คือก็รู้นะคะว่าบางทีอาจจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้กัน แต่เวลาที่แฟนเป็นฝ่ายถามมาเราก็ตอบ
แต่พอเราถามบ้างทำไมต้องชอบปิดบัง ทั้งๆที่พอตอนถามเรา เราก็บอกไปหมด ไม่เคยปิดบังอะไร
เข้าใจว่าเรื่องมันผ่านมาแล้วก็ไม่อยากไปพูดถึงมัน แล้วเราล่ะ เราก็ไม่อยากพูดถึงพอเราพูดก็มีปัญหา
เอามาพูดไม่หยุดตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ พอเราอยากจะไม่ตอบบ้างก็หาว่าเราปิดบังไม่อยากให้รู้
ที่เจ็บสุดๆคือ เค้าเก็บรูปที่แฟนเก่าทำให้เป็นของขวัญวันเกิด เก็บมาเป็นปีเพื่อที่จะเอาไปคืนเธอคนนั้นวันเรียนจบ
ตอนคบกันแรกๆเราก็ถามแล้วนะมีอะไรที่เราต้องรู้อีกมั้ย ยังมีของมีอะไรที่เก็บไว้มั้ย(ที่ถามไปเพราะตอนนั้นเค้าไปเจอรูปของเรากับแฟนเก่า)
แต่เค้าก็บอกว่าไม่มีเราก็รู้ว่าเค้าโกหกแต่เราก็ปล่อยๆมันไปในขณะที่ตอนที่เค้ารู้ว่าเรายังมีรูปกับแฟนเก่าอยู่ เค้ามาฉีกรูปเราทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา
แต่เราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเห็นรูปของเค้าเลย วันเรียนจบเค้าก็เอารูปอัดกรอบอย่างดีที่แฟนเก่าทำให้ใส่กระเป๋าไปคืน
ซึ่งเราเองนี่แหละเป็นคนแบกมันไว้แท้ๆ แต่ว่าคิดไม่ถึงว่ามันจะมีรูปเพราะเราก็ไม่เคยรู้มาก่อน
แล้วเราก็เป็นคนที่ไม่ชอบตรวจค้นอะไรที่เป็นของส่วนตัวอยู่แล้ว
พอเสร็จพิธีเค้าก็เดินมาหยิบกระเป๋าจสกเราไปโดยที่ไม่พูดไม่อะไรกับเราเลย เดินมาหยิบนิ่งๆ แล้วเดินไปฝากไว้กับกลุ่มเพื่อนของแฟนเก่าเค้า
แล้วเดินกลับมาคุยกันกับเพื่อนของเค้าที่นั่งรออยู่ข้างหลังเรา วันนั้นครอบครัวเค้าไปด้วย เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งตัวชาดูเค้าเดินเอารูปไปคืน
ในใจก็คิดมันก็เหมือนเป็นของขวัญให้กันไว้เป็นที่ระลึกในวันเรียนจบ เค้าเรียนจบเค้ามีของขวัญให้กัน แต่วันเราเรียนจบ เค้าไม่ได้มีอะไรมาให้เราเลย
แถมยังไม่ให้เราใช้เวลาสุดท้ายของเราอยู่ถ่ายรูปกับเพื่อนๆอีก ในนาทีที่เค้าเดินเอารูปไปคืนเราเหมือนไร้ตัวตน จะร้องก็ร้องไม่ออก
จะขอกลับก่อนก็เกรงใจครอบครัวของเค้า มานั่งนึกย้อนดูแล้วมันก็น่าน้อยใจคบกันเราไม่เคยได้รู้จักกับคำว่าส่วนตัวเลย
ทุกอย่างต้องเป็นเรา ในขณะที่เค้าทำอะไรไม่นึกถึงเราเลย
เลยอยากจะรู้ว่าที่เราถามเราอยากรู้ในสิ่งที่เราแค่สงสัยเราผิดมั้ย ทั้งที่พอเรารู้เราก็ไม่เคยเอามันกลับมาพูดเหมือนกับเค้า
การที่เราถามถึงเรื่องบางเรื่องเกี่ยวกับแฟนเก่าของแฟนมันผิดมั้ยคะ ?
