คือเรื่องมีอยู่ว่า ผมเองเนี่ย มีบ้านอยู่กับเพื่อน 3 คน จะอยู่ด้วยกันตลอด จนวันนึงเพื่อนผมก็เลยชวนผมไปบ้านยายของเขา
เพราะเขาจะไปกินข้าวและได้กลับไปหาคุณยาย และมีสนามวอลเลย์บอลส่วนตัวด้วย(สุดยอด) แล้วผมก็เจอผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ไปครั้งแรกๆ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ไปหลายๆครั้ง+มีงานที่บ้านยายเพื่อนผม ผมก็ช่วยงานเขา
แล้วก็ไปดื่มอะไรนิสๆ หน่อยๆด้วยวันงานวันนั้นผมเห็นเธอคนนั้นมากับแฟนเขา ขอเรียกเธอคนนั้นว่า"B" นะครับ
ผมก็เออ เห็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไร จนมีวันที่เขาทะเลาะกับแฟน แฟน B เป็นคนที่มารยาทข้อนข้างใช้คำว่า
น่าจะได้
ทะเลาะกันครั้งไหนจะกินเหล้า แล้วจะมาพูดเรื่องพ่อของ B เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ทำให้สรุปเลิกกัน จนผ่านไปอีกเดือนมีพี่
ที่คนในกลุ่มรู้จักกันแต่ไม่สนิท เล่นวอลเลย์บอลด้วยกันในกลุ่มบ่อยๆ ผมสังเกตุ เห็นว่าวันเกิดของ B เขาก็ซื้อของซื้อเค้กมาให้
ผมถึงรู้ว่าเขาชอบ B แน่ๆ จนเขาคุยและคบกัน และเขามีติดภารกิจ(ใช้คำถูกไหมแวะ) ต้องไปบวชอะไรสักอย่างนี้ละ ผมไม่รู้เหมือนกัน
เขาก็ไป และแล้วมีวันนึงที่บ้านเลี้ยงหนักมาก ผมด้วยอาการมึนหน่อยๆแต่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ก็ไปคุยๆสนุกๆ จนหลายวันต่อมา
ผมกลายเป็นเหมือนครูสอนภาษา ผมเป็นลูกครึ่ง ฝรั่งเศส,อเมริกัน แต่ที่พูดไทยได้คือเรียนที่ไทยมานาน และแล้วจนวันนึงมาถึง
ผมนั่งคุยกับเขาทุกอย่างลงตัว ไม่มีใครเกลียดใครต่างคนต่างชอบ และ B ได้พาผมไปที่โรงเรียนเก่าสมัยมัธยมปลาย(วันไหว้ครู)
ผมก็โอเครรับปากไปทันที ผมรู้จักแต่เขาแต่ผมไม่ทรมานที่จะอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก ไม่อึดอัด ไม่ต้องใช้ความพยายาม ที่จะอยู่กับเขา
เต็มใจที่จะอยู่สุดใจ วันนั้นเราก็ได้ไปนั่งกินไอติม และอื่นๆ สนุกมาก แต่ผมนั่งคุยกับเธอว่าเราควรหยุดสนุกเพราะ B มี หลวงพี่อยู่แล้ว
ต่างคนต่างเข้าใจ จนเวลาผ่านมาผมกับ B เริ่มทำตัวเหมือนแฟนกันเรื่อยๆ ทั้งๆที่รู้ว่าเราคบกันไม่ได้ B เป็นคนคิดมาก ผมเว้นเวลา2 วัน
และผมก็บอกกันดีๆว่า เราจะหายไปแล้วนะ ปัจจุบันต้องสำคัญสำหรับ B มากกว่าอยู่แล้วละที่ผมมาบอกว่าจะเงียบๆ คือผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง
แต่เพื่อเรา ให้สบายใจ ผมคิดว่าสิ่งที่ผมพูดไปมันคงเจ็บแต่ว่าน่าจะน้อยแล้วละ แต่ B ดูเหมือนไม่สนใจและพูดแค่ว่า โอเครกูก็โอเคร
