เหมือนรู้สึกผิดที่มีความสุข

ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยค่ะ------
...ขอเกริ่นว่า เมื่อ3ปีก่อน เราคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ใช่ค่ะเราก็เป็นผู้หญิงปกติธรรมดานี่หละ เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันในคณะ เขาเป็นแฟนคนแรกของเรา เราคบกันและรักกันมากแบบที่คนเป็นแฟนเค้าเป็นกันตามปกติ ดูแลเป็นห่วงกัน คุยกันเข้าใจกันทุกเรื่อง เจอปัญหาผ่านความสุขทุกข์ไปด้วยกัน ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงด้วยกัน และนิสัยเราทั้งคู่ก็เป็นคนตรงๆ เลยทำให้เราเข้าใจกันมากและเกิดความผูกพันธ์กันมากในเวลาที่เร็วมาก เวลาผ่านไปไม่ถึงปี เราต้องไปเรียนต่างประเทศ ทุกๆวันเราคุยกันตลอดไม่เคยเว้น ไม่เคยห่าง เราเชื่อใจกันไว้ใจกัน แต่เราเองได้ทำให้ความเชื่อใจของเขาหมดความหมายลงได้เกิดขึ้น เราทำเรื่องแย่ๆเรามีคนอื่น(ซึ่งมันผิดและยอมรับผิดเราไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น)เรารู้ตัว และดึงตัวเองกลับมา หลังจากนั้นเราก็มีแต่เขาแบบปกติ เราเป็นคนใจร้อน เวลาทะเลาะจะชอบบอกเลิก(นิสัยนี้รู้ตัวและพยายามแก้มาตลอดแต่ก็ไม่หายสนิทสักที เหตุผลที่บอกเลิก มันไม่ใช่ว่าไม่รัก แต่มันเป็นเพราะรักเขามาก มากกว่า เลยไม่อยากทนเห็นเขาต้องมาคอยหนักใจกับเรา อยากให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่านี้ ) แต่เขาก็ไม้เคยยอมเลิกอย่างที่ใจเราก็หวังให้มันเป็นแบบนั้นเช่นกัน (เพียงแต่ปากมันไว) เราเป็นแบบนี้กันมาตลอด จนวันสุดท้าย เราไม่รู้ว่าวันนั้นเขาจะตกลงข้อเสนอที่เราพูดไป(ว่าเลิกกันเถอะ) ตอนนั้นเราอยู่ที่ไทย มันเป็นวันที่เรากำลังจะกลับไปเรียนต่อ คืนนั้นเราทะเลาะกันเพราะเราเห็นเขาคุยกับเพื่อนสนิทของเขา ที่เราคิดไปเองว่าเขาเป็นกิ้กกัน ทะเลาะกันหนักมาก และดูเหมือนเขาก็เหนื่อยมากแล้ว เช่นเคยเราบอกเลิกอีก และเขาก็ไม่คัดค้าน วันรุ่งขึ้นเราขึ้นเครื่องเพื่อกลับมาเรียน (เหมือนเราทิ้งเขาไว้ ทิ้งทั้ง ครส ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ ทุกอย่างของเขาไว้ ) เราหายไปจากเขา2เดือน เราไม่ได้หายไปมีใคร เราหายไปเพราะเราใจร้ายเอง เราคงไม่รักเธอมั้ง 2เดือนนั้นเราใช้เวลาคิดทบทวน เราคิดวิธีจะกลับไปง้อเธอ เราเตรียมใจง้อเธอ มัวแต่ตคิดว่าเธอจะกลับมาไหม เราสำนึกสิ่งที่เราทำ เราทะเลาะกันบอกเลิกเธอทั้งๆที่มันเป็นเรื่องที่เราเองเข้าใจผิดไปเองทั้งนั้น เราคิดทุกวันว่าจะขอเธอคืนดี เราพยายามคิดวิธีที่ดีที่สุด (พูดไปก็หาว่าแก้ตัว) เราปล่อยให้ตัวเองได้แต่คิด และไม่ได้ทำมันลงไป (โอเคความผิดอีกครั้งมันได้เกิดขึ้น