บอกก่อนนะคะ อันนี้เป็นกระทู้แรกของเราเลยค่ะ (เพิ่งสมัครพันทิป)
เรามี
ปัญหา ค่ะ แต่เราก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะ เพื่อนเรา หรือจริงๆ แล้วเป็นเพราะ ความไม่สบายใจ คิดมากไปเองของเรานะคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พูดกันตามตรง คือ เราไม่กล้าปรึกษาที่บ้านค่ะ ไม่อยากอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ที่บ้านฟัง ไม่อยากให้เขาไม่สบายใจด้วยค่ะ อีกอย่างคือ เรายังไม่แน่ใจในปัญหานี้ค่ะ เราไม่อยากให้เขามองว่าเราไร้สาระ ไม่เข้าเรื่อง
เรื่องมันก็ประมาณว่า ในกลุ่มเรา 3 คน (นับที่อยู่ห้องเดียวกันนะคะ) เรานั่งด้วยกันสามคนติดเลยค่ะ แต่เวลาคุยหรือปรึกษาอะไรกัน ไม่ว่าเรื่องงานหรือคุยเล่น เขาชอบคุยกันอยู่สองคน ไม่ค่อยหันมาคุยกับเราเท่าไร ถ้าเราไม่เรียกถามเขา เขาก็ไม่ค่อยคุยด้วยหรอกค่ะ บางครั้งเราเรียกถาม เขาก็จะหงุดหงิดหน่อยๆ เหมือนไม่พอใจที่เราเรียก (ประมาณว่าเราไปรบกวนเขา ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรที่สำคัญอยู่นะคะ) ทำเหมือนเราไม่สำคัญไปเลยค่ะ ถ้าไม่จำเป็นหรือหมดหนทางสุดๆ จริงๆ ก็ทำเหมือนไม่เห็นหัวเราเลย ทั้งที่เราว่า เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ ไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวเขาหรือทำอะไรให้เขาลำบากใจ เพราะ เราก็แคร์เขาอยู่ ยังเกรงใจอยู่ อีกอย่างก็ยังคิดถึงใจเขานะ ว่าถ้าเราทำแบบนี้เขาจะคิดยังไง รู้สึกยังไง แต่เขาดูเหมือนไม่สนใจแคร์หรือคิดเลยว่าเราจะรู้สึกยังไงบ้างกับการกระทำของเขา บางครั้งก็รู้สึกว่าโดนเอาเปรียบด้วยในส่วนของงานกลุ่มนะคะ (แต่ก็นิดหน่อย ยังพอรับได้ค่ะ)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จริงๆ แล้วเรารู้สึกว่าไม่ใช่แค่เพื่อนสองคนนะคะที่ทำแบบนี้กับเรา เหมือนหลายคนจะคล้ายๆ กันเลยค่ะ คือ ให้ความสำคัญหรือเห็นค่าเห็นหัวเรา ตอนเขาจนปัญญา หาทางออกไม่เจอแล้วค่ะ
ยกตัวอย่างเหตุการณ์นะคะ
วันนั้นทำกิจกรรมที่เลือกตัวแทนห้องไปร่วมกิจกรรม โดยวิธีจับฉลาก ซึ่ง 1 ในนั้นมีเราอยู่ด้วย (มีเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนในห้องคนอื่นๆ เพื่อนคนละห้อง รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่เลยค่ะ ประมาณว่ามันเป็นกิจกรรมของห้องสามห้องค่ะ) ในกิจกรรมครูเขาให้เราเขียนโครงการหรือสิ่งที่จะทำที่เกี่ยวกับหัวข้อที่เราได้ เราก็ช่วยออกความเห็น ช่วยคิดเท่าที่เราจะคิดได้ แต่รู้อะไรมั้ยคะ?... ในตอนแรกไม่มีใครสนใจจะฟังในสิ่งที่เราพยายามพูดเลย เหมือนเขาไม่ได้ยินเสียงเราไปเลยค่ะ เราจะช่วยเขียนช่วยทำก็ไม่ได้ช่วยเลยค่ะ เราก็เลยเฉยๆ ไป พยายามไม่คิดอะไรมาก แต่พอช่วงสุดท้ายของกิจจกรรม คือ เหลือเวลาอีกแค่แปปนึง ก่อนจะต้องออกไปพูดนำเสนอ คนในกลุ่มกลับหันมาหาเรา มาบอกให้เราช่วยคิดหน่อย ช่วยเขาเขียนเขาทำ ทั้งที่ตอนแรกเราก็จะช่วยเขาแล้วแท้ๆ แต่เขาไม่สนใจเอง
เราเลยอยากขอคำปรึกษา+ความเห็นหน่อยนะคะ ว่า...
