สวัสดีครับ ! ก่อนอืนผมขออนุญาตเเนะนำตัวก่อนเลย ผมชื่อผมชื่อบี (นามแฝง)
ปัจจุบันก็กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยทางภาคอีสานเเห่งหนึ่ง ตอนนี้อยู่ชั้น ปีที่ 2 เเล้ว ถ้าถามว่าเรียนคณะอะไรก็คณะยอดนิยมในสมัยเด็กของเด็กๆ นั่นเเหละครับ คงพอจะเดากันได้ หรือถ้าไม่ได้ก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ซึ่งกระทู้นี้อาจจะเรียกว่ากระทู้เเรกของผมก็ว่าได้ก็ว่าได้
วันนี้ผมมีเรื่องเล่าที่มันอาจจะเป็นปัญหาคาใจผมตอนนี้ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ไม่นานนักหรือว่าอาจะนานเเล้วรึปล่าว
ผมมีเเฟนคนหนึ่ง ชื่อ ส้มละกัน (นามแฝง) เขาเป้นภาคกลาง ปัจจุบันเขาเรียนอยู่มหาลัยชื่อดังในชลบุรี เเละตัวของผมเป็นคนจังหวัดหนองคาย
ถามว่าเรารู้จักกันได้ยังไง จุดเเรกเริ่มของการรู้จักกันคือ พวกเราได้รับโอกาสทางด้านทุนการศึกษาเหมือนกัน ผมไม่ขอบอกหน่วยงานนะครับ ซึ่งในทุกๆปีทางทุนจะเรียกคนที่ได้ในเเต่ละจังหวัดเข้าค่าย ในช่วงมอปลาย ซึ่งในตอนเเรกผมกับส้มเนี่ยก็เป็นเพื่อนกัน ซึ่งตอนเเรกผมก็ไม่รู้จักส้มหรอก เเต่รู้จักทางเพื่อนเเค่นั้น ซึ่งเหตุการณ์ที่เราเริ่มพูดคุยกัน คือ เมื่อวันหนึ่งมีเหตุการณ์ที่เราต้องเเก้ปัญหาร่วมกันของเพื่อนหลายๆคนผ่านทางกลุ่มเฟสบุ๊ค คือ เราจะรับน้องที่เข้ามาใหม่อย่างไร โดยมีคนตั้งคำถามขึ้น ทุกคนก็ไปคอมเม้นต์กันเยอะเเยะเลย เเละผมก็เป็นคนนึ่งที่ไปคอมเม้นต์เเล้วหลังจากนั้นส้มเนี่ยก็ทักมาหาผมขอรายละเอียดสิ่งที่ผมเสนอไป ซึ่งหลังจากวันนั้นผมก็ได้พูดคุยกันตลอด พูดหยอกกันไปกันมาจะว่าได้ว่าคุยเกือบทุกวันก็ได้ เเต่ว่าในตอนนั้นส้มเนี่ยเขาก็มีเเฟนอยู่เเล้ว เป็นเเฟนที่อยู่โรงเรียนใกล้ๆกันนั่นเเหละ ซึ่งผมก็รู้อยู่ว่าเขามีเเฟนอยู่เเล้ว เเต่ในตอนนั้นผมคิดกับเขาเเค่เพื่อน ซึ่งส้มเนี่ยก็เขามีเหตุการณ์ที่คล้ายกับผม คือ เขาเเอบชอบรุ่นพี่เหมือนกับผม เลยทำให้เรากลายเป็นที่ปรึกษาเเละที่ระบายซึ่งกันเเละกัน ช่วงนั้นเราคุยกันทุกวันผ่านทางหลายๆช่องทาง ทั้งเฟส เเละโทร ทั้งไลน์ ไปไหนมาไหนก็คุยกันตลอด ชอบถ่ายรูปว่าอยู่ที่นั่นที่นี่ บอกฝันดีทุกวัน เม้นตัสกันบ่อยมาก พูดคุยว่าเรียนจบอยากเรียนคณะไหน มหาลัยอะไร คุยกันทุกวันจนเหมือนเพื่อนสนิทละตอนนั้น เธอรู้เรารู้ประมาณนี้ หยอดมุกตลก หยอดมุกจีบมั้งละผมนะ ด้วยความที่ผมเป็นคนตลกเเละเฟรนลี่ จนเพื่อนๆผมและมันชอบเเซวว่าเราเป็นคู่จิ้นกัน เมื่อไหร่จะคบกันหนออออออออออออ จนวันหนึ่งผมไม่รู้ว่าผมไปผมไปเผลอใจชอบส้มตอนไหน ผมรู้สึกว่า