ที่เราปล่อยให้เวลาผ่านไป2เดือนโดยที่ไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้เธอจมอยู่กับครสแย่ๆที่เราทิ้งไว้ให้ ที่เธอไม่ควรได้รับมัน) เราส่องชีวิตเธอแบบเงียบๆตลอด แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้รู้ถึงอะไรทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอ เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
...จนกระทั่ง..ไม่รู้ว่า...เราจะได้เห็นคลิปในเฟสบุ้ค งานวันเกิดของใครสักคน และในนั้นมีเธอ ..และมันก็มี..คนมาคุกเข่า..ขอเธอแต่งงาน ความรู้สึกเราตอนนั้น มันอธิบายไม่ถูก พูดได้คำเดียวว่า "ทรุด" รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในอวกาศหลุมดำ รู้สึกว่า มันจริงหรอวะ ดูคลิปนั้นวนไปอีกเป็นเดือนๆ หลอกตัวเองว่าเขาแสดงละครกัน คราวนี้เรารู้สึกว่าเราเข้าใจความรู้สึกเธอจริงๆแล้ว ที่มันช็อคมันจุก มันทำอะไรไม่ได้ เราจม เราจมมาก เราจมอยู่กับมันตลอดเวลา เหมือนแมลงหวี่จมกองโคลนไม่มีแรงบินขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ตาย ต้องลากตัวเองให้รอดไปแต่ละวัน เจอใครกี่คนก็ต้องยิ้ม เจอช่วงสอบปลายภาคที่หนักมากวิชาเอก8ตัว ไม่สอบก็ไม่ได้ ไม่ผ่านยิ่งไม่ได้ เลิกจมอยู่กับสิ่งนั้นก็ยังทำไม่ได้ เลยต้องทำทุกอย่างมันไปพร้อมกัน มันไม่รู้จะอธิบายยังงไง พอสอบเสร็จ เราปล่อยตัวเองทุกอย่าง ยังคงจมและขึ้นมาไม่ไหวจริงๆ เรายังคงเรียกร้องให้เค้ากลับมาแต่ก็รู้ว่าเธอกลับมาไม่ได้แล้ว ทุกอย่างดำเนินการไปเร็วมาก การ์ด สถานที่ ธีมสี ชุด ฤกษ์แต่งภายในสิ้นปี โอเค เราดึงสติ นี่มันของจริง มันจริง และมันเกิดขึ้นแล้ว เรายอมรับ เดินหน้า ไม่ได้เดินหน้าหาแฟนใหม่ แต่เดินหน้าเตรียมใจไปร่วมยินดี ไม่มีใครนึกว่าเราจะไป แต่เราก็ไป(และแต่งตัวสวยมาก555) ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขและคำยินดีในคืนนั้น กลับมีเสียงปะทัดดังระเบิดอยู่ในหูเราตลอดเวลา ไม่รู้ทำไม ไม่รู้เหมือนกัน เราไม่ได้ยินเสียงใคร ไม่ได้ยินอะไร ได้ยินแค่เสียงตัวเองที่บอกเธออย่างเงียบๆว่า "เรากลับมาหาเธอแล้วนะ เราดีกันนะ เธอกลับมานะ ขอโทษนะที่มาช้า อีก2วันก็ครบรอบ2ปีเราละเนอะ เธอจำได้เรารู้" (เพ้อเจ้อ) .....
หลังจากคืนนั้น เรายังคงจม จมลงไป จมลงไปในอะไรสักอย่าง เราจมกับสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง เราผิดเอง เราปล่อยเธอไปเอง ความผิดครั้งนี้เกิดขึ้นจากเราทั้งหมด และความผิดครั้งนี้มันจะตรึงใจเราไปตลอดแน่ๆ ว่าเราเคยทำลายสิ่งสวยงามไปง่ายๆเพียงแค่อารมชั่ววูบ จะไม่ทำอีก จะมีสติ จะสำนึก จะไม่มีใครอีก จะไม่ขอทำลายสิ่งสวยงามไหนๆอีก
เวลาผ่านไปเราค่อยๆดีขึ้นบ้าง ....