เราควรทำยังไงดีคะ? แล้วที่เพื่อนทำแบบนี้มันเพราะอะไรคะ? เราไม่สำคัญพอให้เขาสนใจตั้งแต่แรกรึเปล่า?
แล้วก็ขอถามอีกเรื่องนึงด้วยค่ะ (ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่แล้วนะคะ) คือ เราอยากพบจิตแพทย์ เพราะ เราคิดว่าที่เราคิดมากอะไรแบบนี้ มันอาจเกิดจากความเครียด หรือการหลั่งของสารเคมีในสมอง ฮอร์โมนในร่างกายค่ะ เนื่องจากว่าเราเรียนในสายการเรียนวิทย์-คณิต เป็นห้องโครงการด้วยค่ะ ซึ่งค่อนข้างเครียดพอตัวเลยบวกกับกดดันด้วย ยิ่งเราเป็นคนละเอียดมากๆ ยิ่งเป๊ะได้เท่าไรยิ่งดี แล้วก็ชอบคิดซ้ำๆ คิดตลอดเวลา คิดว่าอันนี้ดีมั้ยแล้วเปรียบเทียบกับอีกอันนึงตลอดเลยค่ะ แม้แต่สิ่งที่คิดเล่นๆ เราก็ยังคิดจริงจัง ทั้งที่พยายามคิดเล่นๆ แล้วก็ตาม รวมถึงหวาดระแวงด้วยค่ะ เพราะ เราโดนลูกพี่ลูกน้องตัวเองมาทำตัวแย่ๆ ใส่ ประมาณว่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จะให้เราช่วยทำอย่างว่าให้เขาด้วยมือเราค่ะ ซึ่งมันทำให้เราค่อนข้างกลัวเลยค่ะ แต่ถึงแม้ไม่มีเหตุการณ์นี้เราก็จะคิดระแวงตลอดอยู่แล้วไม่ว่าจะทำอะไร
เราจึงสงสัยค่ะ ว่าตัวเองอาจเป็นโรควิตกกังวลหรือเป็นโรคซึมเศร้า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ที่คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เพราะ เรามีอาการพวกนอนไม่ค่อยหลับ หลับไม่สนิท เบื่อๆ แล้วเราก็มีความคิดอยากตายบ้างหลายครั้งค่ะ อาจจะเพราะ เหนื่อยๆ เครียดๆ เลยชวนให้คิด แต่ก็กลัวว่าถ้าวันนึงมันไม่ใช่แค่คิดขึ้นมา ถ้าเราคุมตัวเองไม่ได้ มันคง...
อยากได้คำแนะนำค่ะ ว่าควรทำยังไงดี? บอกที่บ้านยังไงเรื่องที่เราอยากพบจิตแพทย์ให้ง่ายที่สุดค่ะ เราค่อนข้างกังวลค่ะว่าถ้าที่บ้านรู้เขาจะว่ายังไง จากหลายๆ เรื่องที่เกี่ยวกับเรา สิ่งที่ได้รับมันทำให้เรารู้สึกแย่ค่ะ เลยกลัวที่จะบอกเล่าให้ที่บ้านฟัง
สรุปคำถามดีกว่านะคะ รู้สึกมันจะเยอะ (กลัวอ่านไม่รู้เรื่องอะ ว่าตรงไหนคำถาม)
1. ในเรื่องที่เกี่ยวกับเพื่อนเราควรทำยังไงดีคะ? แล้วที่เพื่อนทำแบบนี้มันเพราะอะไรคะ? เราไม่สำคัญพอให้เขาสนใจตั้งแต่แรกรึเปล่า?
