เรื่องมีอยู่ว่า(อันนี้เป็นบทความแรกครับ ทั้งยาว ทั้งเป็นแค่ text ธรรมดา จบมา 1 ปีเต็มแล้วนะครับ) ผมตอนเรียนมหาลัยผมก้อเหมือนเด็กมหาลัยทั่วไป อยู่กะเพื่อนกะแฟน ประเด็นมันอยู่ที่ว่า สาขาที่ผมเรียนมีชาย มากกว่าหญิง ประมาน 55 ต่อ 45 และมีเพื่อนร่วมสาขาประมาณ 60 กว่าคน เราผมก้อติด top 10 ของสาขา แล้วพอเข้าคลาสเรียนของสาขา มักจะมีงานกลุ่ม ช่วงปี 1 - 2 ผมก้อจะเป็นพวกที่ไร้สังกัด จะรับพวกที่เหลือจากกลุ่มอื่นๆ หรือพวกไม่มีใครเอาเข้ากลุ่ม หลายครั้งๆผมทำงานกลุ่มคนเดียว หลายๆครั้งมีเพื่อนมาช่วยนิดๆ และมีบางครังที่เพื่อนในกลุ่มดรอปหมด โดยไม่บอกผมสักคำ ผมรู้หลังพรีเซนงานรอบสุดท้ายเสร็จ และมาช่วงปี 2 เทอมปลาย ผมได้เข้ากลุ่มที่มีพวกท็อป 10 อยู่กันทั้งกลุ่ม(4คน) แต่มันก้อใช้เวลในการทำงานกลุ่มนานมากl(ทุกคนจะมีกระบวนการคิดว่างแผนต่างกันกว่าจะลงรอย แต่คะแนนงานกลุ่มก้อได้เกือบเต็ม) พอเข้าปี 3 ตอนนี้แหละเรียนหนัก จะมีกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่อยู่ระดบกลาง และผมค่อยข้างสนิทเพราะชอบดูบอล เล่นเกม กินเหล้า เที่ยว เหมือนกัน ด้วยกัน แต่ไม่บ่อยนัก มาบ่อยตอนปี 3 นี้แหละ พอมีกลุ่มเราก้อรวมกลุ่มกัน ผมก้อยังคงเป็นหลักเหมือนเดิม แต่คร่าวนี้มีคนช่วย มานั้งดูผมตอนทำงาน จนเสร็จ แล้วไปเที่ยวไปเมาตามประสา เช้ามามาเคาะประตูตามไปกินเหล้า ไม่นานหากใครทะเลาะกะแฟน เมา เข้าหอในไม่ทัน ก้อจะมานอนห้องผมเป็นปกติ(ผมอยู่หอนอก เป็นห้องแถว) พอปี 4 เรื่มคิดโปรเจคกันก่อนหน้านี้ผมเคยพูดว่าผมจะทำคนเดี่ยวมาตลอด แล้วมีคนหนึ่งมันบอกทุกคนว่าอยู่กะผม จนผมพูดไม่ออกว่าจะทำอย่างเดียว และเขาตามผมเพื่อติดต่อที่ปรึกษาล่วงหน้า แล้วอาจารย์คนนี้ผมสนิทมากหากเลือกที่ปรึกษาผมจะติดต่อแกคนแรกเรย แล้วแกก้บอกว่าแกอยากส่งโปรเจคไปแข่งด้วย ผมเรยคิดหัวข้อให้เขาและส่งรายละเอียดไป และผ่านเข้ารอบระดับภูมิภาค โดยผมทำคนเดียวข้ามวันข้อมคืน ท้งคิด
เอกสาร หาข้อมูล สมัคร ไปส่ง (สาขาผมหลักสูตรใหม่ ทำโปรเจคเทอม 2 แต่ต้องส่งเอกสารเข้าแข่งก่อนสิ้นเทอม 1 ) เมื่อผ่านเข้ารอบเขาจะให้เป็นเงินใช้ในการทำโปรเจคนำเสนอ จำนวนหนึ่ง(หลักพัน)หลักจากนั้นผมก้อไปเจอที่ปรึกษาทุกอาทิตย์ เพื่อทำและเปิดเทอม 2 ผมต้องทำเอกสารที่จะต้องส่งไปโปรเจคจบ ให้สาขา