สวัสดีค่ะ เราอยู่ม.5 เรียนโรงเรียนดังของจังหวัด เราไม่ใช่เด็กเรียนไม่ใช่เด็กกิจกรรม แต่เราอยู่ห้องคิงวิทย์คณิต ครอบครัวเราค่อนข้างกดดันเรื่องเกรด แต่ไม่ได้สนับสนุนเราไปทุกอย่างถึงแม้จะเป็นเรื่องเรียน ต่างจากน้องที่พ่อแม่ค่อนข้างตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ทุกอย่าง
เราเคยขอแม่เรียนพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ แต่แม่ไม่ให้เรียน แม่บอกว่ามันไร้สาระ อ่านหนังสือเองก็ได้ พอทีเราขอเงินไปซื้อหนังสือบ้างแม่ก็ไม่ให้ เราก็ต้องเก็บเงินซื้อเอง
แต่น้องเราถ้าอยากได้อะไรพ่อกับแม่ก็จะซื้อให้หมด ไอโฟนออกใหม่ตอนไหนก็จะซื้อให้ ส่วนเราก็ให้ใช้เครื่องเก่าของน้องตลอด เราไม่เคยได้โทรศัพท์ใหม่เลย เสื้อผ้าเราก็มีแต่ตัวเดิมๆ เราแทบไม่มีเสื้อผ้าตัวใหม่ใส่
บางครั้งพ่อแม่และน้องไปทานข้าวนอกบ้าน โดยที่ไม่ชวนเราเลย เวลาจะไปแม่ก็จะบอกให้เราเฝ้าบ้าน ห้ามไปไหน จะไปกินข้าว เราก็ถามว่า แล้วหนูล่ะ แม่ก็จะตอบประมาณว่าให้เราหากินเอง แต่ห้ามออกจากบ้าน แล้วก็ไม่ได้ให้เงินเราไว้ ตอนนั้นเราน้อยใจเสียใจมาก เพราะบางทีเราก็จะไม่ได้กินอะไรเลย เหมือนเป็นลูกเลี้ยงเลยค่ะ
เวลาอยู่โรงเรียนเราจะเป็นคนร่าเริงมาก ยิ้มและหัวเราะบ่อยมาก แต่เวลาอยู่บ้านเราจะเงียบและนิ่งมาก ไม่ค่อยพูดกับใครในบ้าน ยิ่งถ้าเป็นแม่เราแล้วเรายิ่งไม่อยากพูดด้วยเลย ทั้งที่เรามีเรื่องอยากคุยอยากพูดอยากเล่าให้ฟังตั้งเยอะ แต่แค่เราเอ่ยปากนิดเดียวแม่ก็จะหาเรื่องทะเลาะตลอด
มีครั้งนึงเราเคยทะเลาะกับแม่ แล้วแม่ด่าเราว่า mึงเป็นความผิดพลาดของku mึงมันเฮงซวย ทั้งๆที่kuพยายามเอาmึงออกมา mึงก็ยังหน้าด้านอยู่ mึงมันตัวซวยของkuแท้ๆเลย ตอนนั้นเราเจ็บมากร้องไห้หนักมากจริงๆ เราเข้าใจทุกอย่างเลยว่าเราเกิดจากความไม่ตั้งใจของพ่อแม่ เรายังเคยคิดเลยว่า ถ้าเราตายไปพ่อกับแม่จะเสียใจบ้างไหม จะสนใจบ้างไหม เราเจ็บมากจนไม่อยากอยู่ต่อ เคยทะเลาะกันแล้วโดนไล่ออกจากบ้านก็หลายครั้ง เราก็ออกไปอยู่บ้านเพื่อน แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้สนใจ พอเราสบายใจเราก็กลับบ้าน ก็เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม เราไม่เคยรู้สึกอยากอยู่บ้านเลย เวลาไปเรียนเราก็อยากอยู่นานๆ เพราะสำหรับเราแล้วโรงเรียนคือที่ๆเราอยู่แล้วมีความสุขที่สุด เราไม่สบายใจ เราไม่มีความสุขเลยเวลาอยู่บ้าน เราอยากรีบเรียนจบอยากทำงาน อยากอยู่ด้วยตัวเองได้เร็วๆ เราเหนื่อยมากเลย เรากลัวเราจะทนไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเครียดจนเป็นประสาท
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้เราไม่ได้อยากให้ใครมาสงสารเรา เราแค่อยากระบาย เพราะเราไม่สามารถระบายกับใครได้ เราไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเพื่อน เราไม่อยากให้เขาสงสารเรา ยังมีอีกหลายเรื่องที่เราเก็บไว้ในใจ มันเจ็บจนไม่อยากพูดออกมาเลยด้วยซ้ำ เรากลัวที่จะพูด เรากลัวเราจะเจ็บมากกว่าเดิม
สุดท้ายนี้เราขอขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านเรื่องไร้สาระของเรานะคะ ขอบคุณทุกคนค่ะ
