ความรักที่ไม่ควรเกิด

ที่ผมมาเล่าให้ฟังเพราะต้องการจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำตลอดไป เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อประมาณเดือนมีนาคมปี2559 ผมได้ถูกแฟนทิ้ง และช่วงนั้นกำลังตกอยู่ในความเศร้านานหลายเดือน ผ่านไปแต่ละวันโดยการเล่นเฟส อ่านหนังสือ ทำงาน เที่ยวกลางคืน เป็นแบบนี้ทุกวันจนเดือนสิงหาคมปี2559 วันนั้นผมว่างเลยไล่อ่านข้อความเก่าๆในเฟส จนมาเจอข้อความของคนนึง ลัดดาวัลย์ ส่งมาว่า "สบายดีรึเปล่า" ผมทั้งตกใจและก็ตื่นเต้นควบคู่กันไป ผมรีบเปิดเข้าไปอ่านและทักกลับไปว่า"ใช่พี่จ.รึเปล่าครับ"แต่รอไปสักพักหลังจากส่งข้อความไปก็ไม่เห็นพี่จ.อ่านหรือตอบกลับมา ขอแนะนำครับ พี่จ.คือแฟนของพ่อผมที่เลิกกับพ่อตอนผมอายุประมาณ17ปี พี่จ.มีศักดิเป็นแม่เลี้ยงของผม หลังจากที่รอข้อความตอบกลับนานพอสมควร ผมก็นึกขึ้นได้ว่าน้องม.น่าจะเป็นเพื่อนในเฟสกับพี่จ.(หลังๆผมจะเรียกแม่จ.)น้องม.คือลูกของพ่อผมกับพี่จ.ซึ่งมีศักเป็นน้องสาวผม ผมจึงไล่หาในรายชื่อเพื่อนของพี่จ.หาไปสักพักก็เจอ"น้องม."ซึ่งตอนนั้นรูปโปรไฟล์ของน้องม.เป็นรูปการ์ตูนผู้หญิง พอเจอเฟสน้องม.ผมรีบทักไปทางข้อความ"น้องเมย์ใช่รึเปล่า จำพี่ได้มั๊ย" สักพักมีข้อความตอบกลับมา"พี่ช.สบายดีเหรอ" "สบายดีครับ น้องม.สบายดีมั๊ย" "พี่อยากคุยขอเบอร์โทร.หน่อยสิ" "พี่ช.ก็วีดีโอคอลมาสิได้เห็นหน้ากันด้วย" เออจริง! ผมรีบคอลหาทันที และทันทีที่น้องม.รับสาย พระเจ้าน้องม.สวยจังเลย ผมตกใจในความสวยของน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบ20ปี วันนั้นเราคุยถามไถ่กันประสาพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันนาน เราคุยกันเกือบทั้งคืนจนน้องม.เล่าเรื่องที่กำลังมีปัญหากับแฟนและแฟนเก่าของน้อง แล้วคืนแรกที่เราได้คุยกันก็จบลงที่น้องม.ร้องไห้จนหลับไปโดยที่ใจผมยังสับสนกับความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นในใจและในความคิดของผม เช้ารุ่งขึ้นผมทำงานตามปกติช่วงสายๆของวันผมก็ได้วีดีโอคอลคุยกันอีก เราคุยกันเรื่องแฟนและแฟนเก่าของน้องที่ยังตามรังควานไม่ยอมเลิก เราคุยกันจนเกือบเที่ยงจนผมตัดสินใจที่จะไปหาน้องและแวะไปเอาปืนที่เพื่อนที่กรุงเทพฯ ผมกะว่าจะไปสะสางเรื่องต่างๆให้น้องด้วยความรุนแรงตามประสาพี่ปกป้องน้องสาว ประมาณเที่ยงวันที่2ที่เราได้คุยกันนั้นผมได้ตัดสินใจขับรถไปหาน้องก่อนตามlocationที่อยู่ที่น้องส่งมา ผมขับรถประมาณ2ชั่วโมงครึ่งก็ถึง ตลอดทางที่ขับมาก็คิดถึงแต่น้องสงสารน้องที่โดนทั้งแฟนและแฟนเก่ารังควาน เมื่อผมถึงจุดนัดพบก็ได้โทรให้น้องมารับและน้องก็มาขี่มอไซค์นำหน้าผมไปยังห้องเช่าที่น้องม.กับแม่จ.เช่าอยู่กัน2คนแม่-ลูก (เวลานั้นแม่จ.ไปทำงาน) พอถึงห้องเช่าแล้วคำแรกที่น้องพูดกับผมคือ"ขอกอดหน่อย" ผมอ้าแขนรับกอดน้องด้วยความเต็มใจ และระหว่างที่รอแม่จ.กลับจากทำงานเราก็นั่งคุยกันไปถ่ายเซลซี่กันไป ซึ่งในตอนนั้นผมเขิลมากเพราะน้องสวยมากกกแต่ผมต้องวางตัวเป็นพี่ชายที่เป็นผู้ใหญ่หน่อยเพื่อให้น้องรู้สึกดี พอแม่จ.กลับมาผมพาทุกคนไปทานMKและคุยกันไปอย่างสนุกสนาน และผมได้ให้เงินน้องไว้ใช้3,000บาท แต่สรุปคืนนั้นผมนอนห้องเช่าของน้องโดยมีน้องนอนตรงกลางข้างๆผม คืนนั้นผมขอนอนกอดน้องเพราะคิดถึงมากไม่ได้เจอกันเกือบ20ปี จนตอนเช้าเราได้คุยกันอีกจนน้องและแม่รู้ว่าผมป่วยเป็นโรคร้ายแรงและกำลังรักษาอยู่ มีต่อ