ผญ คนนี้ ไช่ เธอไม่ได้สวยนะ เเต่เราก็ชอบนิสัยส้ม ถึงปากกับใจจะไม่ตรงกันสักหน่อย พอผมเริ่มชอบด้วยความที่ผมเป็นคนตลก พอผมหยอดมุกจีบไปมันก็จะด่าผม 55555555 ทั้งที่บางทีเราก็คิดจริงจัง เราคุยกันนานมาก เป็นปีอะ เราเริ่มคุยกันช่วง ม.5 มั้ง ถ้าจำไม่ผิด จนถึงช่วง ม.6 เราจึงตัดสินใจคบกัน ในวันที่จะคบกันวันนั้นผมร้องไห้ด้วยเเหละ ผมจำเหตุการณ์ไม่ค่อยได้ว่าทำไมถึงร้องไห้ เหมือนมันจะบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันดีกว่ารึปล่าวอันนี้มันลองใจรึปล่าวผมก้ไม่รู้ เเต่ผมกลัวไม่อยากไห้เสียส้มไปผมรักมันเเล้วเเหละตอนนั้น หลังจากตอนนั้นเพื่อนทุกคนก็ไม่ค่อยแปลกใจเเล้วเพราะเห็นเราเหมือนเเฟนกันตั้งนานละ เเต่เเค่ยังไม่ได้ตัดสินใจคบกันเฉยๆ หลังจากที่เราเริ่มบอกใครๆว่าเราคบกัน เราก้เริ่มเปิดเผยทุกอย่างละ ตอนนั้นผมคิดว่าเรารู้นิสัยใจคอกันเเล้วเเหละ ผมเคยบอกกับส้มว่า ผมเป็นชอบอิสระ ไม่ชอบไห้ใครบังคับ ทั้งผมก็เป็นคนเอาจริงเอาจังกับงาน มีอะไรก้ไห้บอกนะ ถ้าสงสัยอะไรไห้ถาม ห้ามเงียบ เพราะผมเป็นคนเดาใจ ผญ ไม่เก่ง เราโตเเล้วอาจจะไม่ได้คุยกันตลอดนะ ผมบอกว่าผมไม่ขอรหัสเฟสนะเพราะไห้พื้นที่ส่วนตัว ขอเเค่ยังรักกันพูดกันยามว่างก้ได้ และมันก้เหมือนจะเข้าใจ ในช่วงที่คบกันผมก็งานอะไรทำเยอะเเยะเลยเเหละ ผมอาจจะอยู่ในหน้าที่ของผู้นำเลยเเหละ ผมออกนอกสถานที่บ่อยๆ ออกต่างจังหวัดบ่อย ออกงานกิจกรรมบ่อย เเต่ผมว่างผมก็พยายามไปคุยกับส้มตลอด ด้วยความที่ผมเฟรนลี่และตลกเฮฮาทำไห้มีคนขอถ่ายรูป ผมขอถ่ายรูปบ้าง เเละเวลาถ่ายเนี่ย ผมก็จะชอบส่งไห้ส้มดู เพราะว่าผมทำอะไรผมก็ส่งไห้ดูตลอด ชอบส่งรูปที่ถ่ายกับ ผญ ไห้ดูเพียงหวังจะเเกล้งไห้ส้มด่าเฉยๆ บางครั้งมันก็ด่า บางครั้งมันก็เฉยๆ ผมชอบเล่าเรื่องตัวเองไห้มันฟังว่า พน ผมทำโน่นทำนี่นะ มีเรียนกี่โมง ไปไหนมาไหนกับใคร เเต่มันไม่ค่อยเล่าอะไรไห้ผมฟังหรอก ส่วนมากจะเป็นผมที่ถาม เเต่ผมก้ไม่ได้ว่าอะไร เราก้ได้คุยกันตอนดึกๆอยู่บ่อยๆ เพราะตอนหัวค่ำหรือกลางวันว่างไม่ค่อยตรงกันสักเท่าไหร่ เวลาเราคอลกันก็จะชอบเเคปหน้าจอมาโพส บอกคิดถึง บอกฝันดี อยู่บ่อยๆ เเต่ส่วนมากจะมีเเต่ส้มที่โพสเพราะผมไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้อยู่เเล้ว ด้วยความที่เราอยู่ไกลกันภาคอีสานกับภาคกลางเลยทำไห้เราได้เพียงเเค่คอลหากันเท่านั้น ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน มันก็จะชอบส่งรูปคนนั้นคนนี้มาไห้ดูบอกว่าชอบเขา เเต่มันก็เคยบอกมผมว่ามันก็เเค่ชอบเฉยๆไม่ได้คิดอะไร