เราเข้ากันได้ดีในหลายๆ เรื่อง ด้วยอายุที่เท่ากัน
เวลาที่อยู่กับเขา จขกท.มีความสุขมากๆ เขาก็เช่นกัน
แต่เราอยู่ห่างกัน อาทิตย์สองอาทิตย์ถึงจะเจอกันสักครั้ง
แต่มีปัญหาเรื่องคิดต่างและนิสัยบางอย่างของเราสองคน
ที่ต่างกันมากๆ จนทะเลาะกันบ่อยๆ เช่น เรื่องเวลา
เขาไม่ค่อยให้เวลากับจขกท. เลย เคยพยามปรับกันแล้ว
แต่สุดท้ายก็กลับมาเหมือนเดิม คือ เวลาว่างเขา เขาอยากพักผ่อน
ไม่อยากทัก ไม่อยากคุยจขกท. อยากนอนอยากดูหนัง ฟังเพลงและนอน
ซึ่งเวลาที่เขาทักมา ส่วนมากจขกท.จะหลับแล้ว แต่ต้องตื่นมาโทรหากัน
เพราะคิดว่าถ้าเราไม่คุยกันช่วงเวลาที่เขาว่าง วันนึงเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย
มันอาจทำให้ความรู้สึกดีๆ ของเราอาจจะหายไปเรื่อยๆ จนเราทั้งสองอยู่ได้
โดยไม่ต้องมีกันและกัน แต่เขาบอกว่า ถึงจะไม่ได้คุยกัน แต่เขาก็ยังคงรัก
เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาแค่ต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง
จริงๆ เราขอแค่เวลาก่อนนอนเพื่อคุยกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ขอเวลามากมายเลย
แค่วันนึงเราได้คุยกันบ้างแค่นั้นเอง
ตัวจขกท.ก็พยามปรับแล้ว โดยจากเคยทักไปบ่อยๆ ก็นานๆ ทักที
ถ้าไม่มีเรื่องจะถามก็ไม่ทักไปเลย บางทีแค่ตอนเช้าโทรไปปลุก
พอเขาตื่นก็วางสายไม่ได้คุยอะไร แค่ปลุกเฉยๆ ส่วนกลางคืนก่อนนอน
ถ้าเขาทักว่าอยู่ห้องแล้ว ก็จะคอลไปคุยทุกคืน (คุยกันจริงแค่ก่อนนอน)
แต่หลังๆ สังเกตุเขาเริ่มไม่ทัก เผลอหลับเลย พอหลายๆ ครั้งเลยถามไป
ได้คำตอบว่า เขาต้องการพักผ่อน ไม่อยากทำอะไรที่มันเป็นหน้าที่ ที่ต้องทำแบบนี้
ซ้ำๆ เวลาเดิมๆ ทุกๆ วัน
จขกท.เลยตัดสินใจบอกเขาว่าคนรักกันต้องเห็นแก่เราสิ คิดถึงใจเขา ใจเรา
อย่าคิดแค่ว่าเราไม่อยากคุย ก็ไม่คุย โดยไม่แคร์ความรู้สึกอีกฝ่ายเลย มันจะทำให้เรา
กลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่ใช่เห็นแก่ตัวถึงความคิดตัวเองฝ่ายเดียว ปรับได้ไหม
เปลี่ยนมาเห็นแก่เราบ้างได้ไหม ดึงจขกท.เข้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตบ้างได้ไหม
ถ้าไม่ได้ก็คงต้องเลิกกันแล้วล่ะ จะเลิกกันไหม เขาบอกว่าไม่อยากเลิกเลย
แต่ขอให้จขกท.เข้าใจ และปล่อยให้เป็น แบบที่เขาต้องการได้ไหม
จขกท. เลยบอกเขาไปว่า งั้นต่อไปจขกท. จะไม่โทร ไม่ทักไปหาอีกแล้ว
ถ้าเขาต้องการคุยก็ทักมาจะตอบเหมือนเดิม หากห่างกันแล้ว
มันรู้สึกดีมากกว่าที่เป็นอยู่ เราห่างแล้วก็เลิกกันไปเลย
แต่เขาบอกว่าขอให้โทรปลุกเหมือนเดิมได้ไหม จขกท.ก็บอกได้ แต่ลองคิดดูนะ
สิ่งที่คุณให้เราทำ มันมีประโยชน์ต่อตัวคุณ คุณเลยอยากให้เราทำให้ต่อ
แต่พอเป็นก่อนนอน นั้นเพราะคุณไม่อยากคุย มันไม่มีประโยชน์ต่อคุณ คุณเลยเลือกที่จะไม่ทำ
อย่างนี้เรียกเห็นแก่ตัวหรือเปล่า
บางทีเขาบอกง่วงแล้ว ก็คุยกันแปปเดียว แล้วก็บอกไปนอนเถอะ ไม่ใช่ว่างี่เง่าจะคุยอย่างเดียว
คือปรับตัวเองมากแล้ว แต่ก็ยังเป็นปัญหาอีก ควรทำยังไงดี สำหรับปัญหาอย่างนี้ั
จขกท.เป็นคนติดแฟนมาก ติดหวาน ติดโรแมนติก ติดเอาใจ ติดขี้อ้อน
แต่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเฉยชา ไม่ค่อยพูด แต่การกระทำเขามันก็แสดงอยู่ละ ว่ารักจขกท.
