เราเป็นคนหนึ่งที่คบกับรุ่นน้องเขาอยู่ม.6 เราอยู่ปี1 ในความคิดเราคือไม่อยากให้เขารู้สึกห่าง เรียนเสร็จก็จะพยายามไปเจอเขาทุกครั้ง เขาไม่ค่อยสนใจเอาแต่ซ้อมกีฬาเราก็ช่วยเรื่องที่จะเข้ามหาลัยตลอด เราคบแบบผู้ใหญ่ค่ะ ตามใจอยากเตะบอลเตะไม่เคยห้าม อยากได้อะไรไม่ต้องเอ่ยปากค่ะ พอช่วงๆนึงเขาก็อารมณ์ไม่ดีกับคนอื่นมาใส่อารมณ์กับเราบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยโกธรเพราะเป็นคนร้องไห้ยากมาก เรายิ้มคุยกับเขาตลอดเราเป็นคนมีเหตุผล ไม่งี่เง่า วันนึงอยู่ๆเขาก็แปลกๆไป ไม่คุยกับเรา เราอึดอัดมากเพราะเขาตัวเฉยชามาก จังหวะนั้นเราเหมือนจุกๆก็เดินกลับบ้านทั้งๆที่ฝนตกไม่มีสักคำที่ถามเราเลยว่าไปส่งไหม เราได้แค่เดินร้องไห้เป็นชั่วโมง เหมือนนบ้า น้อยใจที่เขาส่งเพื่อนทุกคนได้แต่ไม่เคยไปส่งเราที่บ้านแถมเวลาไปส่งจะเป็นเพื่อนเขาตลอด ถึงบ้านก็นอนตื่นมาเขาก็บอกเลิกเรา เราขอเหตผลเขาสักข้อทำไมถึงเลิก เขาได้แต่เงียบ วันนั้นเราเลยตัดสินใจไปหาเขา เขาเอาแต่หลบหน้า จนอาจารย์ที่สนิทเดินมาเคลียให้ เราร้องไห้ออกมาเขาก็หน้าเสียเพราะไม่เคยเห็นเราร้องไห้เลย จากนั้นมาเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ทุกอย่างมันค้างคาในใจว่าทำไม ทุกวันนี้ก็ลืมเขาไม่ได้ไม่รู้เพราะอะไร พยายามเข้มแข็งทุกอย่างว่าเราลืมได้แล้ว ว่าเราเลิกรัก สุดท้ายก็ยอมรับแบบหน้าไม่อายว่ารักและคิดถึงมากๆ เราแค่อยากรู้ว่าคนๆนึงจะทิ้งกันมันต้องใช้อะไรตัดสินใจ เขามักจะบอกว่าเขาเลิกเขาเสียใจมากกว่าแต่ทำไมถึงเลิกล่ะถ้าเสียใจ ใครมีวิธีดีๆที่ทำให้ทราบเหตุผลไหมค่ะ เราอยากรู้จริงๆว่าทำไม
เคยเลิกกับแฟนแล้ว พยายามจะรู้เหตุผลที่เลิกไหมค่ะ