็อย่ามายุ่งกับน้องเราอีกเลย เราก็สอนไป และเคลียร์กันจบ เราคุยกับแม่ พี่สาว เรื่องที่คุยกับเด็กคนนั้น
................. สักพักนึงน้องชายเราเดินเข้ามา จะเตะเรา เราก็พูดว่าทำไม น้องชายเราก็ตะคอกใส่ว่า "จะทักเค้าไปทำไม ทำไมไม่คุยกับกูเองไอ
................. เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา เรายอมไม่เอาตังเพื่อแม่กับน้อง แต่น้องเรากลับคิดกับเราแบบนี้ เราโมโหมาก เราเดินไปหยิบแบงค์ 500 แล้ววางตรงข้างๆน้องเรา แล้วบอกน้องเราไปว่า "เอาไปเลยนะ วันๆตื่นมาก็ไม่ทำ
................ เราร้องไห้เพราะสงสารแม่ สงสารพ่อ ว่าทำไมน้องเราถึงเป็นขนาดนี้ เมื่อนานมาแล้วก็เคยทะเลาะกัน น้องชายเรากระชากคอเสื้อจะต่อยเรา ครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่น้องเราใช้กำลังกับเราและพี่สาว เราไม่คิดเลยว่า น้องชายที่เป็นผู้ชายจะกล้ากระชากคอเสื้อ จะต่อย และถีบ ทำร้ายร่างกายเรา ทำร้ายจิตใจพ่อแม่ได้ขนาดนี้ เราไม่รู้จะหาทางแก้ไขปัญหาครอบครัวเราได้ยังไง เราอยากขอคำปรึกษา เราอึดอัด เราเครียด เราไม่มีความสุขที่อยู่ในบ้านเลย