2. ในเรื่องพบจิตแพทย์ควรบอกที่บ้านยังไงเรื่องที่เราอยากพบจิตแพทย์ให้ง่ายที่สุดคะ?
***ถ้าแท็กผิดหรือพิมพ์อ่านยากยังไงก็ ขออภัยด้วยนะคะ (เราไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรว่าแท็กถูกรึเปล่า...)
ปัญหาวัยรุ่น รบกวนขอคำปรึกษา+ความเห็นหน่อยค่ะ
เรามี ปัญหา ค่ะ แต่เราก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะ เพื่อนเรา หรือจริงๆ แล้วเป็นเพราะ ความไม่สบายใจ คิดมากไปเองของเรานะคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เรื่องมันก็ประมาณว่า ในกลุ่มเรา 3 คน (นับที่อยู่ห้องเดียวกันนะคะ) เรานั่งด้วยกันสามคนติดเลยค่ะ แต่เวลาคุยหรือปรึกษาอะไรกัน ไม่ว่าเรื่องงานหรือคุยเล่น เขาชอบคุยกันอยู่สองคน ไม่ค่อยหันมาคุยกับเราเท่าไร ถ้าเราไม่เรียกถามเขา เขาก็ไม่ค่อยคุยด้วยหรอกค่ะ บางครั้งเราเรียกถาม เขาก็จะหงุดหงิดหน่อยๆ เหมือนไม่พอใจที่เราเรียก (ประมาณว่าเราไปรบกวนเขา ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรที่สำคัญอยู่นะคะ) ทำเหมือนเราไม่สำคัญไปเลยค่ะ ถ้าไม่จำเป็นหรือหมดหนทางสุดๆ จริงๆ ก็ทำเหมือนไม่เห็นหัวเราเลย ทั้งที่เราว่า เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ ไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวเขาหรือทำอะไรให้เขาลำบากใจ เพราะ เราก็แคร์เขาอยู่ ยังเกรงใจอยู่ อีกอย่างก็ยังคิดถึงใจเขานะ ว่าถ้าเราทำแบบนี้เขาจะคิดยังไง รู้สึกยังไง แต่เขาดูเหมือนไม่สนใจแคร์หรือคิดเลยว่าเราจะรู้สึกยังไงบ้างกับการกระทำของเขา บางครั้งก็รู้สึกว่าโดนเอาเปรียบด้วยในส่วนของงานกลุ่มนะคะ (แต่ก็นิดหน่อย ยังพอรับได้ค่ะ)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ยกตัวอย่างเหตุการณ์นะคะ
วันนั้นทำกิจกรรมที่เลือกตัวแทนห้องไปร่วมกิจกรรม โดยวิธีจับฉลาก ซึ่ง 1 ในนั้นมีเราอยู่ด้วย (มีเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนในห้องคนอื่นๆ เพื่อนคนละห้อง รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่เลยค่ะ ประมาณว่ามันเป็นกิจกรรมของห้องสามห้องค่ะ) ในกิจกรรมครูเขาให้เราเขียนโครงการหรือสิ่งที่จะทำที่เกี่ยวกับหัวข้อที่เราได้ เราก็ช่วยออกความเห็น ช่วยคิดเท่าที่เราจะคิดได้ แต่รู้อะไรมั้ยคะ?... ในตอนแรกไม่มีใครสนใจจะฟังในสิ่งที่เราพยายามพูดเลย เหมือนเขาไม่ได้ยินเสียงเราไปเลยค่ะ เราจะช่วยเขียนช่วยทำก็ไม่ได้ช่วยเลยค่ะ เราก็เลยเฉยๆ ไป พยายามไม่คิดอะไรมาก แต่พอช่วงสุดท้ายของกิจจกรรม คือ เหลือเวลาอีกแค่แปปนึง ก่อนจะต้องออกไปพูดนำเสนอ คนในกลุ่มกลับหันมาหาเรา มาบอกให้เราช่วยคิดหน่อย ช่วยเขาเขียนเขาทำ ทั้งที่ตอนแรกเราก็จะช่วยเขาแล้วแท้ๆ แต่เขาไม่สนใจเอง
เราเลยอยากขอคำปรึกษา+ความเห็นหน่อยนะคะ ว่า...
