เราอยากตาย

ทำไรก็ไม่ดี มีเหตุผลแต่ไม่มีคนรับฟัง
รถแฟนเราเอาไปทำงาน แล้วหัวหน้าก็บังคับเอาไปใช้เรื่องงาน เเฟนก็ด่าๆๆ ห่าว่าเอารถให้ผู้ชายขับ

เราตกอยู่ในสถานะการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนสั่งก็หัวหน้าใหญ่ มีปัญหาเรื่องงานขึ้นมาเราก็อึดอัด

ทำงานแฟนก็ไปนั่งเฝ้าทุกเย็น ที่ทำงานเราเล็กๆ มีคนไม่กี่คน เเฟนห้ามคุยกะคนนั้นคนนี้ เราจะบ้าตายอยู่แล้ว จะไม่คุยได้ยังไงมันทำงานกันลำบาก พอเห็นคุยหน่อย ทั้งๆที่คุยเรื่องงาน กลับมาอาละวาดเราที่บ้าน หาว่าเรามีอะไรกับคนนั้นคนนี้
เราเหนื่อยเราท้อ เราอธิบายอะไรไปก็ไม่มีใครรับฟัง อธิบายล้านครั้งไม่เคยมีใครรับฟังเลย
คนนั้นคนนี้ด่าเราตัวปัญหาสร้างปัญหา เราเดินร้องไห้ อยากใฟ้รถชนให้ตายๆไปซะ ก็ไม่เห็นจะมีรถมาชน

ทำงานลำบากมาก เเฟนมานั่งจ้อง พอบอกไม่อยากให้ไปรอ ก็หาว่าเรามีไรปิดบัง หาว่าไปเอากันหลังร้าน เราไม่เคยทำอะไรต่ำๆแบบนี้เลย

คุยไลน์งานคนอื่นเขาคุยกันสนุกสนาน เราทำไม่ได้ เราเหมือนแกะดำในที่ทำงาน
มีอยู่ครั้งนึงไลน์กันเรื่องงาน เราพิมว่า จ้า
หาว่าเราเคยได้กันถสนิทกัน เลยใช้คำว่าจ้า
เรางงมากอ่ะ คำว่าจ้าเขาใช้กันทั่วบ้านทั่วเมือง ทำไมดูถูกกันอย่างนี้
พอจะเลิกก็ดราม่าใส่ หนักๆเข้าก็ซ้อม
พูดหรอกหูเราทุกวันว่าเธอต้องรักฉันนะ ต้องรักเเม่ฉันนะ

เราเหนื่อย เราไม่อยากมาเจออะไรแบบนี้
เรื่องอื่นเขาดีหมดนะ เเต่เรื่องนี้มันแย่
เราอับอายคนอื่นจากคำที่เขาด่า เราอยากตาย
ไม่มีใครฟังเหตุผลเรา