คือที่บ้านมีธุระของแม่อยู่แล้ว อาชีพค้าขาย
ส่วนผมเองจบแค่ ม.6
ผมเห็นคนอื่นเขาไปทำงานมีเงินมาให้แม่ใช้บ้าง มีแฟน มีครอบครัวไป
ส่วนผมก็อยากเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่ที่บ้านทำไมต้องห้ามไปทำงานที่อื่นด้วยบอกว่าช่วยพ่อแม่ดีกว่า สบายกว่า แต่ผมไม่มีเงินใช้ต้องใช้กับที่บ้านตลอด
มันอึกอัดในใจนะ เมื่อก่อนเคยไปทำโรงงานเดือนนึงแม่ได้ขอให้ผมไปช่วยแม่ แม่ไม่ค่อยไหว ผมก็ไปช่วย
ช่วงที่ทำโรงงงานผมอายุ18 ผมช่วยมาถึงอายุ22นี่แหละครับ
แต่ผมคิดว่าบางคนต้องคิดว่าผมอายุ22แล้วยังขอแม่อยู่เลย ผมก็อยากไปมีอายชีพเหมือนคนอื่นๆเขาเหมือนกันครับ
พอจะไปทำงานก็จพมีคนบอกกับแม่ดักเลยว่า จะให้ผมไปทำงานทำไมเรามีธุระอยู่แล้วให้ผมสานต่อดีกว่า ซิ่งผมไม่ถนัดค้าขายเท่าไหร่
แล้ววันใดผมต้องใช้เงิน ผมจะเอาจากไหนละครับ ......แล้วก็ต้องมีคนอื่นมองเราเกาะแม่กิน
ตอนนี้แม่ได้หยิบโยนธุระให้ผมโดยที่ไม่ได้เต็มใจสักเท่าไหร่นัก ธุระกิจนี้มันก็ไม่ใหญ่โต และรายได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ซึ่งมันก็เป็นของแม่อยู่อยู่ดี ตอนนี้แม่จะชอบว่า ด่า ประมานว่าเปรียบเปรยบ้าง เหมือนเราเป็นภาระ
ผมไม่ค่อยลงกับแม่เท่าไหร่นัก เรื่องแฟนก็ไม่คุยกัน ถ้าคุยจะทะเลาะทันที ผมส่วนใหญ่จะช่วยทำงานซะส่วนใหญ่ไม่ค่อยคิดเรื่องการมีแฟนเท่าไหร่หรอก
ในหัวผมคืองานเป็นหลัก แฟนก็มีบ้างแต่ไม่รู้จะปรึกษาใคร คนอื่นก็คือคนอื่นจะรู้ดีเท่าแท่เราได้ไง
ยิ่งญาติพี่น้องมาเล่าความสำเร็จของลูกเขาให้แม่ฟังเขายิ่งคิดเปรียบเทียบในใจว่า ทำไมลูกเราไม่ได้อย่างงี้ ทำไม่ได้อย่างงี้บ้าง
เคยปรึกษากับแม่หลายครั้งว่าผมจะขายอะไรดี ผมเสนอ อยากขายอย่างนี้..... ไม่ว่าจะบอกอะไรไปแม่จะบอกกลับมาเสมอว่า
ลูกทำไม่ได้หรอก มันไม่ได้อย่างที่ลูกคิดหรอก ถ้าวันนึงผมจะไปทำโรงงานแม่ต้องบอกว่าไปทำโรงงานพอกินไหม ไปทำงานต้องมาขอเงินแม่อีก
ผมอยากให้แม่หนุนผมสัก3เดือนก่อน ผมถึงประคองตัวได้ ขนาดเพื่อนผมจบ ปวส ช่างยนต์ ทำมินิแบ แม่ยังหนุน3-4 เดือนเลย
ทำไมไม่เข้าใจผมเลย
มีใครเจออแบบผมบ้างครับ ผมท้อมากบางทีก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันนะครับ ไม่ได้อยากให้คนมาชมนู้นนี่นั่น
แต่อยากมีชีวิตเลี้ยงตัวเองได้ไม่ได้ต้องขอพ่อแม่อย่างนี้ ผมอายตัวเองมากบอกตรงๆ
