เราเรียนสายสุขภาพแอบชอบวิศวะม.เดียวกัน
เรื่องมีอยู่ว่าตอนเฟรชชี่ช่วงวัยใส เข้าเรียนรับน้องตามปกติ เราสังเกตได้ว่ามีวิศวะคนหนึ่ง ขาว ตี๋ หน้าตาดี จะคอยแอบมองมาทางเราตลอด
แรกๆเราไม่ได้คิดอะไร หลายๆวันเข้าก็ยังเป็นแบบนั้น เราเริ่มคิดในใจเค้าต้องแอบมองใครสักคนในกลุ่มเรา เพื่อนเราคนนั้นเหรอ หรือจะเป็นเพื่อนเราคนนี้
แต่ผิดคลาด เห้ยเค้ามองเราเว้ย เพราะในเวลาที่ไม่มีเพื่อนๆเราอยู่ด้วยเค้าก็ยังคงมองมาทำตาหวานใส่ตลอด
เรื่องนี้เราไม่เคยบอกให้เพื่อนคนไหนรู้เลย

เค้ามองมาทำตาหวานใส่ทุกครั้งๆ แต่เราก็ทำเป็นไม่สนใจเลยสักครั้ง เราหันไปเห็นแล้วจะหันหน้าหนีตลอด
ทำหน้าตาย ทำเหมือนมองไม่เห็น ทำเป็นไม่รู้ตลอด (แต่ในใจคือชักดิ้นชักงอไปแล้วอ่ะ)
หลายๆครั้งเราได้ยินเค้าถูกเพื่อนเค้าแซวตลอด เห้ยนั่นน้องนะ! เห้ย ชอบเหรอ! เห้ย มองสาวอยู่นั่น!
แต่เราทำเป็นไม่สนใจ ไม่เคยหันไปมองกลุ่มเค้าเลยด้วยซ้ำ เวลาผ่านไปเรื่อยๆกับการกระทำตะมุตะมิแบบนี้ของเค้า

ก็เริ่มถามตัวเอง ทำไมเจอหน้าเค้าเราต้องใจสั่น เราต้องอาย เราต้องนึกถึวเค้าตลอดเวลา เห้ย เราชอบเค้าเข้าแล้วว่ะ
แต่ติดที่เราก็อายเหมือนกันจึงไม่เคยแสดงอาการอะไรให้เค้ารู้เลยว่าเรารู้สึกดีกับเค้านะ
เราเริ่มสืบเริ่มรู้ข้อมูลว่าเค้าโสด เป็นคนขี้อาย เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง
เราได้แต้แอบมองเค้าในมุมที่เค้าไม่เคยรู้เช่นกัน

หลายๆครั้งความรู้สึกเหมือนเค้าพยายามจะเข้ามาใกล้ เข้ามาคุย แต่เหมือนเค้าไม่กล้าอ่ะ
เราทั้งสอง ตกอยู่กับสถานะการณ์นี้มา2ปี ใช่!2ปี กับความไม่ชัดเจน

พอขึ้นปี3เรารู้สึกเหมือนเราอกหักครั้งใหญ่ เพื่อนคณะเดียวกันกับเรา ชอบเค้าเว้ย
ชอบแบบออกหน้าออกตา ทุกคนในคณะรู้หมด มันพยายามเข้าหาเค้า พยายามบอกเค้า
แต่สุดท้ายเค้าไม่ชอบเพื่อนเรา เพื่อนเราเลยได้คบกับเพื่อนเค้าแทน ตลก555
  
แต่มันทำให้เราคิดไม่ตกว่าเค้าคนนี้เพื่อนเราชอบนะ เราไปแย่งของเพื่อนไม่ได้นะ
ตั้งแต่นั้นมาเราพยายามลืมเค้า ไม่คิดถึงเค้า
จนปี3เค้ามีแฟนค่ะ เค้าเป็นคนหน้าตาดี แต่แฟนเค้าค่อนข้างไม่สวยนะ แต่คงนิสัยดีอ่ะ
เราเริ่มกลับมาเสียใจอีกครั้ง อ้าว ไหนขี้อายไง ทำไมจู่ๆมีแฟนล่ะ ทำไมทีกับเราไม่กล้าล่ะ แต่เค้าคบกันได้ประมาน
3-4เดือน เค้าก็เลิกกัน แล้วเค้าก็อยู่ในโหมดโสดต่อ

ปี4เราก็ฝึกงานในสายของเรา เค้าก็ฝึกงานในสายของเค้า ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเท่าไหร่
ตอนนั้นเรามีเริ่มมีแฟน อยู่คนละม. คนละจังหวัด คุยกันไปเรื่อยๆ
จนถึงปัจจุบันเราแต่งงานได้1ปี

แต่เชื่อมั้ยเราไม่เคยลืมเค้าเลยอ่ะ เวลาผ่านไปแล้วใกล้5ปี
เค้าคนนั้นยังคงอยู่ในใจเราตลอดมา มันเป็นไปได้เหรอที่คนที่ไม่เคยรู้จักกันเลย
ไม่เคยคุยกันเลยจะชอบกันได้ แต่สำหรับเรา เราว่าเราแอบรักเค้าเลยด้วยซ้ำ
เรามารู้ที่หลังว่า เค้าเคยขอเบอร์เรากับพี่เรา เค้าเคยบอกกับพี่เราว่าเค้าชอบเรานะ
แต่พี่เราไม่เคยบอกให้เรารู้เลย เพราะไม่อยากให้เรามีแฟนตอนเรียน

ต่อให้เวลามันผ่านพ้นไปนานแค่ไหน แต่เราไม่เคยลืมเค้าเลยอ่ะ เรานึกถึงเค้าบ่อยๆ
เราพยายามหาเฟสเค้า เราอยากรู้ว่าปัจจุบันเค้าเป็นยังไง สบายดีมั้ย ทำอะไรอยู่
แต่ไม่มีทางไหนเลยเราจะได้เจอกันอีก เหมือนคนที่หายสาบสูญต่อกัน

เราพยายามดึงสติตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง เราแต่งงานแล้วนะ เราต้องอยู่กับปัจจุบันนะ
แต่เหมือนใจมันไม่เชื่อฟังเลย
เรากับสามีทำงานอยู่คนละจังหวัด คุยกันทุกวัน วางแผนจะย้ายไปอยู่ด้วยกันอีก1ปีข้างหน้า
หลายๆครั้งที่เรารู้สึกผิดที่ยังคงรึกถึงเค้า แต่ทุกครั้งที่เหงาเราจะคิดถึงเค้าทุกครั้งไปจนถึงตอนนี้
หรือว่าเรายังคงเสียดายกับเค้าคนนั้น หรือว่าอะไร

แล้วเราต้องทำยังไงกับความรู้สึกนี้เหรอ😂😭