อ่อโอเคผมก็เข้าใจ เเต่วันหนึ่งในช่วงปิดเทอม จบ ม.6 ผมก็ได้ไปหาส้มที่บ้านผมไปหาส้มอยู่ 2 วัน ตอนนั้นว่าจะไปเช่าห้องอยู่ เเต่พอดีเเม่ของส้มเนี่ยก้เลยบอกว่านอนที่บ้านก้ได้ ตอนนั้นผมคิดว่าตอนนั้นผมมีความสุขที่สุดละ เเละก็คิดว่าส้มจะมีความสุขเหมือนกัน ตอนนั้นผมคิดว่า ผญ คนนี้ไช่เเล้วเเหละ เป็นคนเรียบง่าย ไม่ติดหรู นิสัยใจคอก้ดี มีความรับผิดชอบด้วย หลังจากวันที่ผมไปหาที่บ้านมันก็บ่นคิดถึงอยู่ ผมก็คิดถึงนะเเต่ผมไม่ได้พูดออกมาไห้มันรู้ หลังจากนั้นพวกเราต่างกันไปเรียนตามมหาลัยที่ตนเองที่ตนติด ซึ่งมันก้ไกลกันอยู่ดี มหาลัยชื่อดังในชลบุรี กับมหาลัยในภาคอีสาน ซึ่งในปี 1 ของมหาลัยทุกคนต่างก็รู้ว่ากิจกรรมมันเยอะ ซึ่งคณะเเละสาขาของผมเนี่ยขึ้นชื่อเรื่องกิจกรรมเเละระเบียบวินัยมาก อีกทั้งยังมีเรียนเข้ามาด้วย ทำให้เวลาผมน้อยลงกว่าเดิม เเต่ผมก็ยังโทรหา คอลหาตลอด เเต่ว่าเวลาเราจะไม่ค่อยตรงกันทำให้มีเวลาคุยกันน้อยกว่าเดิม ส้มเนี่ยเป็นชอบถ่ายรูปมันจะชอบส่งรูปคู่ที่เป็นรูป 2 คนเเล้วเอาภาพ 2 คนมาไส่คนละข้างผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร เเต่ผมก็ทำได้ไม่เคยถูกใจมันสักที มันชอบบ่นไห้ผม เวลาผมลงรูปไส่เเคปชั่นมันก็จะไม่ค่อยถูกใจ มันก็ชอบบ่นไห้ผมเเต่ผมก้ไม่คิดอะไร ได้เเต่ขอโทษ 55555555555 จนเวลาผ่านไปในช่วงเทอมที่ 2 ของมหาลัยปี 1 ในช่วงนั้นเหมือนเรามีปัญหากันเลยเราพูดคุยกันไม่ค่อยลงรอย พูดคุยกันได้ทีละนิด ผมพยายามพูดคุยกับส้มนะเเต่ว่าเหมือนมันไม่อยากคุยรึมันอาจจะไม่ว่างรึปล่าว ผมพยายามคิดอย่างนั้น เเละก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่เเปลกไป ผมก็เริ่มแปลกใจนิดหน่อย ตอนนั้นผมกระวนกระวายเหมือนไม่อยากเสียมันไป ผมคิดไว้ไกลมากว่าเรียนจบจะไปถ่ายรูปรับปริญญาด้วยกัน จนผมตัดใจถามมันไปแบบตรงๆ ในวันนั้น มันบอกว่าผมเนี่ยดีนะ เเต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเนี่ยพูดเเต่เรื่องตัวเอง ไม่เคยถามว่ามันรู้สึกยังไง ตอนอยากกินข้าวก้พาไปกินไม่ได้ ตอนเหนื่อยก้ไม่ค่อยถาม บางครั้งเอาความคิดตัวเองไปกดดันมันในเรื่องความรับผิดชอบ วันนั้นผมร้องไห้อะ มันอาจจจะไม่รู้ เเต่ผมรู้ว่ามันร้องไห้เหมือนกัน เราคุยกันอยู่นาน ผมบอกว่าผมขอโทษได้ไหม ? ผมบอกว่าขอปรับปรุงตัวเพราะผมอยากได้ส้มกลับมา เเต่เหมือนเเก้วมันจะร้าวตั้งนานเเล้วผมซ่อมมันไม่ทัน เรื่องในวันนั้นผมพยายามคิดว่าส้มอาจจะไม่สบายหรือว่าเป็นรอบเดือนหรือมีเรื่องไม่สบายใจเลยทำให้หงุดหงิด จนปิดเทอมของ ปี 1 