เราควรทำยังไงดีคะ? แล้วที่เพื่อนทำแบบนี้มันเพราะอะไรคะ? เราไม่สำคัญพอให้เขาสนใจตั้งแต่แรกรึเปล่า?
แล้วก็ขอถามอีกเรื่องนึงด้วยค่ะ (ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่แล้วนะคะ) คือ เราอยากพบจิตแพทย์ เพราะ เราคิดว่าที่เราคิดมากอะไรแบบนี้ มันอาจเกิดจากความเครียด หรือการหลั่งของสารเคมีในสมอง ฮอร์โมนในร่างกายค่ะ เนื่องจากว่าเราเรียนในสายการเรียนวิทย์-คณิต เป็นห้องโครงการด้วยค่ะ ซึ่งค่อนข้างเครียดพอตัวเลยบวกกับกดดันด้วย ยิ่งเราเป็นคนละเอียดมากๆ ยิ่งเป๊ะได้เท่าไรยิ่งดี แล้วก็ชอบคิดซ้ำๆ คิดตลอดเวลา คิดว่าอันนี้ดีมั้ยแล้วเปรียบเทียบกับอีกอันนึงตลอดเลยค่ะ แม้แต่สิ่งที่คิดเล่นๆ เราก็ยังคิดจริงจัง ทั้งที่พยายามคิดเล่นๆ แล้วก็ตาม รวมถึงหวาดระแวงด้วยค่ะ เพราะ เราโดนลูกพี่ลูกน้องตัวเองมาทำตัวแย่ๆ ใส่ ประมาณว่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ซึ่งมันทำให้เราค่อนข้างกลัวเลยค่ะ แต่ถึงแม้ไม่มีเหตุการณ์นี้เราก็จะคิดระแวงตลอดอยู่แล้วไม่ว่าจะทำอะไร
เราจึงสงสัยค่ะ ว่าตัวเองอาจเป็นโรควิตกกังวลหรือเป็นโรคซึมเศร้า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
อยากได้คำแนะนำค่ะ ว่าควรทำยังไงดี? บอกที่บ้านยังไงเรื่องที่เราอยากพบจิตแพทย์ให้ง่ายที่สุดค่ะ เราค่อนข้างกังวลค่ะว่าถ้าที่บ้านรู้เขาจะว่ายังไง จากหลายๆ เรื่องที่เกี่ยวกับเรา สิ่งที่ได้รับมันทำให้เรารู้สึกแย่ค่ะ เลยกลัวที่จะบอกเล่าให้ที่บ้านฟัง
สรุปคำถามดีกว่านะคะ รู้สึกมันจะเยอะ (กลัวอ่านไม่รู้เรื่องอะ ว่าตรงไหนคำถาม)
1. ในเรื่องที่เกี่ยวกับเพื่อนเราควรทำยังไงดีคะ? แล้วที่เพื่อนทำแบบนี้มันเพราะอะไรคะ? เราไม่สำคัญพอให้เขาสนใจตั้งแต่แรกรึเปล่า?
2. ในเรื่องพบจิตแพทย์ควรบอกที่บ้านยังไงเรื่องที่เราอยากพบจิตแพทย์ให้ง่ายที่สุดคะ?
***ถ้าแท็กผิดหรือพิมพ์อ่านยากยังไงก็ ขออภัยด้วยนะคะ (เราไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรว่าแท็กถูกรึเปล่า...)