ปล.ขอโทษที่ต้องตั้งเป็นกระทู้คำถามนะคะ ตั้งเป็นกระทู้สนทนาไม่ได้ต้องยืนยันตัวตนก่อน เราขี้เกียจเอง
****ขอระบายหน่อยค่ะ****
เราเคยขอแม่เรียนพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ แต่แม่ไม่ให้เรียน แม่บอกว่ามันไร้สาระ อ่านหนังสือเองก็ได้ พอทีเราขอเงินไปซื้อหนังสือบ้างแม่ก็ไม่ให้ เราก็ต้องเก็บเงินซื้อเอง
แต่น้องเราถ้าอยากได้อะไรพ่อกับแม่ก็จะซื้อให้หมด ไอโฟนออกใหม่ตอนไหนก็จะซื้อให้ ส่วนเราก็ให้ใช้เครื่องเก่าของน้องตลอด เราไม่เคยได้โทรศัพท์ใหม่เลย เสื้อผ้าเราก็มีแต่ตัวเดิมๆ เราแทบไม่มีเสื้อผ้าตัวใหม่ใส่
บางครั้งพ่อแม่และน้องไปทานข้าวนอกบ้าน โดยที่ไม่ชวนเราเลย เวลาจะไปแม่ก็จะบอกให้เราเฝ้าบ้าน ห้ามไปไหน จะไปกินข้าว เราก็ถามว่า แล้วหนูล่ะ แม่ก็จะตอบประมาณว่าให้เราหากินเอง แต่ห้ามออกจากบ้าน แล้วก็ไม่ได้ให้เงินเราไว้ ตอนนั้นเราน้อยใจเสียใจมาก เพราะบางทีเราก็จะไม่ได้กินอะไรเลย เหมือนเป็นลูกเลี้ยงเลยค่ะ
เวลาอยู่โรงเรียนเราจะเป็นคนร่าเริงมาก ยิ้มและหัวเราะบ่อยมาก แต่เวลาอยู่บ้านเราจะเงียบและนิ่งมาก ไม่ค่อยพูดกับใครในบ้าน ยิ่งถ้าเป็นแม่เราแล้วเรายิ่งไม่อยากพูดด้วยเลย ทั้งที่เรามีเรื่องอยากคุยอยากพูดอยากเล่าให้ฟังตั้งเยอะ แต่แค่เราเอ่ยปากนิดเดียวแม่ก็จะหาเรื่องทะเลาะตลอด
มีครั้งนึงเราเคยทะเลาะกับแม่ แล้วแม่ด่าเราว่า mึงเป็นความผิดพลาดของku mึงมันเฮงซวย ทั้งๆที่kuพยายามเอาmึงออกมา mึงก็ยังหน้าด้านอยู่ mึงมันตัวซวยของkuแท้ๆเลย ตอนนั้นเราเจ็บมากร้องไห้หนักมากจริงๆ เราเข้าใจทุกอย่างเลยว่าเราเกิดจากความไม่ตั้งใจของพ่อแม่ เรายังเคยคิดเลยว่า ถ้าเราตายไปพ่อกับแม่จะเสียใจบ้างไหม จะสนใจบ้างไหม เราเจ็บมากจนไม่อยากอยู่ต่อ เคยทะเลาะกันแล้วโดนไล่ออกจากบ้านก็หลายครั้ง เราก็ออกไปอยู่บ้านเพื่อน แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้สนใจ พอเราสบายใจเราก็กลับบ้าน ก็เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม เราไม่เคยรู้สึกอยากอยู่บ้านเลย เวลาไปเรียนเราก็อยากอยู่นานๆ เพราะสำหรับเราแล้วโรงเรียนคือที่ๆเราอยู่แล้วมีความสุขที่สุด เราไม่สบายใจ เราไม่มีความสุขเลยเวลาอยู่บ้าน เราอยากรีบเรียนจบอยากทำงาน อยากอยู่ด้วยตัวเองได้เร็วๆ เราเหนื่อยมากเลย เรากลัวเราจะทนไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเครียดจนเป็นประสาท
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้เราไม่ได้อยากให้ใครมาสงสารเรา เราแค่อยากระบาย เพราะเราไม่สามารถระบายกับใครได้ เราไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเพื่อน เราไม่อยากให้เขาสงสารเรา ยังมีอีกหลายเรื่องที่เราเก็บไว้ในใจ มันเจ็บจนไม่อยากพูดออกมาเลยด้วยซ้ำ เรากลัวที่จะพูด เรากลัวเราจะเจ็บมากกว่าเดิม
สุดท้ายนี้เราขอขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านเรื่องไร้สาระของเรานะคะ ขอบคุณทุกคนค่ะ
ปล.ขอโทษที่ต้องตั้งเป็นกระทู้คำถามนะคะ ตั้งเป็นกระทู้สนทนาไม่ได้ต้องยืนยันตัวตนก่อน เราขี้เกียจเอง