ผมก็ได้ไปหาเธออีกครั้งที่มหาลัยซึ่งตอนนั้นส้มยังไม่กลับบ้าน ส้มมีสอบเเละธุระนิดหน่อย เมื่อไม่นานมานี้เองซึ่งมันก็เคยบอกว่าไม่ต้องมาหาเเล้วนะ ครั้งนี้ผมไปโดยไม่ได้บอกส้มเเต่ถามที่อยู่ทางเพื่อนของมันเอา เเต่เหมือนมันจะรู้อยู่เเล้วว่าผมจะไปหา ซึ่งวันนั้นผมก้ไปหาไปตอนที่ผมไปถึงมันยังสอบไม่เสร็จผมก็ไปนั่งรอ เดินเล่นเเถวๆมออยู่นานพอสมควร เเล้วผมก้ไปกินข้าวรอมันสอบเสร็จ ตอนเที่ยงผมเลยไปกินข้าวเเล้วก็พอดีไปเจอมันเข้า มันพูดกับผมว่าบอกไห้ไม่ต้องมา ซึ่งตอนนั้นมันก็เฟลพอสมควร เพราะผมตั้งใจจะไปง้อ เเต่ก้ไม่เป็นไร ไม่อยากพูดอะไรไห้ส้มไปสอบไห้เสร็จก่อนดีกว่าวิชาสุดท้ายเเล้วในช่วงบ่าย ระหว่างรอส้มไปสอบผมก็ดูหนังรอ ซึ่งในตอนเย็นหลังสอบเสร็จผมก็ถามมันว่าว่างไหม มันก็บอกว่าไม่ว่างสอบเสร็จก็ไปซ้อมเชียร์ที่คณะ เเต่ก้ไม่เป็นไรไปหาห้องพักรอก็ได้ มันก็ได้ส่งที่พักไห้ว่าที่นี่ดีนะ เเล้วผมก็ถามว่าซ้อมเชียร์เสร็จมาหาหน่อยพา ไปกินข้าวหน่อย พักอยู่เเถวๆมอเเหละ มันก็ตอบว่าโอเค เเละผมก็เดินหาห้องพักอยู่นานจนค่ำผมก้ได้ที่พัก ผมนั่งรอในห้องพักอยู่นาน มันเลยโทรหาเเล้วว่าเดี่ยวจะไปหานะ ด้วยความเหนื่อยจากการเดินทางกับการหาที่พักผมเลยเผลอหลับไป ทำไห้ส้มมาหาผมเเล้วไม่เจอมันรอนานเกือบชั่วโมง ผมตื่นมาผมรู้สึกผิดมากๆในตอนนั้นผมก็เลยเดินออกมานั่งรอตรงที่มันมารอผมอีกเกือบชั่วโมงเหมือนกัน พยายามโทรหามันเพราะอยากเจอ เเต่มันก็ไม่รับ ผมโทรเร่งจนมันรับมันฏ้บอกว่ากลับถึงห้องเเล้วไม่ออกมาเเล้ว ผมก็เฟลอยู่รู้สึกผิดด้วย ผมก็เลยบอกมันไปว่างั้น พน ไปไหนไหม ? มันตอบว่าหมอนัดจะไปหาหมอ เเล้วผมเลยถามว่าไปด้วยได้ไหม พน ไม่มีอะไรทำ มันตอบว่าไม่ต้องไปหรอกรออยู่ห้องนั่นเเหละ ผมก็โอเค เดี๋ยวถ้างั้นหลังจากหาหมอเสร็จมาหาหน่อยนะ จะไปรออยู่ทะเลช่วงบ่ายจะกลับบ้านเเล้วขอเจอหน้าหน่อย จากนั้นเมื่อส้มมหาหาเราได้พูดกันกันประมาณ 30 นาที เเล้วส้มก็บอกว่าเราเป็นเเค่เพื่อนกันดีเเล้ว เเกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ในตอนนั้นผมก็ถอนหายใจเเละใจนิ่งที่สุดเหมือนเเทบได้ยินเสียงสายลมสายลม เหมือนกับได้วางทุกอย่างเเล้ว จนตอนนี้เราก้ได้เลิกรากันไป เเต่ก็ยังเป็นเพื่อนกัน ยอมรับว่ายังคิดถึงอยู่เเต่ว่า...รอให้ทำใจได้ก่อน ทุกอย่างคงดีกว่านี้ เรื่องของผมก็จบลงเเค่นี้
บางเรื่องราวอาจจะเล่าไม่ได้หมดเพราะถ้าเล่าหมดคงยาวมาก มันเป็นเเค่เรื่องราวบางส่วน
ผมไม่ได้ตัดสินใจว่าใครถูกใครผิดดังนั้นเรื่องนี้มันยังคาใจผมมาตลอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ผมคิดน้อยน้อยไปหรือความคิดเราต่าง