เข้าใจเขานะว่างานยุ่งๆ เครียดๆ เรื่องงาน แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าจะให้คุยกัน 3-4 วันประโยค
จขกท.ก็รับไม่ได้ มันมากเกินไป เลยให้ทั้งสองคน ห่างกันเพื่อมาถามใจดู ว่าเรายังสำคัญต่อกันไหม
สำคัญพอที่จะปรับเพื่อให้เดินไปได้ด้วยกันไหม
ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่มีคนอื่นแน่นอน และจขกท.ก็ไม่มีใคร ถึงจะมีคนมาจีบ แต่ก็ไม่ยุ่ง รอคุยแค่เขาคนเดียว
ตอนนี้ต้องยอมรับผลที่ตัวจขกท. ได้บอกเขาไป ถ้าหากเขาเลือกเวลาส่วนตัว ทุกอย่างก็จบ จบแบบเจ็บๆ
ควรทำอย่างไร กับความรักที่คิดต่างกันแบบสุดๆ
เวลาที่อยู่กับเขา จขกท.มีความสุขมากๆ เขาก็เช่นกัน
แต่เราอยู่ห่างกัน อาทิตย์สองอาทิตย์ถึงจะเจอกันสักครั้ง
แต่มีปัญหาเรื่องคิดต่างและนิสัยบางอย่างของเราสองคน
ที่ต่างกันมากๆ จนทะเลาะกันบ่อยๆ เช่น เรื่องเวลา
เขาไม่ค่อยให้เวลากับจขกท. เลย เคยพยามปรับกันแล้ว
แต่สุดท้ายก็กลับมาเหมือนเดิม คือ เวลาว่างเขา เขาอยากพักผ่อน
ไม่อยากทัก ไม่อยากคุยจขกท. อยากนอนอยากดูหนัง ฟังเพลงและนอน
ซึ่งเวลาที่เขาทักมา ส่วนมากจขกท.จะหลับแล้ว แต่ต้องตื่นมาโทรหากัน
เพราะคิดว่าถ้าเราไม่คุยกันช่วงเวลาที่เขาว่าง วันนึงเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย
มันอาจทำให้ความรู้สึกดีๆ ของเราอาจจะหายไปเรื่อยๆ จนเราทั้งสองอยู่ได้
โดยไม่ต้องมีกันและกัน แต่เขาบอกว่า ถึงจะไม่ได้คุยกัน แต่เขาก็ยังคงรัก
เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาแค่ต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง
จริงๆ เราขอแค่เวลาก่อนนอนเพื่อคุยกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ขอเวลามากมายเลย
แค่วันนึงเราได้คุยกันบ้างแค่นั้นเอง
ตัวจขกท.ก็พยามปรับแล้ว โดยจากเคยทักไปบ่อยๆ ก็นานๆ ทักที
ถ้าไม่มีเรื่องจะถามก็ไม่ทักไปเลย บางทีแค่ตอนเช้าโทรไปปลุก
พอเขาตื่นก็วางสายไม่ได้คุยอะไร แค่ปลุกเฉยๆ ส่วนกลางคืนก่อนนอน
ถ้าเขาทักว่าอยู่ห้องแล้ว ก็จะคอลไปคุยทุกคืน (คุยกันจริงแค่ก่อนนอน)
แต่หลังๆ สังเกตุเขาเริ่มไม่ทัก เผลอหลับเลย พอหลายๆ ครั้งเลยถามไป
