ก่อนอื่นคงต้องบอกก่อนว่า ผมกลับมาเชียร์ทีมชาติไทยก็ตอนที่โค้ชซิโก้สามารถนำทีมไปชนะทีมชาติจีนถึง 5 ประตูต่อ 1 คา ถิ่น และยิ่งประทับใจที่สามารถนำทีมชาติไทยไปได้ที่ 4 เอเชี่ยนเกมส์ที่เกาหลีใต้ ด้วยผลงานสุดยอดเยี่ยม โดยเฉพาะการเอาชนะอินโดนีเซียถึง 6 ประตูต่อ 0 รอบสองมาชนะจีนได้อีก 2 ต่อ 0
นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเกิดความศรัทธาในทีมชาติไทยชุดนี้ยังมากมาย และยังเกิดความหวังที่จะเห็นทีมชาติไทยได้ก้าวข้ามอาเชี่ยน ขึ้นสู่เวทีระดับเอเชีย และเป้าหมายถึงขึ้นฟุตบอลโลกเลยทีเดียว
ตอนนั้นคงต้องยอมรับ ทีมชาติไทยมีรูปแบบ 3 ประการที่ทำให้ผมเกิดความศรัทธาอย่างยิ่งยวด
1.การเล่นที่มีระบบมากขึ้น ทรงบอลดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา รูปแบบการเล่นจึงดูสวยงามเนียนตา
2.ผู้เล่นทุกคนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการเล่นฟุตบอล แถมทุกคนยังมีพละกำลังเต็มเปี่ยม จิตใจก็เปี่ยมด้วยความเป็นนักสู้ ตราบใดที่สิ่งนกหวีดยังไม่ดังขึ้น นักกีฬาของเราไม่มีการท้อถอย สู้ยิบตายันนาทีสุดท้าย
3.กลับเป็นเรื่องของสปิริตของนักกีฬา ซึ่งนักกีฬาของเราชุดนั้น ล้วนเล่นด้วยจิตใจของความเป็นนักกีฬาอย่างแท้จริง ถูกเตะไม่เอาคืน ถูกยั่วยุไม่ตอบโต้ ก้มหน้าก้มตาเล่นบอลไปตามเกม นี่ต่างหากที่ทำให้ผมยกย่องนักฟุตบอลในชุดนี้อย่างมากมายเลยครับ
ช่วงนั้นไม่ใช่ลำพังแต่ผมที่เกิดความศรัทธาเพียงคนเดียว ไม่ใช่ลำพังแค่คนไทยที่มีความรักชาติมีความเป็นชาตินิยมเท่านั้น แม้กระทั่งทีมร่วมภูมิภาคต่างก็ยอมรับกับทีมชาติไทยชุดนั้นอย่างมากเช่นกัน
ดังนั้นผมจึงมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นทีมชาติไทยลงแข่งขัน และยิ่งมีความสุขเป็นทวีคูณ หลังเกมได้อ่านคอมเม้นท์จากชาติต่างๆที่ยกย่องทีมชาติไทย
แต่แล้วเมื่อความหวานชื่นผ่านไป ความขมก็เข้ามาแทนที่
จากที่เคยเชียรโค้ชซิโก้ที่สามารถปรับแผนการเล่นในครึ่งหลัง จนสามารถแก้เกมที่ตกเป็นรองในครึ่งแรกในที่สุด เช่นการเปลี่ยนตัวธนาในครั้งนั้น แต่เดี๋ยวนี้ผมกลับคิดว่าโค้ชซิโก้แก้เกมไม่เป็นเอาเสียเลย
จากที่เคยเชียร์ทริสตอง โดให้มีเป็นปีก เพราะเห็นการยิงประตูที่สุดสวยลูกแรก แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็น โดที่โดนเตะเป็นหยุดเล่น ไม่ต้องฟังเสียงนกหวีดกันล่ะ
จากที่เคยด่าจ่าเย็นที่ได้ลง แต่กลับไม่ทำประโยชน์ให้กับทีมแต่อย่างไร แต่ทำไมซิโก้ให้ลง โค้ชแบนก็ให้ลง แม้กระทั่งโค้ชใหม่ยังราเยวัชก็ยังคงให้โอกาส หรือโค้ชเหล่านี้ต้องทำตามใบสั่ง มีเด็กเส้นจริงๆหรือ? แต่ที่รู้ๆ ผมเกิดความรู้สึกจ่าเย็นด่าทะลุจอ เมื่อสามารถยังยูเออีในวันก่อน