ปัจจุบันก็กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยทางภาคอีสานเเห่งหนึ่ง ตอนนี้อยู่ชั้น ปีที่ 2 เเล้ว ถ้าถามว่าเรียนคณะอะไรก็คณะยอดนิยมในสมัยเด็กของเด็กๆ นั่นเเหละครับ คงพอจะเดากันได้ หรือถ้าไม่ได้ก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ซึ่งกระทู้นี้อาจจะเรียกว่ากระทู้เเรกของผมก็ว่าได้ก็ว่าได้
วันนี้ผมมีเรื่องเล่าที่มันอาจจะเป็นปัญหาคาใจผมตอนนี้ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ไม่นานนักหรือว่าอาจะนานเเล้วรึปล่าว
ผมมีเเฟนคนหนึ่ง ชื่อ ส้มละกัน (นามแฝง) เขาเป้นภาคกลาง ปัจจุบันเขาเรียนอยู่มหาลัยชื่อดังในชลบุรี เเละตัวของผมเป็นคนจังหวัดหนองคาย
ถามว่าเรารู้จักกันได้ยังไง จุดเเรกเริ่มของการรู้จักกันคือ พวกเราได้รับโอกาสทางด้านทุนการศึกษาเหมือนกัน ผมไม่ขอบอกหน่วยงานนะครับ ซึ่งในทุกๆปีทางทุนจะเรียกคนที่ได้ในเเต่ละจังหวัดเข้าค่าย ในช่วงมอปลาย ซึ่งในตอนเเรกผมกับส้มเนี่ยก็เป็นเพื่อนกัน ซึ่งตอนเเรกผมก็ไม่รู้จักส้มหรอก เเต่รู้จักทางเพื่อนเเค่นั้น ซึ่งเหตุการณ์ที่เราเริ่มพูดคุยกัน คือ เมื่อวันหนึ่งมีเหตุการณ์ที่เราต้องเเก้ปัญหาร่วมกันของเพื่อนหลายๆคนผ่านทางกลุ่มเฟสบุ๊ค คือ เราจะรับน้องที่เข้ามาใหม่อย่างไร โดยมีคนตั้งคำถามขึ้น ทุกคนก็ไปคอมเม้นต์กันเยอะเเยะเลย เเละผมก็เป็นคนนึ่งที่ไปคอมเม้นต์เเล้วหลังจากนั้นส้มเนี่ยก็ทักมาหาผมขอรายละเอียดสิ่งที่ผมเสนอไป ซึ่งหลังจากวันนั้นผมก็ได้พูดคุยกันตลอด พูดหยอกกันไปกันมาจะว่าได้ว่าคุยเกือบทุกวันก็ได้ เเต่ว่าในตอนนั้นส้มเนี่ยเขาก็มีเเฟนอยู่เเล้ว เป็นเเฟนที่อยู่โรงเรียนใกล้ๆกันนั่นเเหละ ซึ่งผมก็รู้อยู่ว่าเขามีเเฟนอยู่เเล้ว เเต่ในตอนนั้นผมคิดกับเขาเเค่เพื่อน ซึ่งส้มเนี่ยก็เขามีเหตุการณ์ที่คล้ายกับผม คือ เขาเเอบชอบรุ่นพี่เหมือนกับผม เลยทำให้เรากลายเป็นที่ปรึกษาเเละที่ระบายซึ่งกันเเละกัน ช่วงนั้นเราคุยกันทุกวันผ่านทางหลายๆช่องทาง ทั้งเฟส เเละโทร ทั้งไลน์ ไปไหนมาไหนก็คุยกันตลอด ชอบถ่ายรูปว่าอยู่ที่นั่นที่นี่ บอกฝันดีทุกวัน เม้นตัสกันบ่อยมาก พูดคุยว่าเรียนจบอยากเรียนคณะไหน มหาลัยอะไร คุยกันทุกวันจนเหมือนเพื่อนสนิทละตอนนั้น เธอรู้เรารู้ประมาณนี้ หยอดมุกตลก หยอดมุกจีบมั้งละผมนะ ด้วยความที่ผมเป็นคนตลกเเละเฟรนลี่ จนเพื่อนๆผมและมันชอบเเซวว่าเราเป็นคู่จิ้นกัน เมื่อไหร่จะคบกันหนออออออออออออ จนวันหนึ่งผมไม่รู้ว่าผมไปผมไปเผลอใจชอบส้มตอนไหน ผมรู้สึกว่า ผญ คนนี้ ไช่ เธอไม่ได้สวยนะ เเต่เราก็ชอบนิสัยส้ม ถึงปากกับใจจะไม่ตรงกันสักหน่อย พอผมเริ่มชอบด้วยความที่ผมเป็นคนตลก พอผมหยอดมุกจีบไปมันก็จะด่าผม 55555555 ทั้งที่บางทีเราก็คิดจริงจัง เราคุยกันนานมาก เป็นปีอะ เราเริ่มคุยกันช่วง ม.5 มั้ง ถ้าจำไม่ผิด จนถึงช่วง ม.6 เราจึงตัดสินใจคบกัน ในวันที่จะคบกันวันนั้นผมร้องไห้ด้วยเเหละ ผมจำเหตุการณ์ไม่ค่อยได้ว่าทำไมถึงร้องไห้ เหมือนมันจะบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันดีกว่ารึปล่าวอันนี้มันลองใจรึปล่าวผมก้ไม่รู้ เเต่ผมกลัวไม่อยากไห้เสียส้มไปผมรักมันเเล้วเเหละตอนนั้น หลังจากตอนนั้นเพื่อนทุกคนก็ไม่ค่อยแปลกใจเเล้วเพราะเห็นเราเหมือนเเฟนกันตั้งนานละ เเต่เเค่ยังไม่ได้ตัดสินใจคบกันเฉยๆ หลังจากที่เราเริ่มบอกใครๆว่าเราคบกัน เราก้เริ่มเปิดเผยทุกอย่างละ ตอนนั้นผมคิดว่าเรารู้นิสัยใจคอกันเเล้วเเหละ ผมเคยบอกกับส้มว่า ผมเป็นชอบอิสระ ไม่ชอบไห้ใครบังคับ ทั้งผมก็เป็นคนเอาจริงเอาจังกับงาน มีอะไรก้ไห้บอกนะ ถ้าสงสัยอะไรไห้ถาม ห้ามเงียบ เพราะผมเป็นคนเดาใจ ผญ ไม่เก่ง เราโตเเล้วอาจจะไม่ได้คุยกันตลอดนะ ผมบอกว่าผมไม่ขอรหัสเฟสนะเพราะไห้พื้นที่ส่วนตัว ขอเเค่ยังรักกันพูดกันยามว่างก้ได้ และมันก้เหมือนจะเข้าใจ ในช่วงที่คบกันผมก็งานอะไรทำเยอะเเยะเลยเเหละ ผมอาจจะอยู่ในหน้าที่ของผู้นำเลยเเหละ ผมออกนอกสถานที่บ่อยๆ ออกต่างจังหวัดบ่อย ออกงานกิจกรรมบ่อย เเต่ผมว่างผมก็พยายามไปคุยกับส้มตลอด ด้วยความที่ผมเฟรนลี่และตลกเฮฮาทำไห้มีคนขอถ่ายรูป ผมขอถ่ายรูปบ้าง เเละเวลาถ่ายเนี่ย ผมก็จะชอบส่งไห้ส้มดู เพราะว่าผมทำอะไรผมก็ส่งไห้ดูตลอด ชอบส่งรูปที่ถ่ายกับ ผญ ไห้ดูเพียงหวังจะเเกล้งไห้ส้มด่าเฉยๆ บางครั้งมันก็ด่า บางครั้งมันก็เฉยๆ ผมชอบเล่าเรื่องตัวเองไห้มันฟังว่า พน ผมทำโน่นทำนี่นะ มีเรียนกี่โมง ไปไหนมาไหนกับใคร เเต่มันไม่ค่อยเล่าอะไรไห้ผมฟังหรอก ส่วนมากจะเป็นผมที่ถาม เเต่ผมก้ไม่ได้ว่าอะไร เราก้ได้คุยกันตอนดึกๆอยู่บ่อยๆ เพราะตอนหัวค่ำหรือกลางวันว่างไม่ค่อยตรงกันสักเท่าไหร่ เวลาเราคอลกันก็จะชอบเเคปหน้าจอมาโพส บอกคิดถึง บอกฝันดี อยู่บ่อยๆ เเต่ส่วนมากจะมีเเต่ส้มที่โพสเพราะผมไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้อยู่เเล้ว ด้วยความที่เราอยู่ไกลกันภาคอีสานกับภาคกลางเลยทำไห้เราได้เพียงเเค่คอลหากันเท่านั้น ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน มันก็จะชอบส่งรูปคนนั้นคนนี้มาไห้ดูบอกว่าชอบเขา เเต่มันก็เคยบอกมผมว่ามันก็เเค่ชอบเฉยๆไม่ได้คิดอะไร อ่อโอเคผมก็เข้าใจ เเต่วันหนึ่งในช่วงปิดเทอม จบ ม.6 ผมก็ได้ไปหาส้มที่บ้านผมไปหาส้มอยู่ 2 วัน ตอนนั้นว่าจะไปเช่าห้องอยู่ เเต่พอดีเเม่ของส้มเนี่ยก้เลยบอกว่านอนที่บ้านก้ได้ ตอนนั้นผมคิดว่าตอนนั้นผมมีความสุขที่สุดละ เเละก็คิดว่าส้มจะมีความสุขเหมือนกัน ตอนนั้นผมคิดว่า ผญ คนนี้ไช่เเล้วเเหละ เป็นคนเรียบง่าย ไม่ติดหรู นิสัยใจคอก้ดี มีความรับผิดชอบด้วย หลังจากวันที่ผมไปหาที่บ้านมันก็บ่นคิดถึงอยู่ ผมก็คิดถึงนะเเต่ผมไม่ได้พูดออกมาไห้มันรู้ หลังจากนั้นพวกเราต่างกันไปเรียนตามมหาลัยที่ตนเองที่ตนติด ซึ่งมันก้ไกลกันอยู่ดี มหาลัยชื่อดังในชลบุรี กับมหาลัยในภาคอีสาน ซึ่งในปี 1 ของมหาลัยทุกคนต่างก็รู้ว่ากิจกรรมมันเยอะ ซึ่งคณะเเละสาขาของผมเนี่ยขึ้นชื่อเรื่องกิจกรรมเเละระเบียบวินัยมาก อีกทั้งยังมีเรียนเข้ามาด้วย ทำให้เวลาผมน้อยลงกว่าเดิม เเต่ผมก็ยังโทรหา คอลหาตลอด เเต่ว่าเวลาเราจะไม่ค่อยตรงกันทำให้มีเวลาคุยกันน้อยกว่าเดิม ส้มเนี่ยเป็นชอบถ่ายรูปมันจะชอบส่งรูปคู่ที่เป็นรูป 2 คนเเล้วเอาภาพ 2 คนมาไส่คนละข้างผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร เเต่ผมก็ทำได้ไม่เคยถูกใจมันสักที มันชอบบ่นไห้ผม เวลาผมลงรูปไส่เเคปชั่นมันก็จะไม่ค่อยถูกใจ มันก็ชอบบ่นไห้ผมเเต่ผมก้ไม่คิดอะไร ได้เเต่ขอโทษ 55555555555 จนเวลาผ่านไปในช่วงเทอมที่ 2 ของมหาลัยปี 1 ในช่วงนั้นเหมือนเรามีปัญหากันเลยเราพูดคุยกันไม่ค่อยลงรอย พูดคุยกันได้ทีละนิด ผมพยายามพูดคุยกับส้มนะเเต่ว่าเหมือนมันไม่อยากคุยรึมันอาจจะไม่ว่างรึปล่าว ผมพยายามคิดอย่างนั้น เเละก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่เเปลกไป ผมก็เริ่มแปลกใจนิดหน่อย ตอนนั้นผมกระวนกระวายเหมือนไม่อยากเสียมันไป ผมคิดไว้ไกลมากว่าเรียนจบจะไปถ่ายรูปรับปริญญาด้วยกัน จนผมตัดใจถามมันไปแบบตรงๆ ในวันนั้น มันบอกว่าผมเนี่ยดีนะ เเต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเนี่ยพูดเเต่เรื่องตัวเอง ไม่เคยถามว่ามันรู้สึกยังไง ตอนอยากกินข้าวก้พาไปกินไม่ได้ ตอนเหนื่อยก้ไม่ค่อยถาม บางครั้งเอาความคิดตัวเองไปกดดันมันในเรื่องความรับผิดชอบ วันนั้นผมร้องไห้อะ มันอาจจจะไม่รู้ เเต่ผมรู้ว่ามันร้องไห้เหมือนกัน เราคุยกันอยู่นาน ผมบอกว่าผมขอโทษได้ไหม ? ผมบอกว่าขอปรับปรุงตัวเพราะผมอยากได้ส้มกลับมา เเต่เหมือนเเก้วมันจะร้าวตั้งนานเเล้วผมซ่อมมันไม่ทัน เรื่องในวันนั้นผมพยายามคิดว่าส้มอาจจะไม่สบายหรือว่าเป็นรอบเดือนหรือมีเรื่องไม่สบายใจเลยทำให้หงุดหงิด จนปิดเทอมของ ปี 1 