ต้องเตรียมตัวเสนอหัวข้อ ต้องรีบทำโปรเจคตัวเดี่ยวกันนี้ไปแข่ง ตอนนั้นวุ่นวายมาก แล้วคู่ผมมันบอกมันเขียนโค้ดไม่ได้นะทั้งที่เรียนสาขาเขียนโค้ดมา มันเรยได้งานไปก็อบข้อมูลจากแหล่งที่ผมหามาให้แล้วมาใส่เวิด แล้วให้ผมมาตรวจคำ แล้วจริงใส่ในฐานข้อมูล ตอนนี้บอกตรงๆ ผมท้อมาก ผมเรยปิดบ้านซื้อของมาตุ่นไว้ไม่ออกจากห้อง สองสามวัน และไม่ไปเจอเพื่อนคนนี้ 1 สัปดาห์ เพื่อนก้อมาเคาะประตูมาเรียกนะ แต่ผมไม่ออกไป จนมีเพื่อนอีกคนที่ผมรู้สึกสนิทมาก มาเคลียร์ว่าเป็นไรกัน ทำไมไม่ออกไปเจอเพื่อน ผมเรยอ้างไปว่าผมเพิ่งกลับบ้านมา แล้วลืมโทสับไว้ที่นี้ แล้วผมก้อกลับไปทำงานใช้ชีวิตเหมือนเดิม(ผมเป็นคนหายโกรธเร็ว) และวันที่ไปเสนอแข่งขัน(โปรเจคสมบูรณ์เพิ่ง 70เปอร์) ผลออก ไม่ตรงกะหัวข้อที่เข้าประกวด (หัวข้อผมไม่มีใครผ่านเข้ารอบเรยด้วยเหตุผลเดียวกัน ) กลับจากแข่ง 1 วัน มันมาทวงเงินครึ่งหนึ่งที่ได้จากการแข่งขัน ผมนี้อึ้งเรย ไม่ทำไร แถวยังได้โปรเจคจบอีกยังมาขอเงินผมเรยให้ไปโดยไม่หักพวกค่าอุปกรณ์ ค่าหนังสือเอกสาร แล้วผมก้อจองเครื่องบินมาที่แฟน(แฟนผมทงานแล้ว สาขาเขาจบ 3 ปีคครึ่งได้ )พร้อมทิ้งบทความระบาย ณ เวลานั้นมาให้ และปิดเครื่องโทรสับ ไม่ตอบเฟส ไลน์ และเพื่อนันเรยโทรหาแฟนผมและพูดกัน แฟนผมเรยถามว่าทำอย่างนั้นทำไมผมเรยเล่าให้เขาฟัง แล้วแฟนก้อเคลียร์ให้ ผมลงไปมันก้อมาหาผม และหลังจากนั้นทั้งกลางวันกลางคืนผมก้อมานั้งเฝ้าผมทำงาน นั้งเล่นเกม แล้วหนึ่งเดือน ก่อนการนำเสนอจบโปรแกรมสมบูรณ์ เหลือเอกสารผมก้อให้มันทำมานิดหนึ่งแล้วผมต้องมานั้นตรวจทุกคำทุกภาพเอง แลไปนั้งบอกมันแก้ตรงใหนอย่างไง ผมเรยทำเอง ใช้เวลา 1 สัปดาห์ก้อสมบูรณ์ เหลือพวกแก้เรื่องจุกจิกผมเรยโยนให้มันไปดู ตอนนี้เหลือเวลา 3 สัปดาห์ก่อนนำเสนอผมเรยเดินทางไปห้อโปรเจคที่มีไว้เล่นเกม หลายคนบ่นว่าจะไม่เสร็จแต่มานั้งเล่นเกมอยู่ และมีหลายคนที่มาขอให้ผมดูโน้นนี้ให้ ช่วงนั้นก้อเป็นแบบนั้น และมีการซ้อมนำเสนอกับที่ปรึกษา วันนำเสนอจริงคู่ผมอยู่กลาง ผลก้อออกมาว่า สมบูณ์ และไม่มีคำถามเพื่อมเติมจากกรมการ (ตรงนี้ผมดีใจมากเพราะกรรมการผมทั้ง 3 คนเขียวมากและมีคนหนึ่งจบมาทางด้านนี้ ต้องขอบคุณอาจาร์ยที่ปรึกษาที่ติวมาดี ทุกครั้งที่ผมขอให้ท่านเป็นผมจะนำเสอนโดยไม่มีคำถามตลอดเรย) ผมเรยมาห้อโปรเจคที่อยู่ชั้นเดียวกันเพื่อเล่นเกม รอเพื่อน แล้วผลของเพื่อนสนิทที่เคยมาเคลียร์ให้ผมและคู่คือต้องทำเพิ่มให้ได้ตามขอบเขตใน 1 สัปดาห์ พอมันเดินเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละผมพูดไปเองเรยว่า ไม่ต้องเครียดเดี่ยวผมทำให้เอง รุ่งขึ้นผมเรยนัดมันมารับ กินข้าว ยกทัพไปหามุมทำ ผมก้อต้องรื้อระบบ และคิดใหม่ว่าทำอย่างไรให้มันตรงตามขอบเขตและเวลา ผมเรยคิดสูตรลัด (ขยันกว่าของตัวเอง) จนถึงวันที่นำเสนอ ผ่าน!! เย็นนั้นเรยจักหนักกัน พอหลีกจากนั้นผมหมดภาระแล้วเรยไปห้อโปรเจคทุกวัน กับแก๊งเล่นเกม ดูหนัง ซึ่งสองคนนั้นค่อยๆหายไป และจบ ต่างคนต่างแยกย้าย ไปหางาน ผมเลือกทำงานเมืองตรงสาย เชื่อใหม่ไม่มีใครโทรหาผมเรย มีแต่เพื่อนที่เล่นเกมด้วยกัน ทักกันมา ชวนเล่นเกม ถามเเรื่องงาน แชร์ๆบ้างในบางครั้ง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้----->ผมมำอย่างไงดี ผมอยากมีเพื่อนมหาลัยที่คอยแชร์กัน ถามไถ่กัน 
ผมควรทำเอาไงกับคำว่าเพื่อนดี?(ดราม่า)
เอกสาร หาข้อมูล สมัคร ไปส่ง (สาขาผมหลักสูตรใหม่ ทำโปรเจคเทอม 2 แต่ต้องส่งเอกสารเข้าแข่งก่อนสิ้นเทอม 1 ) เมื่อผ่านเข้ารอบเขาจะให้เป็นเงินใช้ในการทำโปรเจคนำเสนอ จำนวนหนึ่ง(หลักพัน)หลักจากนั้นผมก้อไปเจอที่ปรึกษาทุกอาทิตย์ เพื่อทำและเปิดเทอม 2 ผมต้องทำเอกสารที่จะต้องส่งไปโปรเจคจบ ให้สาขา ต้องเตรียมตัวเสนอหัวข้อ ต้องรีบทำโปรเจคตัวเดี่ยวกันนี้ไปแข่ง ตอนนั้นวุ่นวายมาก แล้วคู่ผมมันบอกมันเขียนโค้ดไม่ได้นะทั้งที่เรียนสาขาเขียนโค้ดมา มันเรยได้งานไปก็อบข้อมูลจากแหล่งที่ผมหามาให้แล้วมาใส่เวิด แล้วให้ผมมาตรวจคำ แล้วจริงใส่ในฐานข้อมูล ตอนนี้บอกตรงๆ ผมท้อมาก ผมเรยปิดบ้านซื้อของมาตุ่นไว้ไม่ออกจากห้อง สองสามวัน และไม่ไปเจอเพื่อนคนนี้ 1 สัปดาห์ เพื่อนก้อมาเคาะประตูมาเรียกนะ แต่ผมไม่ออกไป จนมีเพื่อนอีกคนที่ผมรู้สึกสนิทมาก มาเคลียร์ว่าเป็นไรกัน ทำไมไม่ออกไปเจอเพื่อน ผมเรยอ้างไปว่าผมเพิ่งกลับบ้านมา แล้วลืมโทสับไว้ที่นี้ แล้วผมก้อกลับไปทำงานใช้ชีวิตเหมือนเดิม(ผมเป็นคนหายโกรธเร็ว) และวันที่ไปเสนอแข่งขัน(โปรเจคสมบูรณ์เพิ่ง 70เปอร์) ผลออก ไม่ตรงกะหัวข้อที่เข้าประกวด (หัวข้อผมไม่มีใครผ่านเข้ารอบเรยด้วยเหตุผลเดียวกัน ) กลับจากแข่ง 1 วัน