ที่เราเขียนกระทู้นี้ ไม่ได้ขอความสงสาร หรือ เรียกร้องความสนใจจากใครนะ
แค่รู้สึกว่า ถ้าไม่ได้ระบายออกมา ต้องจุกอกตายแน่ๆ
คือน้องเรากำลังจะเข้ามหาลัย แต่เราไม่มีเงินจ่ายให้น้อง
เมื่อ 8 ปีก่อน พ่อเราเสียชีวิต แม่เราก็ไม่แข็งแรง เราเลือกที่จะหยุดเรียน
แล้วมาทำงานเพื่อหาเงินให้บ้านแล้วส่งน้องเรียนแทน
ตอนที่เพื่อนเราเรียน เราทำงาน เพื่อนเราเที่ยว เราทำงาน
เพื่อนเราปาร์ตี้ แต่เราทำงาน หาเงินงกๆๆๆ เพื่อที่จะได้มีเงินมากพอจะใช้ในบ้าน
เราเคยคิดว่า ถ้าส่งน้องเรียนป.ตรีจบ เราก็เรียนต่อ ป.ตรี เมื่อที่เคยอยากเรียน ถึงมันจะผ่านมานาน
แต่เราก็ไม่กลัวที่จะเริ่มใหม่หรอก เพราะวุฒิเราตอนนี้ ทำงานก็ได้ค่าแรงไม่สูง
ตอนนี้เราทำงานในออฟฟิศ เค้าก็ให้เงินเราถือว่าสูงอยู่เทียบกับงานผ่านๆมาที่เราเคยทำ
เราทำมา 3 ปี ช่วง 2 ปีหลัง เจ้านายเราจ่ายเงินเราไม่ตรงสักครั้ง ปกติเงินออกสิ้นเดือน
แต่เค้าจะเอาเงินให้ประมาณวันที่ 5 แล้วก็ให้ไม่ครบ กว่าจะให้ครบก็ลามไปกลางเดือน
แล้วคือ ครอบครัวเราก็ต้องใช้เงินไหม เราบอกเจ้านายเราไป 2 ครั้งแล้วเรื่องนี้ เค้าก็รับปาก
แต่สุดท้ายก็วนมาแบบเดิม เราตัดสินใจที่จะไม่พูดแล้ว ขอลาออกเลย เพราะอยู่ไปได้เงินจริง
แต่มันไม่ก้าวหน้า ถึงจะได้เงินประจำ แต่เรากลับรู้สึกไม่มั่นคง สิ้นเดือนนี้ เราก็จะกลายเป็นคนว่างงาน
แต่.... ปัญหาต่อมา น้องเรากำลังจะเข้าเรียน ป.ตรี แต่ เราไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าแรกเข้า
จะกู้ กยศ. ก็ไม่มีข้าราชการมาค้ำให้ ซึ่งเราก็เข้าใจในจุดนี้
สิ่งที่เราไม่ต้องการที่สุด มันก็กำลังจะเกิดขึ้น
น้องเรา ต้องออกมาทำงานแบบเรา เพราะเงินไม่พอจะเรียนต่อ
เรารู้สึกแย่มาก เราเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลย เราเคยพูดว่า จะส่งน้องเรียนให้จบ
แต่เราก็ทำไม่ได้ ต้องให้น้องออกมาลำบากแบบเรา ต้องให้น้องทิ้งอนาคตตัวเอง
เราไม่รู้จะเอาเรื่องนี้ไประบายกับใคร เราไม่อยากบอกแม่ เราไม่อยากให้แม่เครียดไปกับเรา
เรากับน้องพากันไปหาสมัครงาน บางที่บอกน้องเรา จบ.แค่ ม.6 ก็ไม่อยากรับทำงาน
ส่วนตัวเรา เค้ารับแต่กดเงินเดือนต่ำมาก ที่เดิม เราได้ 13000 แต่ที่ใหม่ ให้แค่ 9500
ทั้งๆที่เราก็มีประสบการณ์ และงานที่เราทำอยู่ เราไม่เคยทำพลาด เราทำงานเต็มที่ในทุกๆวัน
HR คนนึง ถามเราว่า ทำไมมาสมัคร วุฒิแค่นี้ ทำไมไม่รู้จักเรียนต่อ คือเราจุกเลย
ชีวิตทุกคน ไม่ได้เกิดมามีทุกอย่างรองรับเรา ถึงเราจะลำบาก แต่เราไม่เคยท้อ เราทำทุกอย่าง
เพื่อที่จะให้ครอบครัวเราอยู่ได้ ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ เรายอมนอนแค่วันละ 2 ชม. เพื่อให้น้องเรากินอิ่ม
กลายเป็นคนอื่นมองว่า เราไม่มีอนาคต
เราพยายามเป็น 2 เท่า สู้ เป็น 2 เท่า เหนื่อย เป็น 2 เท่า ทุกครั้งที่ท้อเรากลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วสู้ต่อไปเรื่อยๆๆๆ
แต่สุดท้าย มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร คนเราก็มองกันที่โปรไฟล์ว่า จบที่ไหน จบนอกหรือป่าว
เคยมีแบบ รู้สึกอยากหายไปจากโลก มันเหนื่อยเกินไป คือเราก็แค่ผู้หญิงคนนึง ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย
แต่ ถ้าเราไม่อยู่ แม่กับน้องเราหละ ใครจะดูแลพวกเข้า
เราจะลองหางานต่อไปเรื่อยๆ เรากับน้องจะจับมือกัน ผ่านมันไปให้ได้