รู้สึกอย่างไรอายุ22ไม่มีงานส่วนตัวทำรู้สึกเหมือนคนไร้ค่า
ส่วนผมเองจบแค่ ม.6
ผมเห็นคนอื่นเขาไปทำงานมีเงินมาให้แม่ใช้บ้าง มีแฟน มีครอบครัวไป
ส่วนผมก็อยากเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่ที่บ้านทำไมต้องห้ามไปทำงานที่อื่นด้วยบอกว่าช่วยพ่อแม่ดีกว่า สบายกว่า แต่ผมไม่มีเงินใช้ต้องใช้กับที่บ้านตลอด
มันอึกอัดในใจนะ เมื่อก่อนเคยไปทำโรงงานเดือนนึงแม่ได้ขอให้ผมไปช่วยแม่ แม่ไม่ค่อยไหว ผมก็ไปช่วย
ช่วงที่ทำโรงงงานผมอายุ18 ผมช่วยมาถึงอายุ22นี่แหละครับ
แต่ผมคิดว่าบางคนต้องคิดว่าผมอายุ22แล้วยังขอแม่อยู่เลย ผมก็อยากไปมีอายชีพเหมือนคนอื่นๆเขาเหมือนกันครับ
พอจะไปทำงานก็จพมีคนบอกกับแม่ดักเลยว่า จะให้ผมไปทำงานทำไมเรามีธุระอยู่แล้วให้ผมสานต่อดีกว่า ซิ่งผมไม่ถนัดค้าขายเท่าไหร่
แล้ววันใดผมต้องใช้เงิน ผมจะเอาจากไหนละครับ ......แล้วก็ต้องมีคนอื่นมองเราเกาะแม่กิน
ตอนนี้แม่ได้หยิบโยนธุระให้ผมโดยที่ไม่ได้เต็มใจสักเท่าไหร่นัก ธุระกิจนี้มันก็ไม่ใหญ่โต และรายได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ซึ่งมันก็เป็นของแม่อยู่อยู่ดี ตอนนี้แม่จะชอบว่า ด่า ประมานว่าเปรียบเปรยบ้าง เหมือนเราเป็นภาระ
ผมไม่ค่อยลงกับแม่เท่าไหร่นัก เรื่องแฟนก็ไม่คุยกัน ถ้าคุยจะทะเลาะทันที ผมส่วนใหญ่จะช่วยทำงานซะส่วนใหญ่ไม่ค่อยคิดเรื่องการมีแฟนเท่าไหร่หรอก
ในหัวผมคืองานเป็นหลัก แฟนก็มีบ้างแต่ไม่รู้จะปรึกษาใคร คนอื่นก็คือคนอื่นจะรู้ดีเท่าแท่เราได้ไง
ยิ่งญาติพี่น้องมาเล่าความสำเร็จของลูกเขาให้แม่ฟังเขายิ่งคิดเปรียบเทียบในใจว่า ทำไมลูกเราไม่ได้อย่างงี้ ทำไม่ได้อย่างงี้บ้าง
เคยปรึกษากับแม่หลายครั้งว่าผมจะขายอะไรดี ผมเสนอ อยากขายอย่างนี้..... ไม่ว่าจะบอกอะไรไปแม่จะบอกกลับมาเสมอว่า
ลูกทำไม่ได้หรอก มันไม่ได้อย่างที่ลูกคิดหรอก ถ้าวันนึงผมจะไปทำโรงงานแม่ต้องบอกว่าไปทำโรงงานพอกินไหม ไปทำงานต้องมาขอเงินแม่อีก
ผมอยากให้แม่หนุนผมสัก3เดือนก่อน ผมถึงประคองตัวได้ ขนาดเพื่อนผมจบ ปวส ช่างยนต์ ทำมินิแบ แม่ยังหนุน3-4 เดือนเลย
ทำไมไม่เข้าใจผมเลย
มีใครเจออแบบผมบ้างครับ ผมท้อมากบางทีก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันนะครับ ไม่ได้อยากให้คนมาชมนู้นนี่นั่น
แต่อยากมีชีวิตเลี้ยงตัวเองได้ไม่ได้ต้องขอพ่อแม่อย่างนี้ ผมอายตัวเองมากบอกตรงๆ