ได้คำตอบว่า เขาต้องการพักผ่อน ไม่อยากทำอะไรที่มันเป็นหน้าที่ ที่ต้องทำแบบนี้
ซ้ำๆ เวลาเดิมๆ ทุกๆ วัน
จขกท.เลยตัดสินใจบอกเขาว่าคนรักกันต้องเห็นแก่เราสิ คิดถึงใจเขา ใจเรา
อย่าคิดแค่ว่าเราไม่อยากคุย ก็ไม่คุย โดยไม่แคร์ความรู้สึกอีกฝ่ายเลย มันจะทำให้เรา
กลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่ใช่เห็นแก่ตัวถึงความคิดตัวเองฝ่ายเดียว ปรับได้ไหม
เปลี่ยนมาเห็นแก่เราบ้างได้ไหม ดึงจขกท.เข้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตบ้างได้ไหม
ถ้าไม่ได้ก็คงต้องเลิกกันแล้วล่ะ จะเลิกกันไหม เขาบอกว่าไม่อยากเลิกเลย
แต่ขอให้จขกท.เข้าใจ และปล่อยให้เป็น แบบที่เขาต้องการได้ไหม
จขกท. เลยบอกเขาไปว่า งั้นต่อไปจขกท. จะไม่โทร ไม่ทักไปหาอีกแล้ว
ถ้าเขาต้องการคุยก็ทักมาจะตอบเหมือนเดิม หากห่างกันแล้ว
มันรู้สึกดีมากกว่าที่เป็นอยู่ เราห่างแล้วก็เลิกกันไปเลย
แต่เขาบอกว่าขอให้โทรปลุกเหมือนเดิมได้ไหม จขกท.ก็บอกได้ แต่ลองคิดดูนะ
สิ่งที่คุณให้เราทำ มันมีประโยชน์ต่อตัวคุณ คุณเลยอยากให้เราทำให้ต่อ
แต่พอเป็นก่อนนอน นั้นเพราะคุณไม่อยากคุย มันไม่มีประโยชน์ต่อคุณ คุณเลยเลือกที่จะไม่ทำ
อย่างนี้เรียกเห็นแก่ตัวหรือเปล่า
บางทีเขาบอกง่วงแล้ว ก็คุยกันแปปเดียว แล้วก็บอกไปนอนเถอะ ไม่ใช่ว่างี่เง่าจะคุยอย่างเดียว
คือปรับตัวเองมากแล้ว แต่ก็ยังเป็นปัญหาอีก ควรทำยังไงดี สำหรับปัญหาอย่างนี้ั
จขกท.เป็นคนติดแฟนมาก ติดหวาน ติดโรแมนติก ติดเอาใจ ติดขี้อ้อน
แต่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเฉยชา ไม่ค่อยพูด แต่การกระทำเขามันก็แสดงอยู่ละ ว่ารักจขกท.
เข้าใจเขานะว่างานยุ่งๆ เครียดๆ เรื่องงาน แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าจะให้คุยกัน 3-4 วันประโยค
จขกท.ก็รับไม่ได้ มันมากเกินไป เลยให้ทั้งสองคน ห่างกันเพื่อมาถามใจดู ว่าเรายังสำคัญต่อกันไหม
สำคัญพอที่จะปรับเพื่อให้เดินไปได้ด้วยกันไหม
ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่มีคนอื่นแน่นอน และจขกท.ก็ไม่มีใคร ถึงจะมีคนมาจีบ แต่ก็ไม่ยุ่ง รอคุยแค่เขาคนเดียว
ตอนนี้ต้องยอมรับผลที่ตัวจขกท. ได้บอกเขาไป ถ้าหากเขาเลือกเวลาส่วนตัว ทุกอย่างก็จบ จบแบบเจ็บๆ