แรกเริ่มเลย เกริ่นนำด้วยตามหัวข้อเลย..ผมมีเกือบครบถ้วนทุกอย่าง ในสถานนะภาพของครอบครัว ภรรยาและลูกชาย วัย 1.7 ขวบ ทีนี่เริ่มปัญหากันเลยครับ
พื้นฐานผม..ผมเป็นคนรักเด็ก ซึ่งเมื่อตอนเรียน ก็ยังดูแลหลานพร้อมกับแฟน จนเรียนจบ. จนกระทั่งปัจุบันแต่งงานและมีครอบครัวแล้ว และมาทำงานย้ายภูมิลำเนามาอยู่ที่ต่างจังหวัดทั้งคู่ และได้มีลูกชายที่น่ารักมาก 1 คน ..นั้นทำให้ผมได้เห็นด้านมืดทางอารมณ์..ของตัวผมเอง
ด้วยพื้นฐานเป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้รำคาญ มันทำให้หลายครั้ง ชอบทำเสียงดังใส่ลูก เริ่มจะเอาไม้มาตีบ้าง และที่สำคัญ..มีด่าลูกแรงๆบ้าง!!! ลูกผมอายุแค่ 1.7 เอง ผมก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมผมจึงทำแบบนั้นออกมา อีกอย่าง ผมไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้ ไม่ชอบเวลาที่เขากลัวที่จะทำอะไร ยิ่งเวลานอนตอนดึกด้วยแล้ว เขาจะต้องตื่นมากินนมและร้องไห้บ้าง ผมนี่จะบ้าไปเลย ซึ่งนั้น ..ผมทำร้ายลูกเองชัดๆ คนรอบข้างและภรรยา ก็ได้แต่บอกว่าอาจจะปรกติ แต่เพียงแต่ว่ามันมากไปแค่นั้น...ซึ่งโดยปรกติเขาก็จะเป็นอย่างงี้ตามวัยเด็ก...แต่ัญหาคือ..ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้และมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นทุกที.
กลับกัน..ผมจะเป็นเหมือนคนละคนเลย เวลาที่ปรกติดี...เราเล่นกัน รักกัน ไปเที่ยวด้วยกัน จนคนรอบข้างอิจฉาและสงสัย..มันรักลูกยังไงของมันวะ.. ผมเคยปรึกษาแฟนว่า.ผมไปหาหมอดีไหม หรือเข้าวัดทำสมาธิบ้าง แต่เนื่องด้วยเวลางาน ทำให้มีเวลาน้อย เวลาที่เหลือ จึงอยู่กับการเลี้ยงลูกมากกว่า....แต่ตอนไปทำงานทั้งคู่ ยายก็จะมาเลี้ยงให้คับ
ผมควรจะทำไงดีครับ ไม่อยากจะต้องแยกกันนอนหรือนอนคนละบ้านเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้อยู่ คงต้องทำแบบนั้นคับ สงสารและรักลูกจิงๆคับ ตอนอารมณ์ปรกติ ผมคิดได้ทุกอย่างคับ..แต่พอมีอารมณ์ขึ้นมา ตัวใครตัวมันทุกที..แฟนผมปรกติดีคับ และจะดูแลลูกได้ดีมากคับ เวลาผมเป็นแบบนั้น..เขาเข้าใจแต่ก็ไม่อยากให้ผมเป็นแบบนั้นคับ ...มีคำแนะนำบ้างไหมคับ ก่อนที่ทุกอย่าง..จะสายไป และผมคงไม่ให้อภัยตัวเองเลยย..
ขอบคุณครับ.
การเลี้ยงลูก กับ ภาวะทางอารมณ์ ของผมเอง
พื้นฐานผม..ผมเป็นคนรักเด็ก ซึ่งเมื่อตอนเรียน ก็ยังดูแลหลานพร้อมกับแฟน จนเรียนจบ. จนกระทั่งปัจุบันแต่งงานและมีครอบครัวแล้ว และมาทำงานย้ายภูมิลำเนามาอยู่ที่ต่างจังหวัดทั้งคู่ และได้มีลูกชายที่น่ารักมาก 1 คน ..นั้นทำให้ผมได้เห็นด้านมืดทางอารมณ์..ของตัวผมเอง
ด้วยพื้นฐานเป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้รำคาญ มันทำให้หลายครั้ง ชอบทำเสียงดังใส่ลูก เริ่มจะเอาไม้มาตีบ้าง และที่สำคัญ..มีด่าลูกแรงๆบ้าง!!! ลูกผมอายุแค่ 1.7 เอง ผมก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมผมจึงทำแบบนั้นออกมา อีกอย่าง ผมไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้ ไม่ชอบเวลาที่เขากลัวที่จะทำอะไร ยิ่งเวลานอนตอนดึกด้วยแล้ว เขาจะต้องตื่นมากินนมและร้องไห้บ้าง ผมนี่จะบ้าไปเลย ซึ่งนั้น ..ผมทำร้ายลูกเองชัดๆ คนรอบข้างและภรรยา ก็ได้แต่บอกว่าอาจจะปรกติ แต่เพียงแต่ว่ามันมากไปแค่นั้น...ซึ่งโดยปรกติเขาก็จะเป็นอย่างงี้ตามวัยเด็ก...แต่ัญหาคือ..ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้และมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นทุกที.
กลับกัน..ผมจะเป็นเหมือนคนละคนเลย เวลาที่ปรกติดี...เราเล่นกัน รักกัน ไปเที่ยวด้วยกัน จนคนรอบข้างอิจฉาและสงสัย..มันรักลูกยังไงของมันวะ.. ผมเคยปรึกษาแฟนว่า.ผมไปหาหมอดีไหม หรือเข้าวัดทำสมาธิบ้าง แต่เนื่องด้วยเวลางาน ทำให้มีเวลาน้อย เวลาที่เหลือ จึงอยู่กับการเลี้ยงลูกมากกว่า....แต่ตอนไปทำงานทั้งคู่ ยายก็จะมาเลี้ยงให้คับ
ผมควรจะทำไงดีครับ ไม่อยากจะต้องแยกกันนอนหรือนอนคนละบ้านเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้อยู่ คงต้องทำแบบนั้นคับ สงสารและรักลูกจิงๆคับ ตอนอารมณ์ปรกติ ผมคิดได้ทุกอย่างคับ..แต่พอมีอารมณ์ขึ้นมา ตัวใครตัวมันทุกที..แฟนผมปรกติดีคับ และจะดูแลลูกได้ดีมากคับ เวลาผมเป็นแบบนั้น..เขาเข้าใจแต่ก็ไม่อยากให้ผมเป็นแบบนั้นคับ ...มีคำแนะนำบ้างไหมคับ ก่อนที่ทุกอย่าง..จะสายไป และผมคงไม่ให้อภัยตัวเองเลยย..
ขอบคุณครับ.