ชอบอยู่กับเพื่อนแต่ไม่รู้ว่าชอบมันหรือป่าว ไม่อยากโตอยากเป็นเพื่อนกับมันเรื่อยๆ

คือเรามีเป็นผู้หญิงที่มีเพื่อนผู้ชายเยอะมากกกกกก   เพราะเราเรียนพละศึกษา เลยรู้ว่าผู้ชายจริงๆแล้วแค่หล่อมันก็ไม่น่าคบหรอกมันต้องมีเสน่ห์อย่างอื่นบ้าง แล้วเราก็มีเพื่อนคนนึ่งที่เราสนิทด้วยซึ่งมันเป็นคนไม่หล่อนะ เพราะความสนิทนี่แหละเลยทำให้เราปรับเปลี่ยนความคิดอะไรได้กว้างขึ้น เช่น เพื่อนคนนั้นมันพูดไม่ค่อยรู้เรื่องเลยเกือบถูกแบนออก ไอเราเห็นเพื่อนคนนั้นไม่ค่อยมีใครคุยด้วยเราก็ไม่อยากไปอยู่กับมันแต่เพื่อนคนนี้ ( สมมุติชื่อ d ) มันก็จะเข้าไปปรับทัศนคติกับทุกคนคุยกันด้วยเหตุผลเห็นปัญหาเป็นเรื่องเล็กแล้วก็จูนกันเข้าเหมือนเดิมโดยชีแจงเพื่อให้เพื่อนรู้จุดเสียของตัวเอง อย่างเราเคยโดนแบนเพราะติดแฟน (ตอนนั้นเรามีแฟนอยู่) เพื่อนๆแทบไม่มีใครคุยด้วยเพราะเราชอบไปเรียนสายหรือไม่เข้าเรียนแต่มันก็มาอธิบายอะไรๆให้ฟังว่าทำไมทุกคนถึงออกห่างจากเราไป จนเรารู้สึกว่าดูมีเสน่ห์จังวะพูดจุดเสียของเราโดยที่ไม่ทำให้เรารู้สึกว่าพูดเกินไปทั้งๆที่มันก็พูดแบบแทงใจดำให้เห็นภาพรับรู้ถึงความแย่ของเรา จนวันนึ่งเรามีปัญหากับเเฟนเลิกกับแฟนไปเราเริ่มสนิทกับมันกับเพื่อนๆทุกคน เราโอเคมากกกกกกับการเลิกกับแฟนทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีแฟนใหม่  ไปไหนก็ไปกับ d มันคุยกับใครมันก็เอาแฟนมันมาให้เรารู้จักให้เราสนิท เวลาไปเที่ยวที่ไหนแม่ถามว่า d ไปด้วยมั๊ยถ้า d ก็ไม่ต้องไปนะพอเรียนจบ แยกย้ายทำการทำงาน ช่วงแรกก็แวะมาหามากินข้าวไปเที่ยว จนเราก็มีแฟนก็เริ่มห่างๆไปแต่ความรู้สึกอยากเจอ d มันก้มีอยู่เรื่อยๆแบบคิดถึงแต่ไม่ใช่คิดถึงแบบแฟนนะ อยากอยู่กับมันแต่ไม่ใช่ฉันแฟนเธอ แต่อยากไปเที่ยวกะมันกะเพื่อนๆอยากฟังมันพูดเรื่อยเปื่อยของมัน หรือเราเป็นคนไม่ดีทำไมคิดถึงผู้ชายอื่นทั้งๆที่มีแฟน แต่มันไม่ใช่แบบนั้นอะ นึกภาพนะเราอยู่กะมันก็อยู่กันแบบเพื่อนทั่วไปแบบ ผญสนิทกันอะเพียงแต่เราไปรู้สึกสนิทกะคนนี้ซึ่งมันเป็นผู้ชาย แบบส่งไปซื้อของเลือกรองเท้าให้กูหน่อย เอาลิปสีไหนดีวะ มันก็จะอธิบายๆ วันนี้กินไรชอบไปร้านนั้นไม่ใช่หรอ แม่โทรมาเมื่อกี้กูรับอะไรประมาณนี้อะ     ตอนนี้dมันก็ไม่มีแฟนนะ เคยคิดนะว่าถ้ากูกับเป็นแฟนกันจริงๆจะทำอะไรแบบที่แฟนเค้าทำกันมันคงต้องปรับอะไรหลายๆอย่าง แล้วมันก็จะจั๊กเดียมเวลาคิดว่าถ้าเป็นแฟนกันจริงๆ เลยเลิกล้มที่อ่อยมัน555555  แต่ถ้ามันมีแฟนเราคงจะไม่ได้กลับมาสนิทกันละมั้ง หรือสนิทกันน้องลง