ท้อ แค่อยากระบาย
แค่รู้สึกว่า ถ้าไม่ได้ระบายออกมา ต้องจุกอกตายแน่ๆ
คือน้องเรากำลังจะเข้ามหาลัย แต่เราไม่มีเงินจ่ายให้น้อง
เมื่อ 8 ปีก่อน พ่อเราเสียชีวิต แม่เราก็ไม่แข็งแรง เราเลือกที่จะหยุดเรียน
แล้วมาทำงานเพื่อหาเงินให้บ้านแล้วส่งน้องเรียนแทน
ตอนที่เพื่อนเราเรียน เราทำงาน เพื่อนเราเที่ยว เราทำงาน
เพื่อนเราปาร์ตี้ แต่เราทำงาน หาเงินงกๆๆๆ เพื่อที่จะได้มีเงินมากพอจะใช้ในบ้าน
เราเคยคิดว่า ถ้าส่งน้องเรียนป.ตรีจบ เราก็เรียนต่อ ป.ตรี เมื่อที่เคยอยากเรียน ถึงมันจะผ่านมานาน
แต่เราก็ไม่กลัวที่จะเริ่มใหม่หรอก เพราะวุฒิเราตอนนี้ ทำงานก็ได้ค่าแรงไม่สูง
ตอนนี้เราทำงานในออฟฟิศ เค้าก็ให้เงินเราถือว่าสูงอยู่เทียบกับงานผ่านๆมาที่เราเคยทำ
เราทำมา 3 ปี ช่วง 2 ปีหลัง เจ้านายเราจ่ายเงินเราไม่ตรงสักครั้ง ปกติเงินออกสิ้นเดือน
แต่เค้าจะเอาเงินให้ประมาณวันที่ 5 แล้วก็ให้ไม่ครบ กว่าจะให้ครบก็ลามไปกลางเดือน
แล้วคือ ครอบครัวเราก็ต้องใช้เงินไหม เราบอกเจ้านายเราไป 2 ครั้งแล้วเรื่องนี้ เค้าก็รับปาก
แต่สุดท้ายก็วนมาแบบเดิม เราตัดสินใจที่จะไม่พูดแล้ว ขอลาออกเลย เพราะอยู่ไปได้เงินจริง
แต่มันไม่ก้าวหน้า ถึงจะได้เงินประจำ แต่เรากลับรู้สึกไม่มั่นคง สิ้นเดือนนี้ เราก็จะกลายเป็นคนว่างงาน
แต่.... ปัญหาต่อมา น้องเรากำลังจะเข้าเรียน ป.ตรี แต่ เราไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าแรกเข้า
จะกู้ กยศ. ก็ไม่มีข้าราชการมาค้ำให้ ซึ่งเราก็เข้าใจในจุดนี้
สิ่งที่เราไม่ต้องการที่สุด มันก็กำลังจะเกิดขึ้น
น้องเรา ต้องออกมาทำงานแบบเรา เพราะเงินไม่พอจะเรียนต่อ
เรารู้สึกแย่มาก เราเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลย เราเคยพูดว่า จะส่งน้องเรียนให้จบ
แต่เราก็ทำไม่ได้ ต้องให้น้องออกมาลำบากแบบเรา ต้องให้น้องทิ้งอนาคตตัวเอง
เราไม่รู้จะเอาเรื่องนี้ไประบายกับใคร เราไม่อยากบอกแม่ เราไม่อยากให้แม่เครียดไปกับเรา
เรากับน้องพากันไปหาสมัครงาน บางที่บอกน้องเรา จบ.แค่ ม.6 ก็ไม่อยากรับทำงาน
ส่วนตัวเรา เค้ารับแต่กดเงินเดือนต่ำมาก ที่เดิม เราได้ 13000 แต่ที่ใหม่ ให้แค่ 9500
ทั้งๆที่เราก็มีประสบการณ์ และงานที่เราทำอยู่ เราไม่เคยทำพลาด เราทำงานเต็มที่ในทุกๆวัน
HR คนนึง ถามเราว่า ทำไมมาสมัคร วุฒิแค่นี้ ทำไมไม่รู้จักเรียนต่อ คือเราจุกเลย
ชีวิตทุกคน ไม่ได้เกิดมามีทุกอย่างรองรับเรา ถึงเราจะลำบาก แต่เราไม่เคยท้อ เราทำทุกอย่าง
เพื่อที่จะให้ครอบครัวเราอยู่ได้ ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ เรายอมนอนแค่วันละ 2 ชม. เพื่อให้น้องเรากินอิ่ม
กลายเป็นคนอื่นมองว่า เราไม่มีอนาคต
เราพยายามเป็น 2 เท่า สู้ เป็น 2 เท่า เหนื่อย เป็น 2 เท่า ทุกครั้งที่ท้อเรากลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วสู้ต่อไปเรื่อยๆๆๆ
แต่สุดท้าย มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร คนเราก็มองกันที่โปรไฟล์ว่า จบที่ไหน จบนอกหรือป่าว
เคยมีแบบ รู้สึกอยากหายไปจากโลก มันเหนื่อยเกินไป คือเราก็แค่ผู้หญิงคนนึง ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย
แต่ ถ้าเราไม่อยู่ แม่กับน้องเราหละ ใครจะดูแลพวกเข้า
เราจะลองหางานต่อไปเรื่อยๆ เรากับน้องจะจับมือกัน ผ่านมันไปให้ได้