...เอาจริงๆ    ไม่คิดจะมีใครอีกต่อไปแล้ว มันอาฟเตอชอคจนทุกอย่างมันระเนระนาด มันเกิดขึ้นหลังจากที่เราทิ้งเธอไปเองภายในปีนั้นเลย มันเร็วมาก มันเหมือนโดนพายุทรัดเข้าโต้งๆแบบไม่มีสัญญาณเตือนภัย พร้อมทั้งระลอกที่สองที่สามที่เห็นเธอไปฮันนีมูนและมีเบบี๋ ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาที่เร็วมาก เรารับระลอกที่1ไหว ระลอกที่2,3เราก็ต้องรับมันไหวสิ โอเค เราเริ่มโอเค ก็เธอนั่นแหละที่ทำให้เราโอเค เธอทำให้เราเห็นว่ามันจริงแค่ไหน ขอบคุณนะคะ ;)
..............เราใช้เวลากับตัวเองเพื่อตั้งสติ..............
...แล้วมัน...ก็ถึงเวลา ที่มีคนเข้ามา คนคนนี้เป็นคนที่เรารู้จักและสนิทมาก ความที่เราไม่ได้ติดต่อกันเลยเป็นเวลา4-5ปีได้ ทำให้เราตื่นเต้นที่จะคุยกับเค้า เพราะ4-5ปีมานี้ ก็ไม่ค่อยมีใครสามารถติดต่อเขาได้เลย ทีนี้ความสนใจของเราเลยถูกคนคนนี้ดึงไปสะจนเกือบหมด จึงเป็นเขาที่ทำให้เราขึ้นมาจากกองโคลนได้อย่างเต็มตัว
   ด้วยความที่พอกลับมาคุยก็คุยกันเข้ากันได้เหมือนอย่าง5ปีก่อนไม่มีผิด บวกกับรู้ว่าเขาพยายามหาทางติดต่อเรามาตลอด5ปี มันทำให้เรารู้สึกว่าเรามีค่าจัง และเราไม่อยากทิ้งคนที่เห็นค่าเราไปอีกแล้ว  ด้วยความที่เขารอเรามาตลอด เลยทำให้เขารักและทะนุถนอมเรามาก และด้วยความดีของเขาตรงนี้เลยทำให้เราสัญญากับตัวเองว่าเราจะถนอมเขาไว้ให้ดีที่สุดเช่นกัน เรามีความสุขกับคนคนนี้อย่างมีสติและ(คิดว่า)โตขึ้น
....จนมีวันหนึ่ง มีคนคนหนึ่ง มาสกิดความผิดที่เราทำในอดีต โอเคทำอะไรไว้ย่อมติดตัวเราไปตลอดอยู่แล้ว มันทำให้เรากลับมานั่งคิดถึงความผิดนั้นอีกครั้ง มันไม่ใช่ว่าเรายังแคร์เธอแต่มันเป็นเพราะเรารู้สึกผิดจังที่เราทำเรื่องแย่ๆไว้ แล้วยังมีหน้ามานั่งมีความสุขอยู่ตรงนี้ เราขอโทษ เราควรทำยังไง
...เราขอโทษที่วันนี้เรามีความสุข เราไม่ควรมีมันใช่ไหม ? เราดูแลปัจจุบันของเราอย่างดีที่สุด มันผิดใช่ไหม?
...กระทู้นี้ขอระบายล้วนๆ ถามใครไม่ได้เลย และก็ไม่อยากถามด้วย อยากจบ เราผ่านช่วงเวลามรสุมมาแล้ว เราไม่ควรเจออากาศสดชื่นบ้างเลยใช่ไหม?
  ?????????????????????????????????
ใครที่มาอ่าน โปรดรู้ไว้ว่า มันเหมือนเป็นเขาเนอะที่ผิด เหมือนเขาไปแต่งงาน แล้วไม่สนใจเรา
...ความจริงแล้ว ความผิดทั้งหมด มันเกิดขึ้นจากเราค่ะ เราปล่อยเขาไป เราทิ้งเขาเอง เราทำให้เขาต้องอยู่กับคนที่เขายังไม่ได้รัก เราทำให้ชีวิตเขาต้องเจออะไรแย่ๆ ซ้ำๆ เราผิดเองจริงๆ