จากความชื่นชมการโค้ชของซิโก้ ที่มุ่งเน้นเกมบุก มุ่งเน้นการชิงบอลกลับคืนมาให้เร็วที่สุด นั่นหมายถึงการป้องกันตัวที่ดีที่สุด แล้วใช่นี่หรือเปล่าครับที่ทำให้ทีมชาติไทยในช่วงเสียประตูบ่อยมาก เพราะไม่สามารถบุกอย่างต่อเนื่อง ไม่สามารถแย่งชิงบอลกลับมาได้รวดเร็ว
ตอนนี้ผมจึงไม่รู้ว่า เป็นเพราะโค้ชซิโก้โค้ชไม่ดี จนกลายเป็นโค้ชซุปไก่ หรือเป็นเพราะนักฟุตบอลอ่อนแรงกลับการเล่นลีกไทย หรือเป็นเพราะพอกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ ทำให้ความสามัคคีหดหาย หรือจะเป็นเพราะนักเตะไปรวมกันอยู่ในเมืองทอง ต้องผ่านการโค้ชจาก 2 โค้ช 2 แนวทาง ทำให้นักเตะสับสน หรือเป็นเพราะผมตั้งความหวังสูงเกินไปก็ไม่รู้
สุดท้ายคงจะต้องขอโทษทีมเพื่อนบ้าน ที่ผมเคยกระแนะกระแหน เวลาเล่นกับทีมชาติไทย ชอบตั้งแนวหลังเป็นแผงรถบัส ไม่กล้ารุกสู้กับเราอย่างเต็มตัว จนถึงเดี๋ยวนี้ ผมเริ่มรู้แล้วว่า การจะทำให้ทีมชาติเก่งขึ้น มีทรงบอล มีอนาคต ต้องเริ่มจากการทำทีมให้มีแนวรับที่แข็งแกร่งเสียก่อนนี่เอง
ปล. ผมนับเป็นแฟนฟุตบอลทีมชาติน้องใหม่ ความเข้าใจการเกมคงน้อยตามไปด้วย ดังนั้นผิดพลาดประการใด ขอเพื่อนๆสมาชิกให้อภัยด้วยนะครับ ผมเพียงต้องการระบายความอัดอั้นตันใจที่ทีมเชียร์หาชัยชนะไม่ค่อยเจอในช่วงนี้เท่านั้น ขอบคุณครับ
ผมขออนุญาตระบายความอัดอั้นเกี่ยวกับทีมฟุตบอลไทยครับ
นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเกิดความศรัทธาในทีมชาติไทยชุดนี้ยังมากมาย และยังเกิดความหวังที่จะเห็นทีมชาติไทยได้ก้าวข้ามอาเชี่ยน ขึ้นสู่เวทีระดับเอเชีย และเป้าหมายถึงขึ้นฟุตบอลโลกเลยทีเดียว
ตอนนั้นคงต้องยอมรับ ทีมชาติไทยมีรูปแบบ 3 ประการที่ทำให้ผมเกิดความศรัทธาอย่างยิ่งยวด
1.การเล่นที่มีระบบมากขึ้น ทรงบอลดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา รูปแบบการเล่นจึงดูสวยงามเนียนตา
2.ผู้เล่นทุกคนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการเล่นฟุตบอล แถมทุกคนยังมีพละกำลังเต็มเปี่ยม จิตใจก็เปี่ยมด้วยความเป็นนักสู้ ตราบใดที่สิ่งนกหวีดยังไม่ดังขึ้น นักกีฬาของเราไม่มีการท้อถอย สู้ยิบตายันนาทีสุดท้าย
3.กลับเป็นเรื่องของสปิริตของนักกีฬา ซึ่งนักกีฬาของเราชุดนั้น ล้วนเล่นด้วยจิตใจของความเป็นนักกีฬาอย่างแท้จริง ถูกเตะไม่เอาคืน ถูกยั่วยุไม่ตอบโต้ ก้มหน้าก้มตาเล่นบอลไปตามเกม นี่ต่างหากที่ทำให้ผมยกย่องนักฟุตบอลในชุดนี้อย่างมากมายเลยครับ