แต่พอเราถามบ้างทำไมต้องชอบปิดบัง ทั้งๆที่พอตอนถามเรา เราก็บอกไปหมด ไม่เคยปิดบังอะไร
เข้าใจว่าเรื่องมันผ่านมาแล้วก็ไม่อยากไปพูดถึงมัน แล้วเราล่ะ เราก็ไม่อยากพูดถึงพอเราพูดก็มีปัญหา
เอามาพูดไม่หยุดตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ พอเราอยากจะไม่ตอบบ้างก็หาว่าเราปิดบังไม่อยากให้รู้
ที่เจ็บสุดๆคือ เค้าเก็บรูปที่แฟนเก่าทำให้เป็นของขวัญวันเกิด เก็บมาเป็นปีเพื่อที่จะเอาไปคืนเธอคนนั้นวันเรียนจบ
ตอนคบกันแรกๆเราก็ถามแล้วนะมีอะไรที่เราต้องรู้อีกมั้ย ยังมีของมีอะไรที่เก็บไว้มั้ย(ที่ถามไปเพราะตอนนั้นเค้าไปเจอรูปของเรากับแฟนเก่า)
แต่เค้าก็บอกว่าไม่มีเราก็รู้ว่าเค้าโกหกแต่เราก็ปล่อยๆมันไปในขณะที่ตอนที่เค้ารู้ว่าเรายังมีรูปกับแฟนเก่าอยู่ เค้ามาฉีกรูปเราทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา
แต่เราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเห็นรูปของเค้าเลย วันเรียนจบเค้าก็เอารูปอัดกรอบอย่างดีที่แฟนเก่าทำให้ใส่กระเป๋าไปคืน
ซึ่งเราเองนี่แหละเป็นคนแบกมันไว้แท้ๆ แต่ว่าคิดไม่ถึงว่ามันจะมีรูปเพราะเราก็ไม่เคยรู้มาก่อน
แล้วเราก็เป็นคนที่ไม่ชอบตรวจค้นอะไรที่เป็นของส่วนตัวอยู่แล้ว
พอเสร็จพิธีเค้าก็เดินมาหยิบกระเป๋าจสกเราไปโดยที่ไม่พูดไม่อะไรกับเราเลย เดินมาหยิบนิ่งๆ แล้วเดินไปฝากไว้กับกลุ่มเพื่อนของแฟนเก่าเค้า
แล้วเดินกลับมาคุยกันกับเพื่อนของเค้าที่นั่งรออยู่ข้างหลังเรา วันนั้นครอบครัวเค้าไปด้วย เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งตัวชาดูเค้าเดินเอารูปไปคืน
ในใจก็คิดมันก็เหมือนเป็นของขวัญให้กันไว้เป็นที่ระลึกในวันเรียนจบ เค้าเรียนจบเค้ามีของขวัญให้กัน แต่วันเราเรียนจบ เค้าไม่ได้มีอะไรมาให้เราเลย
แถมยังไม่ให้เราใช้เวลาสุดท้ายของเราอยู่ถ่ายรูปกับเพื่อนๆอีก ในนาทีที่เค้าเดินเอารูปไปคืนเราเหมือนไร้ตัวตน จะร้องก็ร้องไม่ออก
จะขอกลับก่อนก็เกรงใจครอบครัวของเค้า มานั่งนึกย้อนดูแล้วมันก็น่าน้อยใจคบกันเราไม่เคยได้รู้จักกับคำว่าส่วนตัวเลย
ทุกอย่างต้องเป็นเรา ในขณะที่เค้าทำอะไรไม่นึกถึงเราเลย
เลยอยากจะรู้ว่าที่เราถามเราอยากรู้ในสิ่งที่เราแค่สงสัยเราผิดมั้ย ทั้งที่พอเรารู้เราก็ไม่เคยเอามันกลับมาพูดเหมือนกับเค้า