มันมาทวงเงินครึ่งหนึ่งที่ได้จากการแข่งขัน ผมนี้อึ้งเรย ไม่ทำไร แถวยังได้โปรเจคจบอีกยังมาขอเงินผมเรยให้ไปโดยไม่หักพวกค่าอุปกรณ์ ค่าหนังสือเอกสาร แล้วผมก้อจองเครื่องบินมาที่แฟน(แฟนผมทงานแล้ว สาขาเขาจบ 3 ปีคครึ่งได้ )พร้อมทิ้งบทความระบาย ณ เวลานั้นมาให้ และปิดเครื่องโทรสับ ไม่ตอบเฟส ไลน์ และเพื่อนันเรยโทรหาแฟนผมและพูดกัน แฟนผมเรยถามว่าทำอย่างนั้นทำไมผมเรยเล่าให้เขาฟัง แล้วแฟนก้อเคลียร์ให้ ผมลงไปมันก้อมาหาผม และหลังจากนั้นทั้งกลางวันกลางคืนผมก้อมานั้งเฝ้าผมทำงาน นั้งเล่นเกม แล้วหนึ่งเดือน ก่อนการนำเสนอจบโปรแกรมสมบูรณ์ เหลือเอกสารผมก้อให้มันทำมานิดหนึ่งแล้วผมต้องมานั้นตรวจทุกคำทุกภาพเอง แลไปนั้งบอกมันแก้ตรงใหนอย่างไง ผมเรยทำเอง ใช้เวลา 1 สัปดาห์ก้อสมบูรณ์ เหลือพวกแก้เรื่องจุกจิกผมเรยโยนให้มันไปดู ตอนนี้เหลือเวลา 3 สัปดาห์ก่อนนำเสนอผมเรยเดินทางไปห้อโปรเจคที่มีไว้เล่นเกม หลายคนบ่นว่าจะไม่เสร็จแต่มานั้งเล่นเกมอยู่ และมีหลายคนที่มาขอให้ผมดูโน้นนี้ให้ ช่วงนั้นก้อเป็นแบบนั้น และมีการซ้อมนำเสนอกับที่ปรึกษา วันนำเสนอจริงคู่ผมอยู่กลาง ผลก้อออกมาว่า สมบูณ์ และไม่มีคำถามเพื่อมเติมจากกรมการ (ตรงนี้ผมดีใจมากเพราะกรรมการผมทั้ง 3 คนเขียวมากและมีคนหนึ่งจบมาทางด้านนี้ ต้องขอบคุณอาจาร์ยที่ปรึกษาที่ติวมาดี ทุกครั้งที่ผมขอให้ท่านเป็นผมจะนำเสอนโดยไม่มีคำถามตลอดเรย) ผมเรยมาห้อโปรเจคที่อยู่ชั้นเดียวกันเพื่อเล่นเกม รอเพื่อน แล้วผลของเพื่อนสนิทที่เคยมาเคลียร์ให้ผมและคู่คือต้องทำเพิ่มให้ได้ตามขอบเขตใน 1 สัปดาห์ พอมันเดินเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละผมพูดไปเองเรยว่า ไม่ต้องเครียดเดี่ยวผมทำให้เอง รุ่งขึ้นผมเรยนัดมันมารับ กินข้าว ยกทัพไปหามุมทำ ผมก้อต้องรื้อระบบ และคิดใหม่ว่าทำอย่างไรให้มันตรงตามขอบเขตและเวลา ผมเรยคิดสูตรลัด (ขยันกว่าของตัวเอง) จนถึงวันที่นำเสนอ ผ่าน!! เย็นนั้นเรยจักหนักกัน พอหลีกจากนั้นผมหมดภาระแล้วเรยไปห้อโปรเจคทุกวัน กับแก๊งเล่นเกม ดูหนัง ซึ่งสองคนนั้นค่อยๆหายไป และจบ ต่างคนต่างแยกย้าย ไปหางาน ผมเลือกทำงานเมืองตรงสาย เชื่อใหม่ไม่มีใครโทรหาผมเรย มีแต่เพื่อนที่เล่นเกมด้วยกัน ทักกันมา ชวนเล่นเกม ถามเเรื่องงาน แชร์ๆบ้างในบางครั้ง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้