ช่วงนั้นไม่ใช่ลำพังแต่ผมที่เกิดความศรัทธาเพียงคนเดียว ไม่ใช่ลำพังแค่คนไทยที่มีความรักชาติมีความเป็นชาตินิยมเท่านั้น แม้กระทั่งทีมร่วมภูมิภาคต่างก็ยอมรับกับทีมชาติไทยชุดนั้นอย่างมากเช่นกัน
ดังนั้นผมจึงมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นทีมชาติไทยลงแข่งขัน และยิ่งมีความสุขเป็นทวีคูณ หลังเกมได้อ่านคอมเม้นท์จากชาติต่างๆที่ยกย่องทีมชาติไทย
แต่แล้วเมื่อความหวานชื่นผ่านไป ความขมก็เข้ามาแทนที่
จากที่เคยเชียรโค้ชซิโก้ที่สามารถปรับแผนการเล่นในครึ่งหลัง จนสามารถแก้เกมที่ตกเป็นรองในครึ่งแรกในที่สุด เช่นการเปลี่ยนตัวธนาในครั้งนั้น แต่เดี๋ยวนี้ผมกลับคิดว่าโค้ชซิโก้แก้เกมไม่เป็นเอาเสียเลย
จากที่เคยเชียร์ทริสตอง โดให้มีเป็นปีก เพราะเห็นการยิงประตูที่สุดสวยลูกแรก แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็น โดที่โดนเตะเป็นหยุดเล่น ไม่ต้องฟังเสียงนกหวีดกันล่ะ
จากที่เคยด่าจ่าเย็นที่ได้ลง แต่กลับไม่ทำประโยชน์ให้กับทีมแต่อย่างไร แต่ทำไมซิโก้ให้ลง โค้ชแบนก็ให้ลง แม้กระทั่งโค้ชใหม่ยังราเยวัชก็ยังคงให้โอกาส หรือโค้ชเหล่านี้ต้องทำตามใบสั่ง มีเด็กเส้นจริงๆหรือ? แต่ที่รู้ๆ ผมเกิดความรู้สึกจ่าเย็นด่าทะลุจอ เมื่อสามารถยังยูเออีในวันก่อน
จากความชื่นชมการโค้ชของซิโก้ ที่มุ่งเน้นเกมบุก มุ่งเน้นการชิงบอลกลับคืนมาให้เร็วที่สุด นั่นหมายถึงการป้องกันตัวที่ดีที่สุด แล้วใช่นี่หรือเปล่าครับที่ทำให้ทีมชาติไทยในช่วงเสียประตูบ่อยมาก เพราะไม่สามารถบุกอย่างต่อเนื่อง ไม่สามารถแย่งชิงบอลกลับมาได้รวดเร็ว
ตอนนี้ผมจึงไม่รู้ว่า เป็นเพราะโค้ชซิโก้โค้ชไม่ดี จนกลายเป็นโค้ชซุปไก่ หรือเป็นเพราะนักฟุตบอลอ่อนแรงกลับการเล่นลีกไทย หรือเป็นเพราะพอกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ ทำให้ความสามัคคีหดหาย หรือจะเป็นเพราะนักเตะไปรวมกันอยู่ในเมืองทอง ต้องผ่านการโค้ชจาก 2 โค้ช 2 แนวทาง ทำให้นักเตะสับสน หรือเป็นเพราะผมตั้งความหวังสูงเกินไปก็ไม่รู้
สุดท้ายคงจะต้องขอโทษทีมเพื่อนบ้าน ที่ผมเคยกระแนะกระแหน เวลาเล่นกับทีมชาติไทย ชอบตั้งแนวหลังเป็นแผงรถบัส ไม่กล้ารุกสู้กับเราอย่างเต็มตัว จนถึงเดี๋ยวนี้ ผมเริ่มรู้แล้วว่า การจะทำให้ทีมชาติเก่งขึ้น มีทรงบอล มีอนาคต ต้องเริ่มจากการทำทีมให้มีแนวรับที่แข็งแกร่งเสียก่อนนี่เอง
ปล. ผมนับเป็นแฟนฟุตบอลทีมชาติน้องใหม่ ความเข้าใจการเกมคงน้อยตามไปด้วย ดังนั้นผิดพลาดประการใด ขอเพื่อนๆสมาชิกให้อภัยด้วยนะครับ ผมเพียงต้องการระบายความอัดอั้นตันใจที่ทีมเชียร์หาชัยชนะไม่ค่อยเจอในช่วงนี้เท่านั้น ขอบคุณครับ