ผมก็ได้ไปหาเธออีกครั้งที่มหาลัยซึ่งตอนนั้นส้มยังไม่กลับบ้าน ส้มมีสอบเเละธุระนิดหน่อย เมื่อไม่นานมานี้เองซึ่งมันก็เคยบอกว่าไม่ต้องมาหาเเล้วนะ ครั้งนี้ผมไปโดยไม่ได้บอกส้มเเต่ถามที่อยู่ทางเพื่อนของมันเอา เเต่เหมือนมันจะรู้อยู่เเล้วว่าผมจะไปหา ซึ่งวันนั้นผมก้ไปหาไปตอนที่ผมไปถึงมันยังสอบไม่เสร็จผมก็ไปนั่งรอ เดินเล่นเเถวๆมออยู่นานพอสมควร เเล้วผมก้ไปกินข้าวรอมันสอบเสร็จ ตอนเที่ยงผมเลยไปกินข้าวเเล้วก็พอดีไปเจอมันเข้า มันพูดกับผมว่าบอกไห้ไม่ต้องมา ซึ่งตอนนั้นมันก็เฟลพอสมควร เพราะผมตั้งใจจะไปง้อ เเต่ก้ไม่เป็นไร ไม่อยากพูดอะไรไห้ส้มไปสอบไห้เสร็จก่อนดีกว่าวิชาสุดท้ายเเล้วในช่วงบ่าย ระหว่างรอส้มไปสอบผมก็ดูหนังรอ ซึ่งในตอนเย็นหลังสอบเสร็จผมก็ถามมันว่าว่างไหม มันก็บอกว่าไม่ว่างสอบเสร็จก็ไปซ้อมเชียร์ที่คณะ เเต่ก้ไม่เป็นไรไปหาห้องพักรอก็ได้ มันก็ได้ส่งที่พักไห้ว่าที่นี่ดีนะ เเล้วผมก็ถามว่าซ้อมเชียร์เสร็จมาหาหน่อยพา ไปกินข้าวหน่อย พักอยู่เเถวๆมอเเหละ มันก็ตอบว่าโอเค เเละผมก็เดินหาห้องพักอยู่นานจนค่ำผมก้ได้ที่พัก ผมนั่งรอในห้องพักอยู่นาน มันเลยโทรหาเเล้วว่าเดี่ยวจะไปหานะ ด้วยความเหนื่อยจากการเดินทางกับการหาที่พักผมเลยเผลอหลับไป ทำไห้ส้มมาหาผมเเล้วไม่เจอมันรอนานเกือบชั่วโมง ผมตื่นมาผมรู้สึกผิดมากๆในตอนนั้นผมก็เลยเดินออกมานั่งรอตรงที่มันมารอผมอีกเกือบชั่วโมงเหมือนกัน พยายามโทรหามันเพราะอยากเจอ เเต่มันก็ไม่รับ ผมโทรเร่งจนมันรับมันฏ้บอกว่ากลับถึงห้องเเล้วไม่ออกมาเเล้ว ผมก็เฟลอยู่รู้สึกผิดด้วย ผมก็เลยบอกมันไปว่างั้น พน ไปไหนไหม ? มันตอบว่าหมอนัดจะไปหาหมอ เเล้วผมเลยถามว่าไปด้วยได้ไหม พน ไม่มีอะไรทำ มันตอบว่าไม่ต้องไปหรอกรออยู่ห้องนั่นเเหละ ผมก็โอเค เดี๋ยวถ้างั้นหลังจากหาหมอเสร็จมาหาหน่อยนะ จะไปรออยู่ทะเลช่วงบ่ายจะกลับบ้านเเล้วขอเจอหน้าหน่อย จากนั้นเมื่อส้มมหาหาเราได้พูดกันกันประมาณ 30 นาที เเล้วส้มก็บอกว่าเราเป็นเเค่เพื่อนกันดีเเล้ว เเกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ในตอนนั้นผมก็ถอนหายใจเเละใจนิ่งที่สุดเหมือนเเทบได้ยินเสียงสายลมสายลม เหมือนกับได้วางทุกอย่างเเล้ว จนตอนนี้เราก้ได้เลิกรากันไป เเต่ก็ยังเป็นเพื่อนกัน ยอมรับว่ายังคิดถึงอยู่เเต่ว่า...รอให้ทำใจได้ก่อน ทุกอย่างคงดีกว่านี้ เรื่องของผมก็จบลงเเค่นี้
บางเรื่องราวอาจจะเล่าไม่ได้หมดเพราะถ้าเล่าหมดคงยาวมาก มันเป็นเเค่เรื่องราวบางส่วน
ผมไม่ได้ตัดสินใจว่าใครถูกใครผิดดังนั้นเรื่องนี้มันยังคาใจผมมาตลอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด