เรื่องราวที่เราจบลงมันทำให้เราเฮิร์ทมาก  ความรู้สึกเหมือนปลุกต้นไม้รอให้มันออกดอกผลิตผล
แต่เปล่าเลย  ต้นไม้ชนิดนี้แมร่งไม่มีดอก ปลูกไปก็ไร้ประโชย์น  นั่งคุยแทบตายมันยังไม่บอกจะออกดอกหรือผลิตผล
แต่ทำไมอยู่ๆ อยากกลับไปรดน้ำให้มันอีกนะ  ขอแค่ให้มีร่มเงาก็คงพอ

โถ่ๆๆ ความรู้สึก 555555  มาเป็นนิยายน้ำเน่าเลย ^^

กลับไปที่เรื่องเมื่อวาน เรารู้สึกคิดถึงใครคนหนึ่งมากๆ อยากกลับไปคุยกับเขา ขอแค่คุยแค่ถาม บางทีความสุขมันก็ขอแค่นั้นจริงๆนะ
อย่างน้อยตอนเย็นๆ ยังได้ลุ้นว่าเขาจะตอบเราไหม ความตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆมันมีความสุขดีอะ
คุยกันเป็นชีรีย์ยาวเป็นปี บทสุดท้าย นางเองแต่งงาน....เราก็เอานะ (ดูโง่มั้ย 555555)

อย่าด่าเรานะ  เราว่าง ไม่รู้จะไปลงตรงไหน ขอลงตรงนี้ได้ไหม เฮ้ย คถ.