เรื่องจริงที่อยาก ระบาย
เพราะเขาจะไปกินข้าวและได้กลับไปหาคุณยาย และมีสนามวอลเลย์บอลส่วนตัวด้วย(สุดยอด) แล้วผมก็เจอผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ไปครั้งแรกๆ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ไปหลายๆครั้ง+มีงานที่บ้านยายเพื่อนผม ผมก็ช่วยงานเขา
แล้วก็ไปดื่มอะไรนิสๆ หน่อยๆด้วยวันงานวันนั้นผมเห็นเธอคนนั้นมากับแฟนเขา ขอเรียกเธอคนนั้นว่า"B" นะครับ
ผมก็เออ เห็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไร จนมีวันที่เขาทะเลาะกับแฟน แฟน B เป็นคนที่มารยาทข้อนข้างใช้คำว่า
ทะเลาะกันครั้งไหนจะกินเหล้า แล้วจะมาพูดเรื่องพ่อของ B เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ทำให้สรุปเลิกกัน จนผ่านไปอีกเดือนมีพี่
ที่คนในกลุ่มรู้จักกันแต่ไม่สนิท เล่นวอลเลย์บอลด้วยกันในกลุ่มบ่อยๆ ผมสังเกตุ เห็นว่าวันเกิดของ B เขาก็ซื้อของซื้อเค้กมาให้
ผมถึงรู้ว่าเขาชอบ B แน่ๆ จนเขาคุยและคบกัน และเขามีติดภารกิจ(ใช้คำถูกไหมแวะ) ต้องไปบวชอะไรสักอย่างนี้ละ ผมไม่รู้เหมือนกัน
เขาก็ไป และแล้วมีวันนึงที่บ้านเลี้ยงหนักมาก ผมด้วยอาการมึนหน่อยๆแต่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ก็ไปคุยๆสนุกๆ จนหลายวันต่อมา
ผมกลายเป็นเหมือนครูสอนภาษา ผมเป็นลูกครึ่ง ฝรั่งเศส,อเมริกัน แต่ที่พูดไทยได้คือเรียนที่ไทยมานาน และแล้วจนวันนึงมาถึง
ผมนั่งคุยกับเขาทุกอย่างลงตัว ไม่มีใครเกลียดใครต่างคนต่างชอบ และ B ได้พาผมไปที่โรงเรียนเก่าสมัยมัธยมปลาย(วันไหว้ครู)
ผมก็โอเครรับปากไปทันที ผมรู้จักแต่เขาแต่ผมไม่ทรมานที่จะอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก ไม่อึดอัด ไม่ต้องใช้ความพยายาม ที่จะอยู่กับเขา
เต็มใจที่จะอยู่สุดใจ วันนั้นเราก็ได้ไปนั่งกินไอติม และอื่นๆ สนุกมาก แต่ผมนั่งคุยกับเธอว่าเราควรหยุดสนุกเพราะ B มี หลวงพี่อยู่แล้ว
ต่างคนต่างเข้าใจ จนเวลาผ่านมาผมกับ B เริ่มทำตัวเหมือนแฟนกันเรื่อยๆ ทั้งๆที่รู้ว่าเราคบกันไม่ได้ B เป็นคนคิดมาก ผมเว้นเวลา2 วัน
และผมก็บอกกันดีๆว่า เราจะหายไปแล้วนะ ปัจจุบันต้องสำคัญสำหรับ B มากกว่าอยู่แล้วละที่ผมมาบอกว่าจะเงียบๆ คือผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง
แต่เพื่อเรา ให้สบายใจ ผมคิดว่าสิ่งที่ผมพูดไปมันคงเจ็บแต่ว่าน่าจะน้อยแล้วละ แต่ B ดูเหมือนไม่สนใจและพูดแค่ว่า โอเครกูก็โอเคร